Ἐλευθερία ἀπὸ κάθε ἐλευθερία

 

Ἐλευθερία ἀπὸ κάθε ἐλευθερία

 

Τῆς εἰρήνης μὲ ἐμάγεψεν ἡ ὁδός

καθὼς τὸ βασίλεμα μοῦ ἔφερε τῆς ζωῆς τὸ γάλα.

Ἡ φωνή, βασιλικὴ κορῶνα, τοῦ φωτὸς ἐντολή,

ζῆσε μοῦ εἶπε…

 

Ἄσε τὸ γαλήνιον τῆς γνώσεως ἀνάγνωσμα,

στολίδι στὰ λουτρὰ τῆς ὡραίας ὄμορφης ῥοῆς,

στὰ παραμύθια ἀνάμεσα νὰ στέκῃ

εἰς τῶν αἰσθήσεων τὴν πύλη.

 

Μόνη ἀλήθεια, ἡ ἀλήθεια·

τῆς φύσεως ξυπνᾶ τὸ ῥίγος·

ἀνάμεσα εἰς τὴν αὐγὴν καὶ τὸ σκότος,

φῶς ὑπάρχει ἀπόλυτον.

 

Δὲν εἶναι τῆς μοῖρας ἡ ὥρα κολασμένη,

τοῦ ἀδελφοῦ δὲν εἶναι τὸ αἷμα ἐλπὶς χαμένη,

μήτες κάποια ψυχή, φῶς ποὺ προσμένει.

Τῆς γῆς εἶναι μυρωδιὰ ποὺ βγάνει τὸ χῶμα,

μιὰ σιωπὴ ποὺ μᾶς βάνει στὸ στόμα.

Δὲν εἶναι ἔρωτας ἡ πανσέληνος

μήτες θυσία τῆς ἐλιᾶς ὁ κότινος.

Δὲν εἶναι ὁ δρόμος μία στιγμὴ

οὔτε ἡ ζωὴ ἴση μὲ μίαν τοῦ πόνου κραυγή·

κι ἄν κάποια πέτρα τὴν ἄνοιξιν μυραίνῃ,

θυμίσου ἄνθρωπε, αὐτὴ σ’ ἀνασταίνει.

 

 Ὁ λόγος ὁ φθόνιος καὶ ὁ δόλος,

ἐστὶν κατάρα,

 ἡ γαλήνη ὅμως, ἡ μπέσα καὶ ἡ εὐγένεια,

εἶναι τοῦ νοῦ ἡ λαχτάρα.

Τῶν ἀνέμων δικαστὴς

καὶ τῆς καταιγίδος θαρρῶ, γενναῖος,

τῶν ἀνόων ποινή,

Ἐλευθερία, ἀπὸ κάθε ἐλευθερία…

 

Ὁδηγὸς εἰς τὸ γλυκὺ τοῦ δάσους ἀντάμωμα,

τὸ γέρμα τοῦ Αἰγαίου χάδι μιᾶς πνοῆς,

τοῦ πρώτου ἡλίου ἐρέθισμα τὸν ἔρωτα σὰν κυνηγᾶ·

μὰ σὰν τὰ μάτια ἀνοίξουν,

ἰδοῦ,

τὸ ὄνειρον, ζωή.

 

Ὑπάρχεις·

κάτοικος τῶν ματιῶν σου ἡ καλημέρα·

φῶς βρίσκει ὁ καθείς,

βιολετὶ ξημέρωμα ὅμως…

 

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς

Ἕλλην

1 – 11 – 2024

Συνεχίστε την ανάγνωση »

Τὸ γράμμα ἑνὸς Σμυρνιοῦ.

Τὸ γράμμα ἑνὸς Σμυρνιοῦ

 

Καλημέρα ἀδέλφια μου καὶ χῶμα Σὺ Ἑλληνικόν·

τὸ βῆμα μου μετράει ἡ γῆς·

κι ὁποὺ πάτημα, δάκρυ κι ἀνθοβολιὰ

κι ὁποὺ ἀνθρῶποι, αἷμα εἶναι, ξεριζωμός

φωτιὰ εἶν’ ἀδέλφια, τοῦ κάλλους χαλασμός.

