Γῆς ὀρφανὴ

Γῆς ὀρφανὴ

Εἰς τῆς καρδιᾶς τὸ πύρωμα,

περπατώντας μὲ δροσούλα,

ἐσυνάντησα μίαν κόρη,

ὅμοιαν μὲ τὴν αὐγούλα.

Τραγουδοῦσε εἰς τὸν δρόμο,

κι ἔλεγε γιὰ τὴν ζωήν,

πὼς τὴν ξέχασεν ὁ κόσμος,

πὼς δὲν ἄκουε φωνήν.

Ἦλθεν δίπλα εἰς τὸ αὐτί μου,

νὰ μοῦ ψιθυρίσῃ μυστικόν,

- ἡ παιδεία εἶμαι, μοῦ εἶπε

κι εἶχε μέγιστον καημόν.

Κοντοστάθηκε γιὰ λίγο

κι ἔβγαλε ἀναστεναγμόν,

-δὲν ἀναγνωρίζω πλέον

τί, ποῖον εἶναι Ἑλληνικόν.

Χαρακώνουν τὸ κορμί μου,

μὲ ἀνύπαρκτον γραφὴν

καὶ ἀφήνουν τὸ παιδί μου

μόνον, νὰ λησμονηθῇ.

Κι ὅλον κλαίω πιὰς μ’ ἐτοῦτα,

διότι ὅλοι εἶσθε τυφλοί,

ἐὰν χάσω τὸ παιδί μου,

θὰ ᾿ναι ἡ γῆς σας ὀρφανή.

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς

Ἕλλην

30-4-2012

Συνεχίστε την ανάγνωση »

Ἐπώνυμη καταγγελία.

Ἐπώνυμη καταγγελία.

     Καταφέρομαι περὶ τοῦ οὐδετέρου ἄρθρου «Τό», τοῦ θηλυκοῦ τῆς αἰτιατικῆς πτώσεως «Τήν» καθὼς ἐπίσης καὶ τοῦ ἀρσενικοῦ τῆς αἰτιατικῆς πτώσεως «Τόν». Παρακαλῶ νὰ ἐπέμβῃ ἄμεσα ἡ Γραμματικὴ Ἀστυνομία καὶ νὰ τὰ συλλάβῃ! Πολλάκις βλέπω πὼς ὕπουλα κινοῦνται ἐντὸς τοῦ γραπτοῦ λόγου, προσπαθώντας νὰ γίνουν ἄμεσα μέρος τοῦ προφορικοῦ. Τὸ κάνουν καθημερινῶς, εἰδικῶς δέ, παραβιάζουν ἀκόμη καὶ τοὺς λογοτεχνικοὺς λόγους, κάνοντας τὸ γράφημα ἀπὸ ἔμπνευσιν, σὲ μπακαλόχαρτον. Διότι Κύριε Γραμματικὲ εἰσαγγελέα, ἄλλον εἶναι «τὸ γρήγορον τραῖνον» καὶ ἄλλον «τὸ γρήγορο ἄνθρωπο», ἄλλον «τὸ καθαρὸν φεγγάρι» καὶ ἄλλον «τὸ καθαρὸ οὐρανό»,  ὅπως καὶ ἄνευ ταυτότητος εἶναι καὶ τὴ θήκη, τὴ πόρτα, τὴ μαμά, τὴ γυναῖκα, τή… μαλακία ποὺ μᾶς δέρνει.

     Αἰτοῦμαι τῆς συλλήψεώς τους  καὶ παραδειγματικῆς τιμωρίας ἔως συμμορφώσεώς τους.

ὁ καταγγέλλων

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς

Ἕλλην

24-5-2016

Συνεχίστε την ανάγνωση »

Ὡραία Ἐσύ

Ὡραία Ἐσύ

Ὡραία ἐσὺ δροσιὰ τῶν φύλλων,

πιστὴ τῆς μοναχικῆς λιμναίας θεᾶς,

τῆς Ἀρτέμιδος ἐλάφι ξανθόν,

τὴν βροχὴν τοῦ βουνοῦ ν’ ἀγαπᾶς.

Ὡραία τοῦ αὐγούστου ἐσὺ θέρμη,

ἐραστής σου ὁ δραπέτης νοτιᾶς,

τοῦ Ἑρμέα ταχὺς συνάγγελλος,

τὴν σταχτιὰ συννεφιὰ ἀγκαλιὰ νὰ κραττᾶς.

Ὡραῖον ἅρωμα ἐσὺ τῶν ἀνθῶν,

θηρευτὴ τῆς χαρᾶς τῆς μοιραίας ματιᾶς,

τῆς σελήνης ἀχνὴ ἀστροφεγγιά,

εἰς τὸ ἔρημον χάραμα μὲ χαρὰ νὰ μιλᾶς.

Ὡραία ἐσὺ τοῦ πελάου ἀνταύγια,

σύγκοιτη τῆς ξενιτεμένης ἀκρογυαλιᾶς,

τοῦ Δηλίου ξάγρυπνον μάτι,

εἰς τὸ ξεγύμνωμα τῶς ἀφρῶν νὰ πετᾶς.

Ὡραῖον ἐσὺ βλέμμα τῶν θηλυκῶν,

ἄγριον λευκόν, τῶν Κενταύρων φοράς,

τοῦ Διὸς κεραυνοῦ ἡ σιγή,

εἰς τὴν θλῖψιν ἐμπρὸς νὰ μὴν σταματᾶς.

Ὡραία ἐσὺ γαλάζια τοῦ χρόνου θεά,

Φωνὴν Ἑλληνίδαν ἐσὺ λαχταρᾶς,

τοῦ Ὁμήρου τὴν γλῶσσα νὰ ἔχῃς ἱεράν,

ὅρκον νὰ δώσῃς πὼς γι’ αὐτὴν πολεμᾶς.

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς

Ἕλλην

27-5-2011

Συνεχίστε την ανάγνωση »