Κόρη Ἐσὺ τοῦ Βορρᾶ

Κόρη  Ἐσὺ  τοῦ  Βορρᾶ

Κόρη Ἐσὺ τοῦ Βορρᾶ,

ἀπ’ ἀνέμια τῆς πόλης κυνηγημένη,

ὦ, πόθε, ἐρωτικὲ χιονιᾶ,

ἔπαες ζωήν, σὲ γῆς ἄλλην, μαγεμένη…

Κόρη Ἐσὺ τοῦ Βορρᾶ,

σὲ θωρῶ ἀχνὰ σὲ οὐρανοὺς πρωινοὺς νὰ ξεπροβάλλῃς,

ὦ, γλυκιά, Αὐγὴ μὲ χάδια πορφυρᾶ,

βασίλισσα τοῦ ἔρωτος καὶ τοῦ μελιοῦ, μιᾶς γῆς ἄλλης…

Κόρη Ἐσὺ τοῦ Βορρᾶ,

τοῦ λόγου μου ῥίμα χαϊδεμένη,

τὸ φῶς ἀψηλὰ νὰ κυττᾶς,

χρώματα ἴδια Ἐσύ, γῆς μὲ χρῶμα Θεᾶς…

Κόρη τοῦ Βορρᾶ Ἐσύ,

ποὺ ᾿χεις παραμυθένια χείλη,

ἄχ….δῶς’ μου ἕνα μονάχα φιλί,

πρὶν μὲ προφθάσῃ τὸ δείλι…

Ἔτσι νὰ ᾿μαι, νιογέννητον ξημέρωμα,

ἀπὸ σὲ μυρωμένος,

εἰς τοῦ μαγιοῦ μέσα τὸ μέθυσμα,

ὦ, Κόρη τοῦ Βορρᾶ, μαγεμένος…

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς
Ἕλλην

2-1-2013



Συνεχίστε την ανάγνωση »

Περὶ δημοκρατικῆς Ἐλευθερίας

 

 

 

 

 

Περὶ δημοκρατικῆς Ἐλευθερίας

 

Ἡ δημοκρατία Δὲν εἶναι Ἀξία!

Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΕΙΝΑΙ !!!

Μοῦ ἐπιβάλουν τὴν δημοκρατία

καὶ μοῦ κλέβουν τὴν Ἐλευθερία!

Εὶς τὸ ὄνομα τῆς δημοκρατίας μὲ δυναστεύουν,

εἰς τὸ ὄνομα τῆς Ἐλευθερίας,

οὐδεὶς ὁρκίζεται!

Μέσῳ τῆς δημοκρατίας

βάρβαροι μὲ βιάζουν,

μέσῳ τῆς δημοκρατικῆς ἐλευθερίας,

οἱ ἴδιοι μὲ ὁδηγοῦν εἰς τὴν Δουλείαν!

Μέσῳ τῆς δημοκρατίας

πωλεῖται ἡ Πατρίς μου,

μέσῳ τῆς δημοκρατικῆς ἐλευθερίας,

τὴν ἀγοράζουν οἱ ἐχθροί μου!

Μέσῳ τῆς δημοκρατίας

χάνω τὴν γλῶσσα μου,

μέσῳ τῆς δημοκρατικῆς ἐλευθερίας,

χάνω τὸ Ἑλληνόπουλον!

Μέσῳ τῆς δημοκρατίας

χάνω τὴν Παιδεία μου,

μέσῳ τῆς δημοκρατικῆς ἐλευθερίας,

χάνω τὴν Ἕλληνα!

Μέσῳ τῆς δημοκρατίας

χάνω τὴν οἰκογένεια,

μέσῳ τῆς δημοκρατικῆς ἐλευθερίας,

χάνω τὴν Ἑλληνίδα!

Μέσῳ τῆς δημοκρατίας

χάνω χῶμα μὲ αἷμα ποτισμένον,

μέσῳ τῆς δημοκρατικῆς ἐλευθερίας,

τὸν Ἄνθρωπο χάνω…

τὴν Ἑλλάδα μου χάνω!