 

Ὦ, εἶσθε ὦ νέκυοι εὐτυχεῖς·

σκοτώνουν γῆν Ἑλληνικήν, τὴν Σμύρνιδα βιάζουν,

φωτιὰ εἶν’ ἀδέλφια κι ὁ θάνατος ἐδῶ.

 

Πίσω μου βάρβαρος πολιτισμός,

ἀπάνω σὲ κόκκινον νεκρὸν νὰ πλέῃ

κι ὀρθὴ ἡ βροχὴ καὶ τρομαγμένη

- φεύγα, φεύγα κράζει μ’ ὀλολυγμόν·

…πααίνω πίσω πιάς, μισὸς ζωντανός…

 

Ἀκοῦστε με ἀδέλφια μου καὶ χῶμα Σὺ Ἑλληνικόν·

ξεριζωμένος ἔρχομαι καὶ φέρω θησαυρόν,

τὸ θάμα φέρω τῆς κόρης Ἰωνίας,

Ὅμηρον φέρω καὶ μάρμαρον λιαστόν,

τέχνην φέρω, φέρω πολιτισμόν,

μὰ πιότερον Πατρίδα,

φωνὴν παλαιὰν φέρω, Ἑλληνίδαν.

 

Μεγάλην ἀγκαλιά κρυφὰ ἡ ψυχή μου λαχταρᾶ

ἀντίκρυ τοῦ ἐρχομοῦ μου·

παιδί σου εἶμαι Ἑλλάδα μου,

δὲν εἶμαι βάρβαρος μήτες καταχτητής,

εἶμαι ὁ Λόγος σου ἀπ’ τ’ ἄκρια μέρη τῆς γῆς.

 

Ὦ, νέκυοι εὐτυχεῖς… ποῦ ᾿ναι τὸ Πάτριον χῶμα;

Γύρω μονάχα μαλλιὰ κι ἀγέλαστον στόμα,

κορμιὰ γυμνὰ μ’ ἀνέμους πανωφόρι,

μιᾶς στιγμῆς ζωντανά

κι ἔπειτας Θέ μου, μάτια σφαλιστά·

κι ὅλον μὲ παγωνιὰ τὸ κορμί μου καθάριον εἶχες,

μὰ μήτες φορεσιὰν μήτες ἀγκαλιάν,

μονάχα ἔφυε τὸ αἷμα κι ὁ ξένος σκοτωμός,

μὰ ἔμεινε ἀπάνω μου Πατρίδα,

ἡ θανατιὰ κι ὁ μισημός…

 

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς
Ἕλλην

13-3-2012 

Συνεχίστε την ανάγνωση »

Διότι, Ἐγεννήθην Ἕλλην

 

Διότι, Ἐγεννήθην Ἕλλην

 

Ἁπλόχερα μιᾶς μάγισσας, μοῦ ἔδωσε,

                                                       τὸ χέρι,

τοῦ ἔρωτος τ’ ἀνίκητον, τὸ ζηλευτόν,

                                                     καρτέρι,

ὁποῦ κανεὶς δὲν ἔφυε, χωρὶς ἀνθὸν   

                                                    καὶ ταῖρι.

 

Τί μάργαρον, τί βότανον…χρυσὴ Κυρὰ μὴν εἶσαι;

μὴν γάλα ἀπὸ βλαστὸν ἤ ἀπὸ μέλι, γλύκα

ἤ μὴν δροσιὰ τοῦ πρωινοῦ, κάποιου θαλασσοκρίνου;

 

Ἤ μὴν ἀπόσταγμα ἀπ’ τὸ βύζαγμα , ποὔκαμε ἡ γῆς,  ἐκειά,

σὰν ἄνθισε ὁ μέγας ὄνειρος, στὸν βράχο τοῦ Ζαλόγγου…

θάνατος κι ἐλευθεριά, τὸ μπόλι τοῦ ἀνθρώπου.

