Γῆ τῆς Σίφνου

Γῆ τῆς Σίφνου

Ἕνα σοκάκι γεμᾶτον φῶς

καὶ πλάι του σπίτια ἀραδιασμένα,

ἀσύμμετρα μὲ  τὸ θεῖον ἐστέκονταν·

καὶ μαγαζιὰ μὲ καλούδια καὶ ἀνθρώπους,

γελαστούς, μὲ  φωνὲς πολύχρωμες

καὶ τραγούδια καὶ ἱστορίες

ποὺ ἐμιλοῦσαν γιὰ  μέρη ἄλλα

ποὺ εἶδαν σὰν πῆγαν.

Ὀ τόπος ἀνθισμένος μὲ θυμάρι

ποὺ ἔκαμε τὶς πλαγιὲς τῆς ῥεματιᾶς ὑπερήφανες,

τὴν σιωπήν μου ἐπροκαλοῦσε.

Καὶ ὁ βάρβαρος λόγος

τῆς ἐλευθερίας κατακτητής,

λευκὸς στρατιώτης ἦταν,

σκοπός παντοῦ!

Πότες σὲ κορφὲς ἐπατοῦσε ἀμείλικτος,

σὲ ἀκριὲς τῆς θαλάσσης πότες τελώνης

καὶ πότες βιαστής, σὲ ὅ,τι θαυμαστόν,

εἰς τὸ μέλλον ὁ τόπος μετέφερε.

Καὶ ὅλον οἱ φωνὲς ἒκεῖνες

τὸν νοῦ μου ἄγγιζαν·

μὰ σήμερα αὐτὸς μήτες μίαν λέξιν,

δὲν ἐδέχθη νὰ γευθῇ.

Μόνον ἐκυτοῦσε τὴν ταραχὴν τῶν ὑδάτων,

ποὺ ἤθελαν θαρρεῖς ἐκεῖ νὰ  τὸν κρατήσουν…

τὴν γοητεία ποὺ κλειδωμένην ἐκρατοῦσε τὸ κορίτσι,

μέσα εἰς τὸ φιλὶ τοῦ ἀποχαιρετισμοῦ…

τὸ ὄνειρον,

ποὺ χρόνους μαζί του πορεύεται

καὶ πάλι ἐτόλμησε νὰ προσπεράσῃ…

Γῆ τῆς Σίφνου,

καλὸν ἀντάμωμα…

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς

Ἕλλην

29-4-2019

Συνεχίστε την ανάγνωση »

Χριστὴ τῶν ἀρετῶν.

Χριστὴ τῶν ἀρετῶν.

Χρέος ἡ στιγμὴ ὁποὺ τὸ φῶς ἀντίκρυσε

τοῦ ξένου τῆς ζωῆς μου χρόνου

καὶ πληρωμή μου ἡ ἀρχὴ κι ἡ ἀρετὴ

τοῦ λόγου καὶ τοῦ νοῦ.

Ὁ Εἷς, ὁ ἄρχων, ὁ Φοῖβος Ἔρως τὸ Ἕν

καὶ Ἕν τῆς γῆς,

ἰδοῦ τὸ πλᾶσμα·

κι οἱ χάριτες κι οἱ μοῦσες

κι ὅλος τῶν οὐρανῶν ὁ καλπασμός,

ὁδοὺς βατοὺς χαράζουν.

Εὐλογητὸς νυκτὸς ὁ σπαραγμὸς

καὶ χαραυγῆς ὁ ἐρχομός· 

δροσιᾶς ἡ στάλα ἄκριαν στέκει τοῦ γιασεμιοῦ,

κλέπτει κρυφὰ τὴν μυρωδιά του,

εἰς τῆς παγγαῖας ἔπειτα,

ἀγάλια εἰς τὴν ἀγκάλην πίπτει.

Κι ὅλον τὸ κορμὶ μοσκοβολᾶ,

τοῦ ἡελίου τὴν θέρμην ἐνδεδυμένον·

κι ὅσον ὁ χρόνος τὸ περνᾶ,

ἀφήκει ἀπάνω του τὰ  ἴχνη,

σὰν τὴν λαμπρότητα μιᾶς ἀμμουδιᾶς,

κάποιου παλαιοῦ Νοέμβρη.

Σάν ἡ βροχὴ νὰ  ἐσκόρπισε,

μύριους λευκοὺς ἀνθούς·

σὰν ἡ βροχὴ νὰ  λαχταρᾶ,

πότες θὰ σὲ φιλήσῃ.

Σὰν μιὰ μοναχικὴ δροσοσταλιά,

εἰς τὸ πλάϊ τοῦ μόνου ἀγριολούλουδου,

ποὺ ἐφύτρωσε καὶ ὕψωσε τὸ τρυφερὸν κλαρί του…

δυὸ μόλις δρασκελιές,

ἀπ’ τῶν Δελφῶν, τοῦ Ἀπόλλωνος,

τὸν πάλαι Θησαυρόν.

Χρέος ἡ στιγμὴ ὁποὺ τὸ λευκόν,

τὰ  στήθια ἐστόλισεν τῆς Εὔμορφης Κυρᾶς ἐτούτης

καὶ πληρωμή μου ἡ ἀρχή, ἡ ἀρετή,

τοῦ λόγου καὶ τοῦ νοῦ της.

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς

Ἕλλην

17-4-2019.

Υ.Γ: Φωτογραφία δική μου, 

μέρος τοῦ προσωπικοῦ μου καταφυγίου.

Συνεχίστε την ανάγνωση »

Πήγασος

«Κάθε λέξιν καὶ γρᾶμμα ποὺ ἔβγαλε ὁ νοῦς μου ἐδῶ νά,
εἶναι δημιούργημα τῶν συναισθημάτων ποὺ μοῦ ἐνεργοποίησε

 ὁ Πίναξ ζωγραφικῆς, διὰ χειρός, Ἄννης Κανατᾶ..!»

https://www.facebook.com/photo.php?fbid=1115648918477436&set=picfp.100000970146897&type=3&theater

Πήγασος

Ὦ Σοφία, μεγίστη τῶν ὅλων ἐσύ,

ἐσύ, τῆς νοήσεως γῆς,

μῦθον ἄκου παλαιόν·

σὰν τὸ ξῖφος τοῦ Περσέως, γλυκὰ ἔπαιρνε

τὴν ἀνάσα τῆς Γοργοῦς, ἐγκύου, Μεδούσης,

ἀπὸ τὸ ξαφνιασμένον, οἶδα,

ποὺ τὸ πρῶτον ἀντίκρυζε φῶς, αἶμα,

πὼς ἀνυπότακτον ἐφάνη,

ἐκ τοῦ Ποσειδάωνος προερχόμενον,

ἄτι κατάλευκον!

Ὦ, τί γοητεία…

δύναμις μὲ πάτημα εἰς τὴν γῆς σου, οἶδα,

προστάτιδα,  ἀστραπῆς τε κεραυνοῦ, δύναμις,

πορείαν οὐρανίαν, Ὀλυμπίαν,

ὥς μίαν ἄκρην πίνακος κάποιου Θεοῦ,

ὦ, τοῦ νοῦ ταξειδευτής!

Τί καλπασμὸς σὲ κόσμους ἀστρικοὺς

καὶ πῶς ἀναμεσά τους γεννιέται;

Πότες αὐγὴ τοῦ Αἰγαίου,

λαμπρὸν ἀπόγερμα τοῦ Φάνητος πότες,

πότες ἀκριανὴ ξαστεριὰ μιᾶς νεφέλης,

μυρωδιὰ κάποιας βροχῆς, εἰς τὸ ἶχνος τῆς ὁπλῆς του πότες.

