Ζοῦμε ἕναν νεοπρόσωπον ἐμφύλιον πόλεμον! Εἰς τὸ ἕνα μέτωπον εὑρισκόμεθα ὅσοι ἀγαποῦμε τὴν Ἐλευθερία τῆς Πατρίδος μας καὶ εἰς τὸ  ἄλλον, αὐτοὶ ποὺ ἀγαποῦν τὴν ἐλευθερία τοῦ πακιστάν, τοῦ αὐγατηγανιστάν, τῆς γῆς τοῦ πυρός, τῆς σομαλίας, τῆς ἀγγλίας, τῆς γαλλίας, τῆς ῥωσίας, τῆς ἀλβανίας, τῆς ἀμερικῆς κλπ, κλπ….

     Ἐμεῖς θέλουμε νὰ  ζήσουμε Ἐλεύθεροι σὲ  αὐτὴν τὴν γῆν ποὺ μᾶς ἐγέννησε καὶ ποὺ ἐγεννήσαμε τὰ παιδιά μας καὶ αὐτοὶ θέλουν νὰ ζήσουν στὰ ἱερὰ αἱματωβαμένα χώματά μας, ὅλες οἱ ἄλλες φυλές, διώχνοντας  ἐμᾶς, θεωρώντας πὼς ἡ νέα αὐτὴ κουλτούρα τῶν λαθροεποίκων, θὰ  εἶναι διαχειρίσιμη γιὰ τοὺς ἴδιους καὶ τὰ  παιδιά τους.

     Τὸ νέον ξημέρωμα ποὺ θὰ εὕρη τὴν ἀνθρωπότητα σαστισμένην, θὰ φέρῃ τὸ χρῶμα τοῦ αἵματος, τὴν μυρωδιὰ τοῦ αἵματος, τὸ μαχαίρι ποὺ θὰ σκορπᾶ τὸ αἷμα.

     Τὸ νέον ξημέρωμα τῆς νέας ἀνθρωπότητος φέρει τὴν ἐκκόλαψιν τοῦ αὐγοῦ ποὺ ἐπιβίωσε ἀπὸ τὸν μεσαίωνα. Καὶ ἀπὸ μέσα του μύριοι ἐφιάλται θὰ ξαναγεννηθοῦν!

    Τὸ νέον ξημέρωμα θὰ  φέρῃ ἅλυσες καὶ κολάρα ποὺ δὲν γνωρίζουν συναίσθημα, μήτες ξεχωρίζουν λαιμοὺς καὶ ποδάρια…

     Καλήν μας τύχη λοιπόν, μιᾶς καὶ οἱ ἐπιλογές μας σήμερα, ὁρίζουν τὸ φορτίον ποὺ θὰ μεταφέρῃ τὸ νέον ξημέρωμα…

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς

Ἕλλην

30-10-2018

Συνεχίστε την ανάγνωση »

Λεμεσὸς

Λεμεσὸς

Λένε πὼς εἶναι τὸ χρῶμα της ξανθόν,

μὲ αἷμα ἡρώων θηλασμένον,

πὼς ἐπάνω του πέφτει δειλά,

μὲ ντροπὴ τὴν νύκτα ἡ βροχή,

νὰ δροσίσῃ τῆς Κύπρου αὐτὴν τὴν γῆ.

Ἔχει  γλυκόπιοτον λένε ἡ Κουμανταριά,

κρασὶ ἀπὸ τοῦ Ὁμήρου τοὺς χρόνους,

ἐξαγνισμένου λιαστοῦ σταφυλιοῦ,

μὲ τοῦ φωτὸς τὸ βασίλεμα,

ζυμωμένον.

Μονάχη της λένε πὼς περνᾶ,

τὶς νύκτες ἐπάνω της ἡ ξαστεριά,

τοῦ αἵματος ἄδωντας ὕμνον καὶ τῆς λευτεριᾶς,

νοσταλγώντας τὸν ἔρωτα,

τοῦ χαμένου της χαμογέλου καὶ τῆς χαρᾶς.

Ἑλλήνων λένε ἡρώων,

πὼς ῥέει εἰς τὶς φλέβες της αἷμα,

κορίτσια πὼς ἔχει ὡραῖα,

μὲ χρῶμα εἰς τὸ δέρμα λευκὸν, τῶν μουσῶν

καὶ μάτια,  πόθον τῶν παλληκαριῶν.