 

Τὸ αἷμα σπόρος ἤτανε, ποὺ ἔφυεν  ἡ Παλλάς·

ἐβγῆκε πάλι σὰν βλαστός, εὔμορφος γέννα,

                                                        ἡ Ἑλλάς

κι ἐκραύγαζεν ὁ ἄνεμος, πεθαίνεις τώρα

                                                      ἤ νικᾶς.

 

Μῦρον κρινάδελφον, στολίδι εἰς τὸ κορμί σου,

                                           Μόνη Ἐσὺ Πατρίδα,

μὲ Θούρειον Λόγον σὲ ἐνύμφευσε, Ῥῆγας,

                                             ὁ Ποιητής Σου,

                                 Μόνη Ἐσὺ Πατρίδα…

 

Τί κι ἄν ὁ ἴσκιος ἐπάνω μας ποὺ γέρνει,

τοῦ ἡλίου ἀφήνει μας, ἐλεύθερον, τὸ χάδι,

τί κι ἄν τῆς ἁρμύρας, τὸ ῥίγος, μᾶς ξεσέρνει,

                                                         σὲ ἀκτές,

μονάχοι ἐκεῖ ποὺ κατοικοῦν, Λόγος

                                    κι Ἐλευθερία,

ἐμεῖς, ὕμνον εἰς τὰ χείλη κραττοῦμε,

ἀέναον προσευχή,

«Καλλίτερα μιᾶς ὥρας, ἐλεύθερη ζωή…»

 

 

Κι εἶναι ἑτούτη μονάχα μία  στιγμή,

ἀπὸ Φῶς λιγοστὸν γεννημένη·

καὶ εἶναι ὁ Μέγας Φώς,

Λόγος Ἑλληνικός,

πνοὴ εἰς τὴν οἰκουμένη.

 

Ὅλη ἡ ψυχὴ καὶ ἡ δύναμις, ὅλη,

                                ἐφανερώθη·

ἄνθρωπε, ἰδοῦ,

πῆραν ζωὴν οἱ ποταμοί, ἀπὸ αἷμα,

                            ὁποὺ ἐπνίγησαν,

καὶ γιὰ νὰ μὴν τὸ χῶμα ξανὰ

                            πληγώσουν,

τῆς Ἐλευθερίας τὴν μαγείαν, μὲ ὀργὴν καὶ ὁρμήν,

                                                               ἐκάλεσαν·

κι ἔτσι τὰ νερά τους καθάρια ἔγιναν,

                                             γαλάζια

καὶ ἐκύλησαν νὰ ἀπαντήσουν τὰ εἰς τὸ χῶμα,

                                                          ἀφημένα,

κορμιὰ ποὺ ἐτίμησαν τὸ Φῶς καὶ τὸν Φώς.

Ίδοῦ ἄνθρωπε,

ὀσφρήσου μετὰ τὴν βροχή, πῶς ἡ γῆς αὐτή

                                                μοσχοβολᾶ…

 

Ἠ γῆς ἄνθρωπε, αὐτή, αἰῶνες κι αἰῶνες αὐτή,

                                                       προδομένη,

ἀπὸ τὰ σπλάχνα της ποὺ βγάζει βλαστόν,

βλαστόν, ποὺ σὰν θεριέψῃ,

πλανεύει καὶ χάνεται ὁ νοῦς του

καὶ πάλι σὲ πέλαγα φωτιάς τὴν ἀφήνει,

νὰ πλεύσῃ…

 

Ὅμως,

ἄνθρωπε ἰδοῦ,
ἡ ἀνθρώπινος φύσις μου, ἀπὸ τὴν δημιουργία της,

μὲ χαρακτηρίζει καὶ κατονομάζει μὲ τίτλον 

ποὺ φέρει μέγαν μέγεθος καὶ φόρτον πνευματικόν,

                                                διότι, Ἐγεννήθην Ἕλλην.