Ὦ, τί ἁρμονία,

τῆς χαίτης τί χορὸς μὲ τὰ παιδιὰ τοῦ ἀνέμου, οἶδα·

ἡ εἰκόνα του στὰ  χείλη μου ἀπέραντη σιωπή πότες,

πότες θαῦμα καὶ μῦθος, ἀνθρώπινος ὕμνος,

σύντροφος Θεῶν πότες,

πότες τῶν Μουσῶν κελαριστής,

σὲ ἀνοιξιάτικες πηγὲς τοῦ Ἐλικῶνος.

Ὦ Πήγασε,

ἀπὸ τὸ χέρι πᾶρε με

καὶ μᾶθε μου νὰ μυρίζω τὴν γῆς,

τὴν ὥραν ποὺ ἀχνίζει

καὶ ἐρωτικῶς προσφέρεται εἰς τὸν ἥλιον της,

ἀφήνοντας τὸν Φοῖβον

νὰ καλπάζῃ ἀκάματος γύρω ἀπὸ τὸ κορμί της.

Δεῖξε μου τὸ Θεῖον ποὺ ἐλάτρεψες,

τοὺς θεοὺς ἀγνοώντας ἑτούτου τοῦ πλανήτη.

Κι ἄν ἔτσι πράξῃς

καὶ τὸν νοῦ μου μὲ φῶς προικίσῃς,

τότες ἡ θυσία σου

σὲ Ἀνθρώπους νὰ μιλήσῃς,

τιμὴ θὰ λογισθῇ μεγίστη!
Εὐλόγησέ με…

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς
Ἕλλην

5-3-2019

ΥΓ: «Κάθε λέξιν καὶ γρᾶμμα ποὺ ἔβγαλε ὁ νοῦς μου ἐδῶ νά,
εἶναι δημιούργημα τῶν συναισθημάτων ποὺ μοῦ ἐνεργοποίησε

 ὁ Πίναξ ζωγραφικῆς, διὰ χειρός,  Ἄννης Κανατᾶ..!»

 https://www.facebook.com/photo.php?fbid=1115648918477436&set=picfp.100000970146897&type=3&theater

Συνεχίστε την ανάγνωση »

Τοῦ λάθους ἵστορας.

Πίναξ διὰ χειρὸς Ἄννης Κανατᾶ!

https://www.facebook.com/photo.php?fbid=1115648918477436&set=picfp.100000970146897&type=3&theater

Τοῦ λάθους ἵστορας.

Καὶ τοὺς χρόνους μου νὰ τρέχουν ἀφῆκα

καὶ πίσωθέ τους ἀδιάφθορος ἐγὼ ἐβάδιζα·

ἤμουν ὁ ἀστεῖος ἐγώ, ὁ περιπατητής,

θαρρώντας πὼς κάποτες ἐμπρός μου θὰ τοὺς ἀπαντήσω.

Μὰ μόνον αὐτὸ ἦταν ἡ ζωή…

Πῶς καὶ ποῦ τὰ ἴχνη νὰ εὕρω,

μαζί τους νὰ πορευθῶ;

Καὶ ἐρωτῶ σε χρόνε:

Γιατί καὶ νόμος σὲ μάγεψε ποῖος,

ἐμπρός μου σὲ ὁδήγησε ποῖος,

ἄρχων

καὶ νικητὴς στεφανωμένος

τοῦ ἀγῶνος μου νὰ εὑρεθῇς;

Καὶ ἐρωτῶ σε χρόνε:

Γιατί καὶ Λόγος σὲ ἐνύμφευσε ποῖος;

Τοῦ νοῦ μου ἐσύ ῥότα χαμένη

καὶ ἵστορας τοῦ λάθους, τοῦ πάθους,

τῶν ἐρώτων μου νὰ σταθῇς;