Ἡ δημοκρατία δὲν εἶναι Ἰδανικόν!

Ἡ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

ΕΙΝΑΙ!!!

 

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς

Ἕλλην

15-10-2011

 

 

 



Συνεχίστε την ανάγνωση »

Ὁ Λόγος εἶμαι

Ὁ Λόγος εἶμαι

-- Ποιὸς εἶσαι ἐσὺ ποὺ γιὰ ἐμένα μιλᾶς,
ποὺ τραγουδᾶς τὸν ἥλιον μου,
πίσω ἀπὸ τὸ θλιμμένον Αἰγαῖον μου,
 πίσω ἀπὸ τοὺς ἤχους ποὺ γεννᾶ τὸ Ἰόνιον μου;

Ποιὸς εἶσαι ἐσὺ ποὺ ἀγγίζεις ἀνέμους,
ποὺ τὸ χῶμα εὐλογεῖς μὲ θυμάρι
καὶ τὸ αἷμα ὑμνεῖς,
ποὺ βαθιὰ ῥιζώνει τ’ ἀνέσπερα δεντριὰ
καὶ τ’ ἀνίστορον πεῖσμα
τῆς ἀγούνατης πετριᾶς μου;

 Ποιὸς εἶσαι ἐσύ, πέ μου, ποιός,
ὁποὺ μὲ μίαν σου λέξιν ὁ σκοτεινός,
γαλάζιος γίνεται οὐρανός,
ὁποὺ ἀπὸ τοῦ κύματος τὴν ταραχὴν καὶ ἀγριάν,
γιαλὸν τῆς κύπριδος γεννᾶς καὶ ἀγκαλιάν;

 -- Ὁ Λόγος εἶμαι τοῦ Φωτός, τῆς ψιχαλιᾶς,
τοῦ ἀνεμομένου βράχου πελάου καταμεσῆς,
τῆς πρωινῆς τ’ Ὀλύμπου μυρωμένης ξυπνητιᾶς·
ὁ λευκὸς εἶμαι ἀφρὸς π’ ἀγγίζει ὁ ἐρωδιός,
ὁ πόνος τοῦ ἀνέμου εἶμαι, ποὺ σκίζει ὁ ἀετός,
ὁ ποιητὴς εἶμαι τῆς γῆς αὐτῆς, τῆς εὐμορφιᾶς,
τῆς λευτεριᾶς…

 Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς
Ἕλλην
2-6-2012

Συνεχίστε την ανάγνωση »

Ὁ λόγος τῆς σιωπῆς

 

 

Ὁ λόγος τῆς σιωπῆς

 

Ἦταν βραδυασμὸς

κι ὁ πνιχμὸς τοῦ καιροῦ του·

τἄχας ἡμέρα ἦταν τοῦ φωτὸς

καὶ γύρω μου μονάχα σκότος

καὶ ἀπάνω οὐρανοὶ βιασμένοι,

τρεχαλητοὶ ἦταν,

μὲ βοὲς καὶ μπόρες πνιχτές .

 

Τσικνιὰ καὶ τριγμοὶ ἡ παρηγοριά μου·

κι ὀμπρός μου,

ἀπέθαιναν τοῦ δάσους οἱ εὐμορφιές·

ἀφημένη ἡ γεννήτρα σὲ πλάνον φῶς,

τὰ μάτια της κάλυπτε ψεῦδος

κι ὁ κόσμος τους ξένος .

 

Θὰ  ’ταν τοῦ χαλασμοῦ τὴν ὥραν,

ὁποὺ ἡ γῆς χορτασμένη,

ἔφερε μιᾶς εἰς τὸ πλάι μου

καὶ μιᾶς εἰς τοῦ κόσμου τὰ μάτια τ’ ἀκριανά,

τῆς γεννήτρας τὶς ἀλήθειες .

 

Ἡ μιά,

ἀπὸ τὴν νύκτα σημαδοτή,

τῆς γῆς βύζαινε τὰ γεννήματα

καὶ σκόρπια λόγια καὶ χαμόγελα,

μοῦ προσέφερε.

