Δευτέρα, 22 Οκτωβρίου 2012

Ἀνοιξιάτικη Μελένια Σοφία







Ἀνοιξιάτικη Μελένια Σοφία


Ἐψές, μέσα ἀπὸ τὸ ψιλόβροχον,

ἀπὸ γαληνεμένην συννεφιὰ

κι ἀπὸ πανάρχαιον βύθισμα τοῦ φωτός,

ἐφάνη ἐμπρός μου ἡ ἀνοιξις, ὡραία.


Μιλοῦσε μὲ σοφίαν·

πὼς ἀπ’ τὸ μέλι ἔλεεν,

μόνον γλύκα εἰς τὰ χείλη μένει…

Πῶς γίνεται τὸ πέταγμα νὰ εἶναι ταπεινόν;

Πῶς τοῦ ἡλίου ὁ μύριος καλπασμός;

Πῶς ἡ ἁρμονία τῆς εὐμορφιᾶς;

Ὄχι ἔλεεν, ζωή,

ποτὲς μὴν εἶσαι ταπεινή,

τοῦ ἀνέμου ἐσὺ ὑπερήφανον παιδί.


Μὴν τὸ κυκλάμινον ἔλεεν, γεννᾶται δουλικόν;

Ἤ μὴν πληγὲς σὲ γούνατα εἶδες σὲ γιασεμιά,

σὲ κρίνα ὅλον ἀσπριά;

Λεβάντας κόσμος ἤ ἄρχοντας βασιλικός,

μυραίνουν ποτὲς τὸ χῶμα;

Ἤ ἔκτισεν ἀητὸς φωλιά,

πάνου σὲ πορτοκαλέαν ἤ σὲ μυρσίνην τοῦ ἀγροῦ

ἤ τῆς ἀκτῆς πευκῶνα;


Ἄκουα ἔτσι κι ἔκλαια·

τὸ χέρι της χάδι εἰς τὸ πρόσωπόν μου,

τὸ βλέμμα μου ἐμάγεψεν μὲ μίαν ἀνασαιμιάν της

καὶ τὸ φιλί της ἄφησε,

σὰν μισάνοιξαν τὰ χείλη μου πνοὴν νὰ ἐλευθερώσουν,

μὲ τρεχαλητὸν νὰ ξεχυθῇ,

μέσα εἰς τὰ ὄνειρά μου…


Χαμογελοῦσε σὰν ἔφυε

κι ἐγὼ τῆς ἐτραγουδοῦσα,

τὴν γλύκαν τοῦ μελιοῦ της…


- Γεννᾶται ἡ ζωὴ ἐλεύθερη,

κάτου ἀπὸ ἕναν ἥλιον,

τὴν ἴδιαν γεύεται βροχήν,

ἕως τὴν ὕστατον πνοήν,

ὦ, χαῖρε,

ὦ, χαῖρε,

χαῖρε ἐλεύθερη ζωή…


Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς
Ἕλλην
21-10-2012

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου