Ἐσύ…

 

 

 

Ἐσύ…

 

Σὰν πρωτογέννητη μπουκαμβίλια εἶσαι,

χάριν καὶ ἀνθοὺς γεμάτη,

Ἐσύ…

τῶν ἀφρῶν τὰ κρυμμένα γαλάζια

καὶ τὰ ῥόζ,

τὰ πορφυρογέννητα τῆς πρωινῆς Ἀφροδίτης…

 

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς

Ἕλλην

14-8-2013



Συνεχίστε την ανάγνωση »

Καλοκαίρι

Καλοκαίρι

Ἴδιον εἶναι τῆς χαρᾶς τοῦ καλοκαιριοῦ ἡ ἑορτή,

μέγαν πανηγύρι·

κι ἀπ’ ὁλοῦθε καλεσμένοι,

κόσμος θάλασσας καὶ γῆς.

Σαρδέλα εἰς τὴν μεσοθαλασσιά, μαρίδα,

μὲ ζαργάνες, σπάρους κι ἀθερῖνες

κι ὅλον φλέρτ εἰς τ’ ἀκρογιάλια,

ἥλιος ἐραστὴς καὶ καβουρῖνες.

Μόνον κελαηδεῖ τὸ κῦμα, τὴν καλοκαιριά,

ἀκριανὰ εἰς τὴν ἀμμουδιά,

μὲ ῥεφραίν εἰς τὰ βοτσαλάκια,

ἀπὸ οὖζο μὲ παγάκια.

Ἦλθαν εἰς τὶς ἀκτὲς γαρῖδες,

στάζει τὸ λεμόνι εἰς τὰ κυδώνια

κι ἁπλωμένη γύρω μυρωδιά,

χταποδάκι καὶ σπανάκι μὲ σουπιά.

Νὰ εἶσαι ἥλιε ὁ γητευτής,

καλοκαίρι τῆς ζωῆς,

μὲ ξημέρωμα καὶ νύκτα,

ἡ συμπόνια τῆς ἀκτῆς.

Ἡγεμόνα καλοκαίρι, καλοκαίρι,

φεγγαράδα ἐρωτική,

εἰς τοὺς γιαλούς σου τριγυρνῶ,

πόσον, ὦ πόσον σ’ ἀγαπῶ!

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς

Ἕλλην

17-7-2012



Συνεχίστε την ανάγνωση »

Λόγος τὸ Ἕν

Λόγος τὸ Ἕν

(Ἀπόσπασμα)

Τὸ χέρι ποὺ βίαια μᾶς ἀγγίζῃ τὸ κόβουμε,

τὸν ἔρωτα ποὺ μᾶς πλανεύῃ ἀρνούμεθα

 καὶ κάθε ποὺ τὸ χαμόγελον μᾶς κλέβουν,

 ὀρθοὶ εἰς τὸ φῶς ἐμπρὸς τὸ διεκδικοῦμε ξανά...

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς

Ἕλλην

2013



Συνεχίστε την ανάγνωση »

Ὁ φεγγοβολισμὸς τῶν ματιῶν σου

 

Ὁ φεγγοβολισμὸς τῶν ματιῶν σου

Σὰν εἰς τὰ μάτια τοῦ νοῦ μου ἔρχεσαι,

λίγον εὐθὺς ξεκλέβω φῶς,

ἀπ’ αὐτὸ τοῦ Φοίβου τὸ καθάριον,

τὸ πρωινόν·

καὶ ἁπαλὰ πολύ,

ἀπάνω του σὲ καθίζω νὰ ξαποστάσῃς…

Μαζεύω μύριες ἀπ’ τὰ παιδιάτα μου ἀνάσες

κι ὅσα μὲ μαγεύουν πιὰς ἀρώματα,

δίπλα σου δειλὰ τ’ ἀφήνω

κι ἔτσι νὰ ᾿ναι αὐτὰ στολισμένα…

Καὶ ἀπὸ κάθε ἀνθὸν ποὺ τὰ μάτια μου βλέπουν,

γλήγορα γῦριν καὶ χρῶμα τρυγῶ,

δίπλα σου δειλὰ τ’ ἀφήνω

κι ἔτσι νὰ ᾿ναι αὐτὰ στολισμένα…

Ἔπειτα γύρω σου καλῶ νὰ σταθῇ,

ἡ Φωνὴ Ἑλληνίδα.

Αὐτὴ ποὺ τὴν πλάσιν μαγεύει

καὶ μὲ φῶς καὶ μὲ ὕμνους

καὶ μ’ ἀρώματα καὶ μὲ χρώματα

καὶ μὲ ἔρωτα ἀπὸ τὴν ψυχή μου,

ζητῶ,

νὰ φεγγοβολίσῃ εἰς τὰ μάτια σου,

τὴν γλυκιὰ Εὐτυχία…

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς

Ἕλλην

8-7-2013



Συνεχίστε την ανάγνωση »

Ἐγώ … ἡ Σκουριὰ

Ἐγώ … ἡ Σκουριὰ

Εἰς τὰ ἴχνη τοῦ Ξέρξη βαδίζοντας,

ἀπὸ τὴν κορφάδαν κάπου τοῦ βουνοῦ,

εἶδα σήμερα νὰ μὲ κυττοῦν ὑγρά,  βουρκωμένα,

τῆς θαλάσσης τὰ μάτια

καὶ τὸ κορμί της γεμᾶτον πληγές, γερασμένον,

ξερνοῦσε ἀπὸ τὰ σπλάχνα του σκουριά.

Ἦλθεν κάποτε τὸ σκότος ἐδῶ,

μὰ τὸ κορμί της ἀλὼβητον ἐκράτησε.

Οὔτε τὰ ξίφη,

οὔτε τὰ δόρατα

ἄγγιξαν τὴν ψυχή της.

Καὶ ἦλθαν οἱ καιροί,

ὁποὺ ὁ χρόνος δούλα τὴν σέρνει ἁλυσοδεμένη.

Γερὰ εἰς τὴν ἀγκαλιάν της πιασμένη

ἡ Ψυττάλεια  μόνη κλαίει,

χωνεύοντας τὰ μαῦρα νερά,

σκοταδιασμένα νερά,

χωρὶς τιμήν,  χωρὶς ἀνδρείαν.

Καὶ ἦλθαν οἱ καιροί,

ὁποὺ ἐγὼ τὴν πρόδωσα.

Ἔστειλα κατάρτια ψηλά,

μὲ σαπισμένα βαποριῶν κουφάρια,

νὰ βιάσουν τὰ γαλάζια της.

Καὶ ἦλθαν οἱ καιροί,

ὁποὺ τὸ φῶς,

τὰ βαθιὰ καὶ τὰ ῥηχά της νοσταλγεῖ,

μάταια νὰ τρυπώσῃ προσπαθώντας,

νὰ γευθῇ καὶ πάλι τῆς ἄμμου τὸν ἔρωτα.

Καὶ ἦλθαν οἱ καιροί,

ὁποὺ ἐγὼ τὴν ἀπαρνήθηκα.

Ἄφησα μόνην καὶ ἀνέραστην τὴν δροσιά της,

καὶ ἄλλαξαν οἱ γοβιοὶ ντροπιασμένοι νερά.

Καὶ ἦλθαν οἱ καιροί,

ὁποὺ σκοτείνιασε ὁ οὐρανὸς

καὶ ἦλθεν ἡ βροχὴ μονάχη της,

τὶς πληγές της νὰ ξεπλύνῃ καὶ τὴν σκουριά,

μανιασμένα τὰ νερά της κτυπώντας

καὶ τρέχοντας ἡ τρελλή,

πότες ἐδῶ καὶ πότες ἐκεῖ.

Μὰ ἐγὼ πεισμωμένος,

βιαστὴς ἀπ’ ἀλλοῦ ἀπεσταλμένος,

τὴν ξανθιὰν ἀμμουδιάν της μὲ σκότος γεμίζω,

καὶ τὴν κρυμμένην ἱστορίαν της

πάλι κρημνίζω.

Κάποιες φορές, τὴν αὐγήν,

νὰ ᾿σου λευκοὶ στολισμένοι ἀφροί,

ὁπλισμένοι μὲ φῶς καὶ ὀργήν,

τὴν σκουριὰ πολεμοῦν,

γυμνὴν ἀφήνοντας τὴν γαλάζιαν της ἀγκαλιά…

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς

Ἕλλην

21-9-2011



Συνεχίστε την ανάγνωση »