Χρόνε ἀθάνατε, ἀδιαμέληστε τῶν πάντων ἀρνητή,

Σιωπηρέ, ἄνυδρε καὶ ἄλογε, ἀνέραστε,

 ἀνομολόγητε καὶ ἄνανδρε,

εἶμαι ἐγὼ ὁ νικητής·

Εἶμαι ἡ μόνη τῶν πάντων δημιουργία,

Χρόνε καὶ Χάος καὶ Ὕλη ἄφωτη
καὶ Μέγα Κενὸν Ἐσύ,

εἶμαι ἡ σιωπὴ ἡ Μεγίστη,
τὸ σκότος εἶμαι καὶ ἡ ἄξαφνη αὐγή,

τοῦ φλοίσβου τὸ ἄλς, ἡ κόρη βροχή,
τοῦ φύλλου ἡ πτῶσις,
τοῦ ἐμβρύου ἡ βρῶσις,

τῆς νυκτὸς τῆς καθάριας ἡ μουσική,
ἡ κραυγὴ τῆς Ἐλευθερίας εἶμαι,
ἐκ τῆς  Θεῖας ψυχῆς καὶ τοῦ ἔρωτος ἡδονή·
εἶμαι ἡ Γλῶσσα ἄχρονε, ἡ Ἑλληνική…

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς

Ἕλλην

18-12-2018

Συνεχίστε την ανάγνωση »

   

Ζοῦμε ἕναν νεοπρόσωπον ἐμφύλιον πόλεμον! Εἰς τὸ ἕνα μέτωπον εὑρισκόμεθα ὅσοι ἀγαποῦμε τὴν Ἐλευθερία τῆς Πατρίδος μας καὶ εἰς τὸ  ἄλλον, αὐτοὶ ποὺ ἀγαποῦν τὴν ἐλευθερία τοῦ πακιστάν, τοῦ αὐγατηγανιστάν, τῆς γῆς τοῦ πυρός, τῆς σομαλίας, τῆς ἀγγλίας, τῆς γαλλίας, τῆς ῥωσίας, τῆς ἀλβανίας, τῆς ἀμερικῆς κλπ, κλπ….

     Ἐμεῖς θέλουμε νὰ  ζήσουμε Ἐλεύθεροι σὲ  αὐτὴν τὴν γῆν ποὺ μᾶς ἐγέννησε καὶ ποὺ ἐγεννήσαμε τὰ παιδιά μας καὶ αὐτοὶ θέλουν νὰ ζήσουν στὰ ἱερὰ αἱματωβαμένα χώματά μας, ὅλες οἱ ἄλλες φυλές, διώχνοντας  ἐμᾶς, θεωρώντας πὼς ἡ νέα αὐτὴ κουλτούρα τῶν λαθροεποίκων, θὰ  εἶναι διαχειρίσιμη γιὰ τοὺς ἴδιους καὶ τὰ  παιδιά τους.

     Τὸ νέον ξημέρωμα ποὺ θὰ εὕρη τὴν ἀνθρωπότητα σαστισμένην, θὰ φέρῃ τὸ χρῶμα τοῦ αἵματος, τὴν μυρωδιὰ τοῦ αἵματος, τὸ μαχαίρι ποὺ θὰ σκορπᾶ τὸ αἷμα.

     Τὸ νέον ξημέρωμα τῆς νέας ἀνθρωπότητος φέρει τὴν ἐκκόλαψιν τοῦ αὐγοῦ ποὺ ἐπιβίωσε ἀπὸ τὸν μεσαίωνα. Καὶ ἀπὸ μέσα του μύριοι ἐφιάλται θὰ ξαναγεννηθοῦν!

    Τὸ νέον ξημέρωμα θὰ  φέρῃ ἅλυσες καὶ κολάρα ποὺ δὲν γνωρίζουν συναίσθημα, μήτες ξεχωρίζουν λαιμοὺς καὶ ποδάρια…

     Καλήν μας τύχη λοιπόν, μιᾶς καὶ οἱ ἐπιλογές μας σήμερα, ὁρίζουν τὸ φορτίον ποὺ θὰ μεταφέρῃ τὸ νέον ξημέρωμα…

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς

Ἕλλην

30-10-2018

Συνεχίστε την ανάγνωση »