Ἐλθὲ Ἡρακλέα, ἐλθὲ

 

 

 

 

 

 

 

Ἐλθὲ  Ἡρακλέα, ἐλθὲ

 

Τὸ χέρι ὁποὺ μαχαίρι βαστᾶ,

σὲ κανένα δὲν ἀνήκει χρῶμα,

παρὰ σὲ φονιᾶ.

 

Κι ἄν μὲ αἷμα τ’ ἀτσάλι ποτίσῃ,

δὲν τὸ ἔκαμε κόμα βολῆς,

τοῦ μυαλοῦ τὸ ἔκαμε ἡ πλύση.

 

Τὸ χῶμα αὐτὸ δὲν ἐγνώρισε λεύτερους κυβερνητᾶδες,

σκλάβους μονάχα τοῦ παρᾶ,

αἰώνιους μασκαρᾶδες.

 

Ὦ, κι ἐσεῖς τὰ τοῦ δήμου ποὺ λέτε,

χυδαῖα κοπρόβια τῆς γῆς,

μονάχα σχοινίον σφικτὸν θέτε.

 

Διδάσκαλος μέγας τοῦ χρόνου τὸ ἀμέτρημα,

ὦ, ἐσεῖς τοῦ νοός μου χτιστᾶδες,

ἐνθυμεῖστε, οἱ δοῦλοι κάποτε σπάζουν τὶς ἅλυσες.

 

Κι ἄν δὲν λατρέψῃ ἡ ἀγχόνη ἐσᾶς,

ὦ, τῶν χοίρων γενιές,

ἕνα ξίφος γαλάζιον φλερτάρει τὰ δικά σας παιδιά.

 

Ἐλθὲ Ἡρακλέα, ἐλθέ!

Τῆς λερναίας ἐδῶ εἶναι οἱ υἱοί,

μὰ τῶν Ἑλλήνων τὰ χέρια ποὺ φέρουν φωτιά,

δὲν εἶναι πιὰς γόνιμα,

μὴν δὲν ἦταν ποτέ…

 

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς

Ἕλλην

20-9-2013



Συνεχίστε την ανάγνωση »

Δάκρυ σὲ γαλάζια ἀπόχρωσιν

Δάκρυ σὲ γαλάζια ἀπόχρωσιν

Χρώματα πολλὰ
καὶ φῶτα ποὺ ξεδίπλωναν τὴν εὐελιξίαν τους,
ἐπάνω σὲ κάθε λογῆς στολίδια..!
Κραττοῦσα τὸ χέρι τοῦ μπαμπᾶ μου σφιχτὰ
καὶ προσπαθοῦσα νὰ μὴν οὐρλιάξω ἀπὸ τὴν χαρά μου!
Ἤμουν μόλις λίγα μέτρα ἀπὸ τὴν εἴσοδον τῆς τεράστιας σκηνῆς!
Δὲν ἤθελε νὰ μὲ φέρῃ καὶ ἔκλαψα πολὺ μέχρι νὰ τὸν πείσω.
Μοῦ μιλάει γλυκὰ καὶ πὼς εἶμαι τὸ γαλάζιον του μοῦ λέει.
Δὲν ἤθελε, διότι μοῦ ἔλεγε πὼς μὲ ἀγαπᾶ πολὺ
καὶ δὲν ἤθελε νὰ μὲ ἰδῇ νὰ κλαίω ἀπὸ θλῖψιν.
Θὰ κλάψω πολὺ μοῦ εἶπε
καὶ πὼς ἡ παράστασις εἶναι ἑνὸς θλιβεροῦ χαμογέλου ὁ θάνατος,
ἀλλὰ ξεχνοῦσε πὼς ἤμουν παιδάκι!
Ἡ εἰκόνα ἦταν ἀπίστευτη!

Ἤμουν εὐτυχισμένη!
Δώσαμε τὰ εἰσιτήρια καὶ χάζεψα ἀπορημένη τὴν εἴσοδον.
Ἦταν ἐντυπωσιακὴ ἡ τεράστια ἀφίσα,
μὲ τὸν ἐλέφαντα νὰ κραττᾶ σηκωμένον τὸ ἀριστερόν του πόδι,
ἐπάνω ἀπὸ τὸ στῆθος ἑνὸς μικροῦ κοριτσιοῦ
μὲ θλιμένον, σχεδὸν νεκρὸν βλέμμα καὶ γαλάζια μαλλιά!
Εἶχε φροντίσει ὁ μπαμπᾶς μου,
νὰ καθίσωμεν εἰς τὴν πρώτην σειρὰ γιὰ νὰ βλέπω καλά!

Χρώματα πολλὰ
καὶ κλόουν ντυμένοι εἰς τὰ μαῦρα μὲ νύχια γαμψὰ καὶ κίτρινα
καὶ θηρία εἶχε μέσα ἄγρια καὶ ἀκροβάτες .
Ὅλοι εἶχαν μὲ μπογιές,

ζωγραφισμένον χαμόγελον εἰς τὸ πρόσωπον!
Γύρω μας ἄνθρωποι χειροκροτοῦσαν,

ἐνῶ ὀ μπαμπᾶς μου ἔκλαιγε,
κραττῶντας σφιχτὰ εἰς τὰ χέρια του τὸ πρόγραμμα.
Ἀπορημένη τὸ ξανακύτταξα.

Μὲ καλλιτεχνικὰ γράμματα ἔγραφε:
Μέγα Τσίρκον.
Παράστασις: ἡ γαλάζια δούλα …
Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ποὺ δούλευαν ἐκεῖ, εἶχαν γαλάζια μαλλιὰ
καὶ οἱ ἄλλοι μὲ τὰ μαῦρα καὶ τὰ γαμψὰ τὰ νύχια,
καλλιτέχνες καὶ ἀρτίστες,
τοὺς φερόντουσαν μὲ βίαιον τρόπον...
μοῦ θύμισε ἀρένα εἰς τὴν Ῥωμαϊκὴν ἐποχήν.
Τρόμαξα…
ἔσφιξα τὸ χέρι τοῦ μπαμπᾶ μου,
καθὼς ἔνα δάκρυ του ἔπεσε ἐπάνω εἰς τὰ μαλλιά μου
καὶ κύλισε ἀργὰ εἰς τὴν ἀκρην τοῦ χεριοῦ μου,
φέροντας μαζύ του μίαν γαλάζιαν ἀπόχρωσιν…
…ξέσπασα σὲ κλάμματα …

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς
Ἕλλην
14-6-2011



Συνεχίστε την ανάγνωση »

Ἐσύ…

 

 

 

Ἐσύ…

 

Σὰν πρωτογέννητη μπουκαμβίλια εἶσαι,

χάριν καὶ ἀνθοὺς γεμάτη,

Ἐσύ…

τῶν ἀφρῶν τὰ κρυμμένα γαλάζια

καὶ τὰ ῥόζ,

τὰ πορφυρογέννητα τῆς πρωινῆς Ἀφροδίτης…

 

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς

Ἕλλην

14-8-2013



Συνεχίστε την ανάγνωση »

Καλοκαίρι

Καλοκαίρι

Ἴδιον εἶναι τῆς χαρᾶς τοῦ καλοκαιριοῦ ἡ ἑορτή,

μέγαν πανηγύρι·

κι ἀπ’ ὁλοῦθε καλεσμένοι,

κόσμος θάλασσας καὶ γῆς.

Σαρδέλα εἰς τὴν μεσοθαλασσιά, μαρίδα,

μὲ ζαργάνες, σπάρους κι ἀθερῖνες

κι ὅλον φλέρτ εἰς τ’ ἀκρογιάλια,

ἥλιος ἐραστὴς καὶ καβουρῖνες.

Μόνον κελαηδεῖ τὸ κῦμα, τὴν καλοκαιριά,

ἀκριανὰ εἰς τὴν ἀμμουδιά,

μὲ ῥεφραίν εἰς τὰ βοτσαλάκια,

ἀπὸ οὖζο μὲ παγάκια.

Ἦλθαν εἰς τὶς ἀκτὲς γαρῖδες,

στάζει τὸ λεμόνι εἰς τὰ κυδώνια

κι ἁπλωμένη γύρω μυρωδιά,

χταποδάκι καὶ σπανάκι μὲ σουπιά.

Νὰ εἶσαι ἥλιε ὁ γητευτής,

καλοκαίρι τῆς ζωῆς,

μὲ ξημέρωμα καὶ νύκτα,

ἡ συμπόνια τῆς ἀκτῆς.

Ἡγεμόνα καλοκαίρι, καλοκαίρι,

φεγγαράδα ἐρωτική,

εἰς τοὺς γιαλούς σου τριγυρνῶ,

πόσον, ὦ πόσον σ’ ἀγαπῶ!

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς

Ἕλλην

17-7-2012



Συνεχίστε την ανάγνωση »

Λόγος τὸ Ἕν

Λόγος τὸ Ἕν

(Ἀπόσπασμα)

Τὸ χέρι ποὺ βίαια μᾶς ἀγγίζῃ τὸ κόβουμε,

τὸν ἔρωτα ποὺ μᾶς πλανεύῃ ἀρνούμεθα

 καὶ κάθε ποὺ τὸ χαμόγελον μᾶς κλέβουν,

 ὀρθοὶ εἰς τὸ φῶς ἐμπρὸς τὸ διεκδικοῦμε ξανά...

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς

Ἕλλην

2013



Συνεχίστε την ανάγνωση »