Κυριακή, 2 Σεπτεμβρίου 2012

Εἰς τ’ ἀψηλὰ τοῦ Ὀλύμπου πατήματα

 
 
Εἰς τ’ ἀψηλὰ τοῦ Ὀλύμπου πατήματα

Ἀψηλὰ εἰς τὶς νεφέλες τοῦ Ὁλύμπου,
μὲ βρῆκε ἡ αὐγή·
ἐτρόμαξε ξάφνου, πισωδρόμησε
...
καὶ μόνον τῶν πάντων ἦταν ἡ σιωπή.
Εὐθὺς ἄκουσα τὸ σκίσιμον καὶ τὶς κραυγὲς τ’ ἀνέμου,
καθὼς δυὸ ἀετοὶ
μέσα ἀπὸ τὸν πόνον του,
ἐμπρός μου ἦλθαν νὰ σταθοῦν.

Ὁ σερνικός,
πῆρε τὸ ἕνα μου χέρι,
καὶ τὴν παλάμην μου ἐγύρισε,
μέσα της πρῶτον τὸ Φῶς νὰ ἁπλωθῇ.
Τὸ θηλυκόν,
πῆρε τὸ ἄλλον μου χέρι
καὶ γύρισε τὴν παλάμην μου,
νὰ κυττάξῃ τὸ Ὡραῖον εἰς τὴν ἄλλην Φῶς.

Μὲ κύτταξαν εἰς τὰ μάτια
καὶ τὸ σερνικὸν εἶπεν:
-- Ἔχεις Φῶς,
ἔχεις Λόγον,
ἔχεις Ἔρωταν,
ζεῖς.
Καὶ ὕστερα τὰ φτερά του ἐπλάτιασε
καὶ σκοτείνιασε ἡ γῆς ὁποὺ στεκόμουν·
ἐστάθη μονάχα λίγες ὀργιὲς ἀπάνω μου
κι ἔγνεψε εἰς τὸ θηλυκὸν νὰ μὲ πλησιάσῃ.

Καὶ τότες αὐτό,
ἀγγίζοντας τὰ χέρια μου,
τὰ ἔκλεισε …
ἴσαμε ποὺ τὸ Φῶς
ἕνα μαζύ τους ἔγινε,
σφραγίζοντάς τα μὲ δροσιὰ τῆς αὐγῆς
καὶ τυλίγοντάς τα μὲ ἁπαλότητα,
ἀπ’ αὐτὴν ποὺ ξημερώνει ἐδῶ,
εἰς τ’ ἀψηλὰ τοῦ Ὁλύμπου πατήματα,
καὶ εἶπεν:
-- Πίσω ἀπὸ τὰ μάτια σου κρύβεις μιὰ ἀγάπη·
νὰ εἶσαι πιστὸς της θνητός.
Πίσω ἀπὸ τὴν φωνήν σου,
ἱερὸν ἔχεις τ’ ὄνομά της φυλαγμένον.
-- Ἔχεις Φῶς,
ἔχεις Λόγον,
ἔχεις Ἔρωταν,
ζεῖς.

Ὕστερα ἐφτερούγισε,
ἐστάθη δίπλα εἰς τὸν Ὡραῖον σερνικόν,
ἄφησαν ἐλεύθερον ἐπάνω μου νὰ κυλισθῆ
τῆς αὐγῆς τὸ πανόραμα
καὶ πρὶν χαθοῦν εἰς τοῦ Διὸς τὶς νεφέλες,
ἐγὼ
καὶ ἡ φῦσις γύρω μου,
ἡ σιωπὴ καὶ τὸ Φῶς,
ἀκούσαμε τὸν χαιρετισμὸν τους,
πρὸς τὴν κρυμμένην μέσα μου ἀγάπη …

--Χαῖρε τῆς Ἑλλάδος Ἐλευθερία!

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς
Ἕλλην
30-10-2011

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου