Τετάρτη, 11 Σεπτεμβρίου 2019

Ἐσύ, ξέρεις ποιὸς εἶμαι;





Ἐσύ, ξέρεις ποιὸς εἶμαι;

Έσὺ ποὺ ὁδηγεῖς τὸ ξημέρωμα,
ποὺ φέρεις τὴν νιότην τοῦ νοῦ εἰς τὸ ἐξημέρωμα,
Ἐσύ, τὸν ἄνθρωπον γνωρίζεις.

Γνωρίζεις πὼς ὅλα, τοῦ χθές,
τοῦ τώρα καὶ τοὺ αὔριο, βήματα,
ἔχουν στὸν χρόνο τῆς ζωῆς, παραπατήματα·
τὸν ἄνθρωπον, Ἐσύ, γνωρίζεις.

Καλῶ σε,
ἐγὼ τὸ χῶμα, ἐγὼ ὁ βράχος,
ἐγὼ τὸ νερό,
ὁ ἄνεμος καὶ ἡ φωτιὰ ἐγώ,
τὶς  λέξεις ἀπελευθέρωσε·
κάθε τους νόημα
 στὴν ἀγκάλην σου κράτησε καὶ νοιῶσε.

Κι ὕστερα Ἐσύ,
τῆς Παγγαῖας Ἐσὺ φωτισμένη Γεωργέ,
ἀπὸ τὸ ὄργωμα καὶ τὴν σπορά,
τὸ πότισμα καὶ τ’ ἀλώνισμα
καὶ ἀπ’ τοῦ μονάκριβου ἀνθοῦ τὸ σπάνιον ἀντίκρυσμα,
πές μου ποιὸς εἶμαι…

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς
Ἕλλην
10-9-2019.





Συνεχίστε την ανάγνωση »

Τετάρτη, 19 Ιουνίου 2019

Τὸ τραγούδι τῆς λίμνης







Τὸ τραγούδι τῆς λίμνης

Ἦλθες χάραμα ἀπὸ τὴν λίμνη γύρω
κι ὅλα μαζύ σου ἐτραγουδοῦσαν τὰ πουλιά·
ἀνάλαφρον τῆς γῆς τὸ χῶμα τ’ ἀνήμερο
κι’ ἦταν τὰ χρώματα ὅλα σιωπηλά.

Νωρὶς νωρίς, τὴν αὐγή, ξεθαρρεμένη,
μέσα ἀπὸ φυλλωσιὲς ὀρθομένες ἐμπρός σου,
ἀπὸ τὸ βρεγμένον χῶμα μαγεμένη,
στολίδι ἔρριξες ἀπάνω του τὸ φῶς σου.

Ἦταν παντοῦ ἡ δροσιά σου ἁπλωμένη,
ἁρματωμένη ἀπ’ ἀνθούς σου ἡ  καλημέρα,
κι οἱ ἀχτῖδες σου, φωτιὰ ἐρωμένη·
ζωή, ζωὴ ἦλθες, ζωὴ φεύγεις, ζωή…

Μικρὰ γύρω ἀπὸ τὴν λίμνη βοτάνια,
ἔστεκαν ἐκεῖ νἆναι φρουροί,
καὶ τοῦ νεροῦ της τ’ ἀφρούδιασμα,
τὰ ἐλάτρευε, ἦταν οἱ δικοί της θεοί.

Σταλιὲς ἀπ’ τὸ κορμί της τὸ ὑγρόν,
ἡρωϊκοὶ τῆς ἀμμουδιᾶς καβαλαραῖοι,
τοῦ εὐωδιαστοῦ τοῦ ἔρωτα εἶναι πειρατές,
τῆς λίμνης ἐρασταί ὡραῖοι.

Ἴσως κάποτε εἰς τὴν λίμνην κι ἐγώ,
νὰ βρεθῶ ἕνα τραγουδισμένον πρωϊνό,
καὶ κλέβοντας  τὰ χρώματα, νὰ προσπαθήσω,
τὸν ἔρωτά της νὰ κατακτήσω.

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς
Ἕλλην
1-11-2011





Συνεχίστε την ανάγνωση »

Σάββατο, 11 Μαΐου 2019

Περὶ διαδρομῆς.





Πίναξ διὰ χειρὸς Ἄννης Κανατᾶ.

ttps://www.facebook.com/toixografiesAnnaKanata/photos/a.631353240334593/1330118383791405/?type=3&theater


Περὶ διαδρομῆς.

Ἡ ἁρμονία τοῦ σύμπαντος κόσμου,
ὅρισε τὰ  δύο μονοπάτια ποὺ εἰς τὴν ζωή μου θὰ  ἀκολουθοῦσα.
Τὸ ἕνα, τὸ πρῶτον, τὸ κατέστρεψε καὶ ἀφαίρεσε ἡ ἴδια.
Μάχομαι νὰ  σώσω τὸ ἄλλον.
Πορεύομαι μαζί του,
αἰσθάνομαι πὼς αὐτὸς  ὁ δρόμος εἶναι ἡ ῥοὴ τοῦ αἵματός μου
σὲ κάθε νευρῶνα ποὺ μὲ ἀποτελεῖ.
Ἡ Ποίησις εἶναι τὸ χειριστήριον ποὺ χρησιμοποιῶ
γιὰ νὰ γίνω καλλίτερος περιπατητής,
ἀκολουθώντας καὶ συμβουλεύοντας τὴν μοναδικὴν
καὶ μοναχικήν μου ὁδόν.
Ἄν ἴσως τὸ μονοπάτι μου σοῦ εἶναι νοητικῶς ἐλκυστικόν,
νὰ  γνωρίζῃς πὼς ἡ διαδρομή μου δὲν δέχεται ἐπεμβάσεις.
Σωστὴ ἤ λάθος,
εἶναι χαραγμένη γιὰ ἐμένα καὶ ἐν μέρει ἀπὸ ἐμένα.

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς
Ἕλλην
11-5-2019.

Συνεχίστε την ανάγνωση »

Τρίτη, 30 Απριλίου 2019

Γῆ τῆς Σίφνου





Γῆ τῆς Σίφνου

Ἕνα σοκάκι γεμᾶτον φῶς
καὶ πλάι του σπίτια ἀραδιασμένα,
ἀσύμμετρα μὲ  τὸ θεῖον ἐστέκονταν·
καὶ μαγαζιὰ μὲ καλούδια καὶ ἀνθρώπους,
γελαστούς, μὲ  φωνὲς πολύχρωμες
καὶ τραγούδια καὶ ἱστορίες
ποὺ ἐμιλοῦσαν γιὰ  μέρη ἄλλα
ποὺ εἶδαν σὰν πῆγαν.

Ὀ τόπος ἀνθισμένος μὲ θυμάρι
ποὺ ἔκαμε τὶς πλαγιὲς τῆς ῥεματιᾶς ὑπερήφανες,
τὴν σιωπήν μου ἐπροκαλοῦσε.
Καὶ ὁ βάρβαρος λόγος
τῆς ἐλευθερίας κατακτητής,
λευκὸς στρατιώτης ἦταν,
σκοπός παντοῦ!

Πότες σὲ κορφὲς ἐπατοῦσε ἀμείλικτος,
σὲ ἀκριὲς τῆς θαλάσσης πότες τελώνης
καὶ πότες βιαστής, σὲ ὅ,τι θαυμαστόν,
εἰς τὸ μέλλον ὁ τόπος μετέφερε.

Καὶ ὅλον οἱ φωνὲς ἒκεῖνες
τὸν νοῦ μου ἄγγιζαν·
μὰ σήμερα αὐτὸς μήτες μίαν λέξιν,
δὲν ἐδέχθη νὰ γευθῇ.

