Τρίτη, 5 Μαρτίου 2019

Πήγασος


«Κάθε λέξιν καὶ γρᾶμμα ποὺ ἔβγαλε ὁ νοῦς μου ἐδῶ νά,
εἶναι δημιούργημα τῶν συναισθημάτων ποὺ μοῦ ἐνεργοποίησε

 ὁ Πίναξ ζωγραφικῆς, διὰ χειρός, Ἄννης Κανατᾶ..!»

https://www.facebook.com/photo.php?fbid=1115648918477436&set=picfp.100000970146897&type=3&theater

Πήγασος

Ὦ Σοφία, μεγίστη τῶν ὅλων ἐσύ,
ἐσύ, τῆς νοήσεως γῆς,
μῦθον ἄκου παλαιόν·
σὰν τὸ ξῖφος τοῦ Περσέως, γλυκὰ ἔπαιρνε
τὴν ἀνάσα τῆς Γοργοῦς, ἐγκύου, Μεδούσης,
ἀπὸ τὸ ξαφνιασμένον, οἶδα,
ποὺ τὸ πρῶτον ἀντίκρυζε φῶς, αἶμα,
πὼς ἀνυπότακτον ἐφάνη,
ἐκ τοῦ Ποσειδάωνος προερχόμενον,
ἄτι κατάλευκον!

Ὦ, τί γοητεία…
δύναμις μὲ πάτημα εἰς τὴν γῆς σου, οἶδα,
προστάτιδα,  ἀστραπῆς τε κεραυνοῦ, δύναμις,
πορείαν οὐρανίαν, Ὀλυμπίαν,
ὥς μίαν ἄκρην πίνακος κάποιου Θεοῦ,
ὦ, τοῦ νοῦ ταξειδευτής!
Τί καλπασμὸς σὲ κόσμους ἀστρικοὺς
καὶ πῶς ἀναμεσά τους γεννιέται;
Πότες αὐγὴ τοῦ Αἰγαίου,
λαμπρὸν ἀπόγερμα τοῦ Φάνητος πότες,
πότες ἀκριανὴ ξαστεριὰ μιᾶς νεφέλης,
μυρωδιὰ κάποιας βροχῆς, εἰς τὸ ἶχνος τῆς ὁπλῆς του πότες.

Ὦ, τί ἁρμονία,
τῆς χαίτης τί χορὸς μὲ τὰ παιδιὰ τοῦ ἀνέμου, οἶδα·
ἡ εἰκόνα του στὰ  χείλη μου ἀπέραντη σιωπή πότες,
πότες θαῦμα καὶ μῦθος, ἀνθρώπινος ὕμνος,
σύντροφος Θεῶν πότες,
πότες τῶν Μουσῶν κελαριστής,
σὲ ἀνοιξιάτικες πηγὲς τοῦ Ἐλικῶνος.

Ὦ Πήγασε,
ἀπὸ τὸ χέρι πᾶρε με
καὶ μᾶθε μου νὰ μυρίζω τὴν γῆς,
τὴν ὥραν ποὺ ἀχνίζει
καὶ ἐρωτικῶς προσφέρεται εἰς τὸν ἥλιον της,
ἀφήνοντας τὸν Φοῖβον
νὰ καλπάζῃ ἀκάματος γύρω ἀπὸ τὸ κορμί της.
Δεῖξε μου τὸ Θεῖον ποὺ ἐλάτρεψες,
τοὺς θεοὺς ἀγνοώντας ἑτούτου τοῦ πλανήτη.
Κι ἄν ἔτσι πράξῃς
καὶ τὸν νοῦ μου μὲ φῶς προικίσῃς,
τότες ἡ θυσία σου
σὲ Ἀνθρώπους νὰ μιλήσῃς,
τιμὴ θὰ λογισθῇ μεγίστη!
Εὐλόγησέ με…

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς
Ἕλλην
5-3-2019

ΥΓ: «Κάθε λέξιν καὶ γρᾶμμα ποὺ ἔβγαλε ὁ νοῦς μου ἐδῶ νά,
εἶναι δημιούργημα τῶν συναισθημάτων ποὺ μοῦ ἐνεργοποίησε
 ὁ Πίναξ ζωγραφικῆς, διὰ χειρός,  Ἄννης Κανατᾶ..!»

 https://www.facebook.com/photo.php?fbid=1115648918477436&set=picfp.100000970146897&type=3&theater






Συνεχίστε την ανάγνωση »

Πέμπτη, 27 Δεκεμβρίου 2018

Κάλλιστος ἦταν γῆς.




Κάλλιστος ἦταν γῆς.


Πανώρια ἦταν θάλασσα,
ἡ γαλαζιωμένη·
ἀπάνω της φῶς Ἀττικὸν 
καὶ πίσω ἦταν ἀπ’ ἀχτῖδες
ἀέναος πολιτισμός.


Κραυγὴ ἦταν καὶ σκότος,
ἡ φρικιασμένη·
ἀντίκρυ της, τῆς Πεντέλης λευκὸν
καὶ πίσω ἦταν ὀρθὸς ἀπὸ δόξαν,
ὁ Παρθενών.


Σύμπαν ἦταν καὶ Σοφία,
ἡ πικραμένη·
κορμί της τῶν Δελφῶν ναὸς
καὶ πίσω ἦταν τοῦ φωτός,
ὡραῖος θεός.


Γύρω ἦταν γαλάζια,
ἡ ἀφρουδιασμένη·
εἰς τὴν ἄκρην ἄγριος φρουρὸς
σὲ στεῖρον ἦταν ἀπάνω βράχον 
ὁ ἄρχων τῶν ὑγρῶν λαῶν.


Κάλλιστος ἦταν γῆς,
ἡ μαλαμωμένη·
ἥλιος εἰς τὸ κέντρον χρυσὸς
σὲ ἀγκάλην ἦταν ψηφῖδος σκαλισμένος,
τῆς Βεργίνας ὁ Φώς.


Μοσχοβολιὰ ἦταν τῆς ἐλιᾶς,
ἡ ὀνομασμένη·
ἀπάνω της ὁ Ἀπόλλων Θεὸς
κι ἐμπρός του ἀνέρων οἱ ἄθλοι,
τῆς φλογὸς ὁδηγός.


Εἶναι τῶν μύθων ἡ γῆς,
ἡ ἀνδρειωμένη·
σὲ ξύλινα εἶναι τείχη ἀφημένη
σὲ μακρυνὴ τῶν ὀνείρων ζωή,
ἡ ἥρωος τῶν Ἑλλήνων γῆ.


Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς
Ἕλλην
23-12-2011

Συνεχίστε την ανάγνωση »

Κυριακή, 23 Δεκεμβρίου 2018

Τοῦ λάθους ἵστορας.





Πίναξ διὰ χειρὸς Ἄννης Κανατᾶ!

https://www.facebook.com/photo.php?fbid=1115648918477436&set=picfp.100000970146897&type=3&theater


Τοῦ λάθους ἵστορας.

Καὶ τοὺς χρόνους μου νὰ τρέχουν ἀφῆκα
καὶ πίσωθέ τους ἀδιάφθορος ἐγὼ ἐβάδιζα·
ἤμουν ὁ ἀστεῖος ἐγώ, ὁ περιπατητής,
θαρρώντας πὼς κάποτες ἐμπρός μου θὰ τοὺς ἀπαντήσω.

Μὰ μόνον αὐτὸ ἦταν ἡ ζωή…
Πῶς καὶ ποῦ τὰ ἴχνη νὰ εὕρω,
μαζί τους νὰ πορευθῶ;

Καὶ ἐρωτῶ σε χρόνε:
Γιατί καὶ νόμος σὲ μάγεψε ποῖος,
ἐμπρός μου σὲ ὁδήγησε ποῖος,
ἄρχων
καὶ νικητὴς στεφανωμένος
τοῦ ἀγῶνος μου νὰ εὑρεθῇς;

Καὶ ἐρωτῶ σε χρόνε:
Γιατί καὶ Λόγος σὲ ἐνύμφευσε ποῖος;
Τοῦ νοῦ μου ἐσύ ῥότα χαμένη
καὶ ἵστορας τοῦ λάθους, τοῦ πάθους,
τῶν ἐρώτων μου νὰ σταθῇς;

Χρόνε ἀθάνατε, ἀδιαμέληστε τῶν πάντων ἀρνητή,
Σιωπηρέ, ἄνυδρε καὶ ἄλογε, ἀνέραστε,
 ἀνομολόγητε καὶ ἄνανδρε,
εἶμαι ἐγὼ ὁ νικητής·
Εἶμαι ἡ μόνη τῶν πάντων δημιουργία,
Χρόνε καὶ Χάος καὶ Ὕλη ἄφωτη
καὶ Μέγα Κενὸν Ἐσύ,
εἶμαι ἡ σιωπὴ ἡ Μεγίστη,
τὸ σκότος εἶμαι καὶ ἡ ἄξαφνη αὐγή,
τοῦ φλοίσβου τὸ ἄλς, ἡ κόρη βροχή,
τοῦ φύλλου ἡ πτῶσις,
τοῦ ἐμβρύου ἡ βρῶσις,
τῆς νυκτὸς τῆς καθάριας ἡ μουσική,
ἡ κραυγὴ τῆς Ἐλευθερίας εἶμαι,
ἐκ τῆς  Θεῖας ψυχῆς καὶ τοῦ ἔρωτος ἡδονή·
εἶμαι ἡ Γλῶσσα ἄχρονε, ἡ Ἑλληνική…