 

Ἡ βλαστή,

μὲ φῶς ἀνάμεσα εἰς τὰ χέρια

καὶ μάτια ἀπὸ εἰκόνες σκιασμένα,

βαστοῦσε μὲ τὸ  ’να χέρι της φωτιὰ

καὶ τὰ χείλη της,

γῆς ἦταν καπνισμένη.

 

Ἀμίλητος ἡ τρίτη πλάι μου,

μιᾶς μὲ τὴν γνῶσιν εἶχε παιδεμόν,

μιᾶς μὲ γραφὴν δὲν εἶχε τελεμόν·

ζωὴν νεκρὴν μέσα της εἶχε

καὶ βίαν·

ἀγέννητον ἦταν χῶμα

καὶ σιωπή!

 

Μονάχα τούτης τῆς στιγμῆς,

ἐγὼ ἤμουν ἡ ἕνωσις·

ὁ λόγος τῆς σιωπῆς .

 

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς

Ἕλλην

6-1-2012

Συνεχίστε την ανάγνωση »

Χόρεψε Λύκε

Χόρεψε Λύκε

Ἰδοῦ ἡ γῆς μ’ ἀσημένιο φωτί,

καὶ μύρια τῶν κόσμων ἀστέρια

ἡ μόνη φωνή.

Ἰδοῦ ὁ ἥλιος κι  ἡ φωτιὰ σκοτεινή,

θλῖψιν κρύβει

καὶ ἔρωτα προικισμένον μὲ ἀθάνατες κόκκινες σκέψεις.

Ἰδοῦ τοῦ λύκου ἡ κραυγή,

τὸ σερνικόν τοῦ κορμιοῦ μου τραγούδι

κι ἡ νύκτα ποὺ εἰς τὰ στήθια σου στέκει λαμπρή.

Χόρεψε Λύκε!

Ἄσε τὴν βία τῶν χειλιῶν σου,

τὴν ἀσπριά σου μὲ κόκκινον νὰ ὑμνήσῃ.

Δῶς μου γυναῖκα ἔρωτα,

αἷμα νὰ πιῶ ἀμόλυντο

ἀπ’ ἀνάξια πλάσματα τῆς αὐγῆς .

Ἰδοῦ ὁ λευκός σου νυμφῶνας,

ὁ χορὸς τοὺ ἀνδρισμοῦ

καὶ τοῦ στήθους σου ὁ ἰδρῶτας.

Ἴδοῦ ἡ ἕνωσις τῆς ἄλλης ζωῆς

ἡ βία τοῦ φαλλοῦ

καὶ τὸ αἷμα ποὺ ζεῖ τὴν ἡδονήν.

Χόρεψε ἐπάνω μου γυναῖκα,

νὰ προκάμω νὰ σὲ πιῶ,

σὰν τὴν δροσιά ποὺ στάζει ἡ Σελήνη.

 Μὰ θυμίσου σὰν μοῦ φιλᾶς τὰ χείλη,

δυὸ στάλες τὰ στήθια σου κόκκινη νὰ στάζουν ζωήν,
κάθε αἰῶνα ποὺ τὸ φῶς μὲ κοιμίζει.

Θὰ ‘ναι κραυγή ὁ ξυπνημός,

κι ὅλου θὰ ψάχνω τὰ σκότη τῶν κόσμων,

Ἐσένα γυναῖκα μὲ τ’ ἄσπριον εἰς τὰ χείλη αἷμα.

Ἀπὸ ἔρωταν σὲ αἰώνιαν γῆς,

ἀπ’ ἀλαφιασμένον χῶμα μ’ ἄρωμα βροχῆς,

τὸ κορμί σου θὰ μυρίσω.

Θὰ νικήσω τὸ βίαιον φῶς,

καὶ λουσμένος τὰ πορφυρὰ  τῆς Σελήνης

γυναῖκα τῶν ἀνέμων της, γιὰ Ἐσένα θὰ γυρίσω.

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς

Ἕλλην
15-12-2012

Συνεχίστε την ανάγνωση »