 

Δὲν προσπάθησα μήποτες νὰ κατακτήσω

τὴν γῆς τῶν ἄλλων ἀνθρώπων·

μήποτες ἐτόλμησα νὰ ἐπιβάλλω μέσῳ σπάθης καὶ φωτιάς,

                                                    τὸ δίκαιον τῶν θεῶν μου·

γνωρίζουν οἱ ἴδιοι τὶς ἀλήθειες τῶν ἀνθρώπων,

ὅπως ὁ Φοῖβος φωτίζει τὴν καθημερινότητα τῶν πάντων.

Φέρω τὴν ἰδιότητα τῆς ἐκ τῶν Μουσῶν  εὐλογίας

καὶ τὴν διαύγειαν ποὺ ἁπλόχερα μοῦ προσφέρουν

                                      τά: βῆτα, γᾶμα, δέλτα, θῆτα…

 

Κληρονόμος εἶμαι τῶν ἀνέμων, τῶν ὑδάτων,

                          τοῦ θροΐσματος τῶν φύλλων,

τῶν χρωμάτων,  τῆς γλώσσης, τῆς καλοσύνης,

τῆς τιμῆς καὶ τῆς ἀνδρείας.

 

Κληρονόμος εἶμαι τῆς τέχνης νὰ σέβομαι τὸν ἄνθρωπον,

                                              ὅταν καὶ ἄν τὸν συναντήσω,

κληρονόμος εἶμαι τοῦ δικαιώματος νὰ ἀνθίσταμαι

κατὰ τῶν αἰωνίως προσπαθειῶν ἐξαφανίσεώς μου.

 

Ὡς Ἕλλην, ὡς ἄνθρωπος καὶ ὡς ποιητής,

γεύομαι τὶς χαρὲς ποὺ μὲ συνοδεύουν

εἰς τὴν ὁλοκλήρωσίν μου,                                 

                        ἐλεύθερος,

ἀναζητῶντας τὴν γαλήνην,

 συνοδευόμενος ἀπὸ τὸν μέγιστον Θεόν μου Ἔρωτα,

                                 πλάι καὶ ἐντός μου ποὺ κατοικεῖ,

γνωρίζοντάς μου, τὸν ὄμορφον κόσμον τῆς Ἑλληνικῆς παιδείας.

 

Ἡ ἠθικὴ καὶ ἡ λογική μου ἀντίληψις,

εἶναι οἱ μόνες δικαστικὲς ἀρχὲς ποὺ ἐπιτρέπω νὰ μὲ κρίνουν.

Ἡ ἀνθρώπινος φύσις μου, ἀπὸ τὴν δημιουργία της,

μὲ χαρακτηρίζει καὶ κατονομάζει μὲ τίτλον

ποὺ φέρει μέγαν μέγεθος καὶ φόρτον πνευματικόν.

Διότι,

Ἐγεννήθην Ἕλλην…

 

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς
Ἕλλην

17 – 7 - 2021

 

 

 

Συνεχίστε την ανάγνωση »

Τὸ τραγούδι τῆς λίμνης

Τὸ τραγούδι τῆς λίμνης

Ἦλθες χάραμα ἀπὸ τὴν λίμνη γύρω

κι ὅλα μαζύ σου ἐτραγουδοῦσαν τὰ πουλιά·

ἀνάλαφρον τῆς γῆς τὸ χῶμα τ’ ἀνήμερο

κι’ ἦταν τὰ χρώματα ὅλα σιωπηλά.

Νωρὶς νωρίς, τὴν αὐγή, ξεθαρρεμένη,

μέσα ἀπὸ φυλλωσιὲς ὀρθομένες ἐμπρός σου,

ἀπὸ τὸ βρεγμένον χῶμα μαγεμένη,

στολίδι ἔρριξες ἀπάνω του τὸ φῶς σου.

Ἦταν παντοῦ ἡ δροσιά σου ἁπλωμένη,

ἁρματωμένη ἀπ’ ἀνθούς σου ἡ  καλημέρα,

κι οἱ ἀχτῖδες σου, φωτιὰ ἐρωμένη·

ζωή, ζωὴ ἦλθες, ζωὴ φεύγεις, ζωή…

Μικρὰ γύρω ἀπὸ τὴν λίμνη βοτάνια,

ἔστεκαν ἐκεῖ νἆναι φρουροί,

καὶ τοῦ νεροῦ της τ’ ἀφρούδιασμα,

τὰ ἐλάτρευε, ἦταν οἱ δικοί της θεοί.