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς
Ἕλλην
18-12-2018


Συνεχίστε την ανάγνωση »

Τρίτη, 30 Οκτωβρίου 2018

   




Ζοῦμε ἕναν νεοπρόσωπον ἐμφύλιον πόλεμον! Εἰς τὸ ἕνα μέτωπον εὑρισκόμεθα ὅσοι ἀγαποῦμε τὴν Ἐλευθερία τῆς Πατρίδος μας καὶ εἰς τὸ  ἄλλον, αὐτοὶ ποὺ ἀγαποῦν τὴν ἐλευθερία τοῦ πακιστάν, τοῦ αὐγατηγανιστάν, τῆς γῆς τοῦ πυρός, τῆς σομαλίας, τῆς ἀγγλίας, τῆς γαλλίας, τῆς ῥωσίας, τῆς ἀλβανίας, τῆς ἀμερικῆς κλπ, κλπ….

     Ἐμεῖς θέλουμε νὰ  ζήσουμε Ἐλεύθεροι σὲ  αὐτὴν τὴν γῆν ποὺ μᾶς ἐγέννησε καὶ ποὺ ἐγεννήσαμε τὰ παιδιά μας καὶ αὐτοὶ θέλουν νὰ ζήσουν στὰ ἱερὰ αἱματωβαμένα χώματά μας, ὅλες οἱ ἄλλες φυλές, διώχνοντας  ἐμᾶς, θεωρώντας πὼς ἡ νέα αὐτὴ κουλτούρα τῶν λαθροεποίκων, θὰ  εἶναι διαχειρίσιμη γιὰ τοὺς ἴδιους καὶ τὰ  παιδιά τους.

     Τὸ νέον ξημέρωμα ποὺ θὰ εὕρη τὴν ἀνθρωπότητα σαστισμένην, θὰ φέρῃ τὸ χρῶμα τοῦ αἵματος, τὴν μυρωδιὰ τοῦ αἵματος, τὸ μαχαίρι ποὺ θὰ σκορπᾶ τὸ αἷμα.

     Τὸ νέον ξημέρωμα τῆς νέας ἀνθρωπότητος φέρει τὴν ἐκκόλαψιν τοῦ αὐγοῦ ποὺ ἐπιβίωσε ἀπὸ τὸν μεσαίωνα. Καὶ ἀπὸ μέσα του μύριοι ἐφιάλται θὰ ξαναγεννηθοῦν!

    Τὸ νέον ξημέρωμα θὰ  φέρῃ ἅλυσες καὶ κολάρα ποὺ δὲν γνωρίζουν συναίσθημα, μήτες ξεχωρίζουν λαιμοὺς καὶ ποδάρια…

     Καλήν μας τύχη λοιπόν, μιᾶς καὶ οἱ ἐπιλογές μας σήμερα, ὁρίζουν τὸ φορτίον ποὺ θὰ μεταφέρῃ τὸ νέον ξημέρωμα…

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς
Ἕλλην
30-10-2018

Συνεχίστε την ανάγνωση »

Τρίτη, 23 Οκτωβρίου 2018

Ἡλιέρωτας καὶ αὐγή.






Ἡλιέρωτας καὶ αὐγή.



Ἥλιε ἡλιογέννητε, ἡλιοκαπνισμένε,
φῶς, ἔρωτα.
φώς, πολυταξειδεμένε...

Νεαρὴ δροσιὰ κρυστάλλινη,
πηγῆς ἔρωτα 
μὲ ἥλιον θηλασμένη,

Ἡλίου χρῶμα ἐσὺ πηγή,
ἀπ’ ἄρωμα τ’ ἀνέμου,
 ἐσὺ ζωή,

Μεῖνε σ’ αὐτὰ τὰ χώματα,
ψυχῆς Ἑλλήνων,
 δώματα.

Σιωπὴ τοῦ ἡλίου τὰ χείλη σου,
μόνη τοῦ φωτὸς ἀνάσα,
ὦ, τὰ στήθη σου.

Ἴαμα ἥλιε,
ἡλιέρωτα,
τραγούδι τῆς Αὐγῆς,
ὦ ἔρωτα,
ἥλιε ἡλιογέννητε,
ἡλιοκαπνισμένε...

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς
Ἕλλην
20-10-2011
Συνεχίστε την ανάγνωση »