Σείρει λένε πρώτη ἡ αὐγή,

τὸν χορὸν εἰς τὸ μυρωδάτον της χῶμα

καὶ καλεσμένη εἰς τὸ κέντρον ἡ ἄνοιξις,

ξεδιάντροπα λικνίζεται,

ἐμπρὸς εἰς τοῦ ἡλίου τ’ ἀχόρταγα μάτια.

Ὅλων λένε πὼς εἶναι πόθος,

κρυμμένος εἰς τῶν λαῶν τὶς καρδιές,

λουσμένος ἀπὸ γιασεμιὰ καὶ βιολέτες,

δυόσμους, βασιλικά,ἁγιόκλημα καὶ πανσέδες,

ὅταν γαμβρὸν τὸν ἄνεμον συνοδεύῃ.

Στέκει ἐπάνω της λένε αὐτός, καμαρωτός,

σὲ θρόνον ἀέρινον ἀπὸ μαβιὲς μπουκαμβίλιες

καὶ γύρω του ἀνεμῶνες, θυμάρια καὶ τριανταφυλλιές,

ῥαίνουν τὰ χώματα καὶ τὶς ψυχὲς

κι ἡ Λεμεσός,

τὰ ταξείδια του γεμίζει μ’  εὐχές.

ΥΓ : Ἀφιερωμένον εἰς τῆς Λεμεσοῦ τ’ ἀδέλφια μου.

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς

Ἕλλην

6-9-2011

Συνεχίστε την ανάγνωση »

Ἱερὰ Ἑλλὰς

Ἱερὰ Ἑλλὰς

Τέκος Θεοῦ εἶ ὦ Ἑλλάς,

σοφίας θυγάτηρ,

ἀνδρείαν μεδέουσα,

φρονεῖν καὶ λέγειν ἄρειον

διδοίης μοι.

Δίδωμι ἐμαυτὸν

σὸς καρτερόχειρ·

μάκαρ γὰρ γίγνωμαι

περισθενέα γὰρ εἶ.

Ἀνέρας Ἕλλην εἰμί,

ὑπερήδομαι ὁδοιπορῶν

τὴν ἱεράν σου χθόνα,

ἀναπνέω σὸς ὀσμάς,

ἐρωτεύομαι σε κυανόχρους.

Ἐγεννησάμην  Ἕλλην  Ἐλεύθερος,

σὺ γὰρ ἐπιμέλλει·

ὁρκομοτῶ τὲ ἀποθνήσκειν  Ἐλεύθερος,

ἐσθῆταν φέρων,

πέπλον σὸς γνῶμας ὁσίῃσι.

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς

Ἕλλην

26-5-2006

Συνεχίστε την ανάγνωση »

Ὁ μαῦρος ἁγιασμός.

Ὁ μαῦρος ἁγιασμὸς

Καλημέρα ἐξουσία!
Αἰσθάνομαι πιότερον χαρούμενος σήμερα.

Ὅπως καὶ κάθε ἄλλην ἡμέρα,

πλημμυρίζει ἡ καρδιά μου μὲ ἄπλετον φῶς καὶ χαρά,

διότι ἐνῶ ἐσὺ παλεύεις νὰ τσακίσῃς κάθε τί

ποὺ τὸ σύμπαν προφέρει μὲ γράμματα Ἑλληνικά,

διότι ἐνῶ ἐσὺ παλεύεις νὰ χωνέψῃς εἰς τὰ κατάβαθα τῆς γῆς,

ὅ,τι τὸ παρελθόν ἄφησε γιὰ νὰ σκέκομαι ὀρθός,

διότι ἐνῶ ἐσὺ σκιάζεις μὲ μαυρίλα τὴν ψυχή μου,

ἔρχεται κάθε ποὺ ξυπνῶ ὁ Φοῖβος Ἡέλιος

καὶ σκορπᾶ ζωήν,

ὁποὺ ἐσὺ θάνατον ἔχεις σπείρει…

Ἐπέρασαν σὰν ἐσένα μύριοι καὶ μύριοι

καὶ μὲ θάνατον ἐκαλημέριζαν τὴν ζωή.

Τὴν μιὰ τὸ εἶπες βαρβαροσύνη,

τὴν ἄλλην κομμουνισμόν,

καὶ τὸ ᾿40 φασισμόν.
Θαρρεῖς πόρνη μιασμένη,

πῶς μὲ λογᾶ ὁ θάνατος τί ὄνομα θὰ φέρῃ;

Ἕνα μονάχα θὰ σοῦ πῶ:

Ὅσον θὰ βλέπῃ ἡ γῆς τὸ χάραμα,

ὁ ἥλιος σὲ πέλαγα καὶ μακρινὰ σὰν δύῃ ὄρη,

τὸ σπέρμα σου πόρνη σκουλικιασμένη,

δὲν θὰ ᾿χῃ νὰ κρυφθῇ στασίδι,

μήτες νερὸ νὰ πιῇ λεύτερον σὲ πηγή.

Μονάχα ἐὰν φωτιὰ τὴν γῆς καλύψῃ

καὶ τὰ νερά της γίνουν οὐρανός,

σὰν μείνῃ χῶμα πιὰς καμμένον,

δὲν θὰ ὑπάρχῃ Ἑλληνισμός!

Μὰ πόρνη ἀπὸ λαοὺς ἐλεύθερους καταραμένη

κι ἀπὸ νεκρὰ παιδιὰ ποὺ κλέβεις τὴν ψυχή τους,

σὰν ἔλθουν μακρινοὶ αἰῶνες,

θὰ βγάλῃ ἡ γῆς βλαστόν…

βλαστὸν θὰ βγάλῃ Ἑλληνικόν,

γιατὶ τὸ σύμπαν τὸ ὁρίζει,

νὰ ᾿ναι αὐτὸς τὸ Φῶς

κι ἐσὺ ἡ πόρνη, τὸ σκότος, ὁ μαῦρος ἁγιασμός.

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς

Ἕλλην

29-9-2013

Συνεχίστε την ανάγνωση »

Νίκη τῶν Θεσσαλῶν

Νίκη τῶν Θεσσαλῶν

Πρᾶξις Α΄

Ὁ Ἥλιος,

τὴν γῆς ἐπέλεξεν τῆς Νίκης τῶν Θεσσαλῶν,

τὸ μεγαλεῖον του ν’ ἀποκαλύψῃ.

Θάλασσα ἐνδεδυμένη γαλήνην κι εὐμορφιά.

Γῆς ἐτῶν χιλιάδων…

περπατοῦσα καὶ κάθε ἀχτίδαν ἐμύριζα,

τῆς συστάδας ποὺ ξέφευγε καὶ τῆς γραμμῆς.

Ἀναρωτιόμουν ποῦ νὰ  ᾿ναι ἄρα γε,

οἱ ἀρχαιολογικοὶ χῶροι θαμμένοι;

Μονάχα ἐμπρός μου καταστήματα πολυεθνικῆς.

Περπατοῦσα σκεπτικός.

Πλῆθος εἶδα μακρυά μου νὰ φωνασκῇ.

Νὰ ἰδῶ ἐπλησίασα,

μιὰς καὶ ξένος εἰς τὴν πόλιν, δὲν ἐγνώριζα,

κόσμος πολύς,

ἔξω συγκεντρωμένος ἀπὸ τὸ μεγαλύτερον

ἴσως ἐν Ἑλλάδι ὑποκατάστημα τῆς πολυεθνικῆς

Θ.Ε.Ο.Σ.     Α.Ε.

Γύρω κάγκελα παντοῦ,

ἐπίλεκτα παλληκάρια καλοσχηματισμένα,

μὲ στολὲς ὡραῖες

κι ἕνα θέ μου γλυκὺ χαμόγελον εἰς τὰ χείλη τους…

πόσον τοὺς ἄρεσε αὐτὸ ποὺ ἔκαμναν!

Προστάτευαν ἀπὸ ἐμᾶς τοὺς δολίους,

τὴν περιουσίαν τῶν περιουσίων!

Καὶ τότες ἐκατάλαβα!

Ἐπίλεκτα στελέχη τῶν ἐπιλέκτων ἑταιρειῶν,

εἶχαν συνάντησιν ἐδῶ.

Τὰ μεγάφωνα ἐπὶ ὥρας μισῆς,

τὴν παρουσίαν ἀνήγγειλαν,

τῶν ἱερῶν διευθυντάδων τῶν ἄλλων ὑποκαταστημάτων

ποὺ παρευρίσκοντο

κι ἔπειτας δέος!

Ὁ ἴδιος ὁ Κάρλ Παπούλ,

ὁ Γαϊδοὺρ Σαμάρ,
ὁ Ἀλὴτ Κλεφτράν,
ὁ Ἅι Δῶστε,
ὁ Ἅι Κιάλλα,

συνοδευόμενοι ἀπὸ τοὺς Σκατὰρ Συναπαντάμ,

ἐπέρασαν τὴν εἴσοδον τοῦ καταστήματος.

Ὁ κόσμος ἐφώναζε, μὰ δὲν ἔφευγε!

Τότες ἐρώτησα κάποιον ποὺ ἔκλαιε,

διότι δὲν τὸν ἄφηναν νὰ περάσῃ μέσα:

Φίλε μου, τοῦ εἶπα,μέσα ἔχουν κηδείαν,

τὸν νεκρὸν προσκυνοῦν,

θὰ ᾿ναι ὅλοι συγγενεῖς.

Πήγαινε σὲ ἄλλον κατάστημα νὰ ψωνίσῃς.

Ἴδια εἶναι ἑταιρεία, ἴδιον προϊόν.

Μὰ ἐτοῦτος ὀργισμένος,

θέλησε ἐμένα νὰ κτυπήσῃ,

μιὰς καὶ δὲν εἶχε οὔτε τὴν δύναμιν,

μὰ οὔτε τὴν σκέψιν νὰ κατανοήσῃ,

πὼς ἤμουν μόνον Λόγος Ἀληθής.

Γύρισα κι ἔφυα θλιμμένος.

Μέσα ἄκουα ἀπὸ τὸ πολυκατάστημα,

νὰ ὁμιλοῦν οἱ ἱεροδιευθυντάδες

κι ἀπέξω οἱ ἄλλοι ἐφώναζαν,

οἱ δοῦλοι…τοῦ Θεοῦ…

Πρᾶξις Β΄

Τριγμὸς καὶ βοή,

τ’ ἀψηλὰ περάσματα ἠχοῦσαν,

ἡμέραν ἑορτῆς, ὥραν ζωῆς,

καμπάνες καὶ τρόμος,

λαμπρὴ μὲ σκότος,

ἐχθροὶ γελαστοί,

Μέγας ὁ Νέκυος,

μικρὸς ὁ νοῦς,

νιότης μὲ γῆρας,

ἡ γλῶσσα κλαίουσα·

Τριγμὸς καὶ βοὴ

κι ὁ Λευκὸς Καβαλάρης,

μόνος ἐφύλαε τὴν μαρμαρένιαν του καρδιά.

Μήτες φωνὴν ἔλεεν,

μήτες δάκρυον ἐκύλαε,

μήτες λάμψις τὸ ξίφος.

Τῶν ὕμνων ἡ Δόξα,

κάτου ἀπ’τὴν γῆς μοιρολογοῦσε

καὶ πλήθη τὰ χείλη νέκυον ἐφιλοῦσαν.

Ὁ Ἄρχων μὲ μαῦρον ῥοῦχον

κι ἀπάνω μαλάματα, ζαφείρια, ἀσήμια

κι Ἀτίμωσιν τοῦ Ἀθρώπου ἀνάγλυφον,

κάτου κι αὐτὸς ἀπὸ τὴν γῆς,

τὸ χέρι ἅπλωνε,

τὸ σωσμένον ζητοῦσε βιός,

τοῦ παραπλανημένου.

Κι ἦλθαν ἄρχοντες μὲ στέμματα καὶ τίτλους γυαλιστεροὺς

κι ἄνοιε τὸ χαμόγελόν τους

κι ἔβγαινε ἔξω Θάνατος!

Μήτες λυχνάρι γιὰ φῶς,

ὅλον σκοτάδι

καὶ γύρω τυφλοί,

σὲ μεγάλην ὁδὸν χειροκροτοῦσαν,

Τὸ Τίποτα,

Τὸν Κανέναν,

Τὸν Νέκυον

καὶ Τὸν Ἄρχοντα…

μόνος ἐπιζῶν ὁ Ἥλιος,

συγχώραε πάλι τοὺς τυφλοὺς

κι ἔγερνε ἀργὰ νὰ κλάψῃ,

ἀντίκρυ τῆς Νίκης τῶν Θεσσαλῶν…

Πρᾶξις Γ΄

Τὴν ἄλλην ἡμέραν ἐξύπνησα ἐνωρίς.

Ὑποσχέθηκα εἰς τὰ πόδια μου,

νὰ τὰ πάω πίσω ἀπὸ τὸν Πύργον,

ἐμπρὸς ἀπὸ τὴν Θάλασσαν,

μιᾶς καὶ τὰ μάτια μου,

οὔτε νὰ ἰδοῦν ἤθελαν

κι οὔτε λέξιν νὰ εἰποῦν τὰ χείλη μου.

Τ’ ἄφησα νὰ περπατοῦν,

σὲ πλακόστρωτα δρομιὰ

κι ἦταν ποδάρια χιλιάδες.

Ἀκολούθησα τὸ σούρσιμόν τους,

ἔφθασα ἴσαμε τὰ σίδερα.

Οὔτε ἕνα μάτι δὲν εἶδα,

μήτες λέξιν δὲν ἄκουσα

κι ὀμπρός μου σίδερα

κι ἡ σιγὴ τῶν ποδιῶν,

Τὸ μόνον διάφορον,

οἱ φονιάδες τοῦ Ἄλφα ἀντίκρυ,

τὸν Ἥλιον ἐχαιρόντουσαν.

Δὲν εἶχαν φόβον μήτες ταραχήν.

Δὲν τοὺς ἔβλεπαν μάτια,

μήτες αὐτιὰ τοὺς ἄκουαν,

γλῶσσα καμμιά…

μονάχα χείλη νὰ τοὺς φιλοῦν εἶδα

καὶ ποδάρια χιλιάδες

καὶ γύρω τους κάγκελα…

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς

Ἕλλην

 26-10-2012

Συνεχίστε την ανάγνωση »

Θεσσαλονίκη

Θεσσαλονίκη

Μιᾶς Κυριακῆς τὸ χάραμα, ἔρωτας ἐτριγυρνοῦσε,

σὲ ἀσυννέφιαστον, γαλήνιον οὐρανὸν πετοῦσε

καὶ κάτωθέ του ἡ ὄμορφη Θεσαλονίκη, φωτεινή,

μὲ πλάγιον λόγον μουσικὸν χαμογελώντας,

τὸ ἀγαθὸν ἐκαλοσώριζε, τὸ ἀνδρεῖον, τὴν παιδείαν.

Ἐβάσταγ’ ἄπνοον, εἰς τὰ καθάρια χέρια της, ζωήν,

ἀπὸ θάλασσαν πλατιά, πνοὴν παρμένην,

νιότην μὲ χρῶμα ἄλυκον

κι ἀπὸ τὴν γῆς,

καρπὸν ἐβαστοῦσε πράσινον, μαγευτικόν.

Ἐθαύμασα τὸ λυγερόν, τὸ ἄρωμα, τὴν εὔμορφον πόλιν,

ὀρθὴν ἐμπρὸς σὲ διάφανα νερὰ εὐτυχισμένην,

πὼς ἐβάσταζαν τὰ χέρια της,

μὰ πόσον ἁπαλὰ τὸν κόσμον,

κόσμον ξένον, κόσμον ἀπ’ ἄλλον κόσμον.

Ζερβά της ἔριχνε ἡ ἀστροφεγγιά, πέπλον ὑφαντὸν λευκὸν

καὶ εἰς τοῦ μαρμάρου τὸ ζευγιό μὲ σκόρπιον νέκυον χῶμα,

ἥλιος τὴν ἔπαιζε ὑπέρλαμπρος

κι ὁλοῦθε γύρω φῶς·

μήτες ἀνέμοι, μήτες ἀνθρῶποι.

Μονάχη ἐτούτη, ἡ κόρη Θεσσαλονίκη,

τοῦ βορρᾶ ἡ χάρις ἐτούτη, ἐσιγοτραγούδαε…

κι ὕστερις, ἄχ…μιὰ θάλασσα εἰς τὰ χέρια της,

ὕμνον ἐναπόθησε τὴν νιότην της.

Νὰ καὶ μιὰ γῆς, ἀπὸ θρῆνον καὶ κραυγές,

βάλσαμον ἔφερεν, ἔφερεν μῦρον

καὶ πιοτὶ ἔφερεν ἀπὸ παλαιὸν ξημέρωμα

κι ἐλεύθερον λόγον ζυμωμένον.

Ἀργὰ ἀργὰ ἔκλεισα τὰ μάτια μου τότες

κι ἤθελα νὰ μιλήσω,

μὰ λέξις καμμιά…

Κλαυθμὸς εἰς τὰ χείλη μου κι ἀλαλιά·

μονάχη ἡ Θεσαλονίκη,

πλουτόλουστος, ἀέρινη κι ὡραία,

ἔστρωνεν γῆς καὶ ἅπλωνε θάλασσαν,

μαζύ της νὰ εὐφρανθῶ…

καὶ ἔκλαψα…

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς

Ἕλλην

7-10-2012



Συνεχίστε την ανάγνωση »