Μόνον ἐκυτοῦσε τὴν ταραχὴν τῶν ὑδάτων,
ποὺ ἤθελαν θαρρεῖς ἐκεῖ νὰ  τὸν κρατήσουν…
τὴν γοητεία ποὺ κλειδωμένην ἐκρατοῦσε τὸ κορίτσι,
μέσα εἰς τὸ φιλὶ τοῦ ἀποχαιρετισμοῦ…
τὸ ὄνειρον,
ποὺ χρόνους μαζί του πορεύεται
καὶ πάλι ἐτόλμησε νὰ προσπεράσῃ…
Γῆ τῆς Σίφνου,
καλὸν ἀντάμωμα…

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς
Ἕλλην
29-4-2019



Συνεχίστε την ανάγνωση »

Τετάρτη, 17 Απριλίου 2019

Χριστὴ τῶν ἀρετῶν.




Χριστὴ τῶν ἀρετῶν.

Χρέος ἡ στιγμὴ ὁποὺ τὸ φῶς ἀντίκρυσε
τοῦ ξένου τῆς ζωῆς μου χρόνου
καὶ πληρωμή μου ἡ ἀρχὴ κι ἡ ἀρετὴ
τοῦ λόγου καὶ τοῦ νοῦ.

Ὁ Εἷς, ὁ ἄρχων, ὁ Φοῖβος Ἔρως τὸ Ἕν
καὶ Ἕν τῆς γῆς,
ἰδοῦ τὸ πλᾶσμα·
κι οἱ χάριτες κι οἱ μοῦσες
κι ὅλος τῶν οὐρανῶν ὁ καλπασμός,
ὁδοὺς βατοὺς χαράζουν.

Εὐλογητὸς νυκτὸς ὁ σπαραγμὸς
καὶ χαραυγῆς ὁ ἐρχομός· 
δροσιᾶς ἡ στάλα ἄκριαν στέκει τοῦ γιασεμιοῦ,
κλέπτει κρυφὰ τὴν μυρωδιά του,
εἰς τῆς παγγαῖας ἔπειτα,
ἀγάλια εἰς τὴν ἀγκάλην πίπτει.

Κι ὅλον τὸ κορμὶ μοσκοβολᾶ,
τοῦ ἡελίου τὴν θέρμην ἐνδεδυμένον·
κι ὅσον ὁ χρόνος τὸ περνᾶ,
ἀφήκει ἀπάνω του τὰ  ἴχνη,
σὰν τὴν λαμπρότητα μιᾶς ἀμμουδιᾶς,
κάποιου παλαιοῦ Νοέμβρη.

Σάν ἡ βροχὴ νὰ  ἐσκόρπισε,
μύριους λευκοὺς ἀνθούς·
σὰν ἡ βροχὴ νὰ  λαχταρᾶ,
πότες θὰ σὲ φιλήσῃ.

Σὰν μιὰ μοναχικὴ δροσοσταλιά,
εἰς τὸ πλάϊ τοῦ μόνου ἀγριολούλουδου,
ποὺ ἐφύτρωσε καὶ ὕψωσε τὸ τρυφερὸν κλαρί του…
δυὸ μόλις δρασκελιές,
ἀπ’ τῶν Δελφῶν, τοῦ Ἀπόλλωνος,
τὸν πάλαι Θησαυρόν.

Χρέος ἡ στιγμὴ ὁποὺ τὸ λευκόν,
τὰ  στήθια ἐστόλισεν τῆς Εὔμορφης Κυρᾶς ἐτούτης
καὶ πληρωμή μου ἡ ἀρχή, ἡ ἀρετή,
τοῦ λόγου καὶ τοῦ νοῦ της.

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς
Ἕλλην
17-4-2019.

Υ.Γ: Φωτογραφία δική μου, 
μέρος τοῦ προσωπικοῦ μου καταφυγίου.



Συνεχίστε την ανάγνωση »