Σταλιὲς ἀπ’ τὸ κορμί της τὸ ὑγρόν,

ἡρωϊκοὶ τῆς ἀμμουδιᾶς καβαλαραῖοι,

τοῦ εὐωδιαστοῦ τοῦ ἔρωτα εἶναι πειρατές,

τῆς λίμνης ἐρασταί ὡραῖοι.

Ἴσως κάποτε εἰς τὴν λίμνην κι ἐγώ,

νὰ βρεθῶ ἕνα τραγουδισμένον πρωϊνό,

καὶ κλέβοντας  τὰ χρώματα, νὰ προσπαθήσω,

τὸν ἔρωτά της νὰ κατακτήσω.

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς

Ἕλλην

1-11-2011

Συνεχίστε την ανάγνωση »

Τοῦ λάθους ἵστορας.

Πίναξ διὰ χειρὸς Ἄννης Κανατᾶ!

https://www.facebook.com/photo.php?fbid=1115648918477436&set=picfp.100000970146897&type=3&theater

Τοῦ λάθους ἵστορας.

Καὶ τοὺς χρόνους μου νὰ τρέχουν ἀφῆκα

καὶ πίσωθέ τους ἀδιάφθορος ἐγὼ ἐβάδιζα·

ἤμουν ὁ ἀστεῖος ἐγώ, ὁ περιπατητής,

θαρρώντας πὼς κάποτες ἐμπρός μου θὰ τοὺς ἀπαντήσω.

Μὰ μόνον αὐτὸ ἦταν ἡ ζωή…

Πῶς καὶ ποῦ τὰ ἴχνη νὰ εὕρω,

μαζί τους νὰ πορευθῶ;

Καὶ ἐρωτῶ σε χρόνε:

Γιατί καὶ νόμος σὲ μάγεψε ποῖος,

ἐμπρός μου σὲ ὁδήγησε ποῖος,

ἄρχων

καὶ νικητὴς στεφανωμένος

τοῦ ἀγῶνος μου νὰ εὑρεθῇς;

Καὶ ἐρωτῶ σε χρόνε:

Γιατί καὶ Λόγος σὲ ἐνύμφευσε ποῖος;

Τοῦ νοῦ μου ἐσύ ῥότα χαμένη

καὶ ἵστορας τοῦ λάθους, τοῦ πάθους,

τῶν ἐρώτων μου νὰ σταθῇς;

Χρόνε ἀθάνατε, ἀδιαμέληστε τῶν πάντων ἀρνητή,

Σιωπηρέ, ἄνυδρε καὶ ἄλογε, ἀνέραστε,

 ἀνομολόγητε καὶ ἄνανδρε,

εἶμαι ἐγὼ ὁ νικητής·

Εἶμαι ἡ μόνη τῶν πάντων δημιουργία,

Χρόνε καὶ Χάος καὶ Ὕλη ἄφωτη
καὶ Μέγα Κενὸν Ἐσύ,

εἶμαι ἡ σιωπὴ ἡ Μεγίστη,
τὸ σκότος εἶμαι καὶ ἡ ἄξαφνη αὐγή,

τοῦ φλοίσβου τὸ ἄλς, ἡ κόρη βροχή,
τοῦ φύλλου ἡ πτῶσις,
τοῦ ἐμβρύου ἡ βρῶσις,

τῆς νυκτὸς τῆς καθάριας ἡ μουσική,
ἡ κραυγὴ τῆς Ἐλευθερίας εἶμαι,
ἐκ τῆς  Θεῖας ψυχῆς καὶ τοῦ ἔρωτος ἡδονή·
εἶμαι ἡ Γλῶσσα ἄχρονε, ἡ Ἑλληνική…

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς

Ἕλλην

18-12-2018

Συνεχίστε την ανάγνωση »