Ὦ Ἑλληνίδα Γυναῖκα

Ὦ Ἑλληνίδα Γυναῖκα

Ὦ Ἑλληνίδα Ἐσύ!

Ὦ Γυναῖκα Ἐσύ ξακουστή,

πιότερον ὡραία ἀπὸ τοῦ κόσμου τὰ πέρατα,

πιότερον γενναία ἀπὸ τῶν πελάγων τὴν ὀργήν.

Μήτες ἡ ἄκαρδος χιόνα

μήτες τῆς πετριᾶς ἡ γλυστριὰ

μήτες ἀπ’τὸ θανάτεμα ἡ ὄψις,

νικοῦν σε,

 ὦ, Γυναῖκα Ἑλληνίδα!

Ὁποὺ ἡ ψυχή σου εἰς τὴν Πίνδον

κι ἐκειὰ τῆς χιονὸς λιγοθυμιά,

ὁποὺ τῆς πετριᾶς ἡ γλυστριά,

ἐκειὰ Ἐσύ,

μετάξια ὑφαντὰ καὶ δαντελὼματα ἀπ’ τὰ προικιά σου,

ὑπόδημα ἔκαμνες,

ὦ, Γυναῖκα Ἑλληνίδα·

κι ὁποὺ σὲ ἄγγιζε τὸ χέρι τοῦ θανάτου,

ζήτω ἔλεες ἡ Ἑλλὰς

καὶ γύρω μοσκοβολοῦσε ἡ Πίνδος,

ἀπ’ τὸ εὐλογημένον σου γύρω χυμένον αἷμα…

Ζήτω,

Ζήτω ὦ Ἑλληνίδα Γυναῖκα!

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς

Ἕλλην

17-8-2012

Συνεχίστε την ανάγνωση »

Ἀνοιξιάτικη Μελένια Σοφία

Ἀνοιξιάτικη Μελένια Σοφία

Ἐψές, μέσα ἀπὸ τὸ ψιλόβροχον,

ἀπὸ γαληνεμένην συννεφιὰ

κι ἀπὸ πανάρχαιον βύθισμα τοῦ φωτός,

ἐφάνη ἐμπρός μου ἡ ἀνοιξις, ὡραία.

Μιλοῦσε μὲ σοφίαν·

πὼς ἀπ’ τὸ μέλι ἔλεεν,

μόνον γλύκα εἰς τὰ χείλη μένει…

Πῶς γίνεται τὸ πέταγμα νὰ εἶναι ταπεινόν;

Πῶς τοῦ ἡλίου ὁ μύριος καλπασμός;

Πῶς ἡ ἁρμονία τῆς εὐμορφιᾶς;

Ὄχι ἔλεεν, ζωή,

ποτὲς μὴν εἶσαι ταπεινή,

τοῦ ἀνέμου ἐσὺ ὑπερήφανον παιδί.

Μὴν τὸ κυκλάμινον ἔλεεν, γεννᾶται δουλικόν;

Ἤ μὴν πληγὲς σὲ γούνατα εἶδες σὲ γιασεμιά,

σὲ κρίνα ὅλον ἀσπριά;

Λεβάντας κόσμος ἤ ἄρχοντας βασιλικός,

μυραίνουν ποτὲς τὸ χῶμα;

Ἤ ἔκτισεν ἀητὸς φωλιά,

πάνου σὲ πορτοκαλέαν ἤ σὲ μυρσίνην τοῦ ἀγροῦ

ἤ τῆς ἀκτῆς πευκῶνα;

Ἄκουα ἔτσι κι ἔκλαια·

τὸ χέρι της χάδι εἰς τὸ πρόσωπόν μου,

τὸ βλέμμα μου ἐμάγεψεν μὲ μίαν ἀνασαιμιάν της

καὶ τὸ φιλί της ἄφησε,

σὰν μισάνοιξαν τὰ χείλη μου πνοὴν νὰ ἐλευθερώσουν,

μὲ τρεχαλητὸν νὰ ξεχυθῇ,

μέσα εἰς τὰ ὄνειρά μου…

Χαμογελοῦσε σὰν ἔφυε

κι ἐγὼ τῆς ἐτραγουδοῦσα,

τὴν γλύκαν τοῦ μελιοῦ της…

- Γεννᾶται ἡ ζωὴ ἐλεύθερη,

κάτου ἀπὸ ἕναν ἥλιον,

τὴν ἴδιαν γεύεται βροχήν,

ἕως τὴν ὕστατον πνοήν,

ὦ, χαῖρε,

ὦ, χαῖρε,

χαῖρε ἐλεύθερη ζωή…

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς

Ἕλλην

21-10-2012

Συνεχίστε την ανάγνωση »

Φωτιὰ ἔρχεται...

Φωτιὰ ἔρχεται...

Γεννήθηκα Ἕλλην.
Ἐραστὴς τοῦ ὡραίου ἐκ φύσεως,
σύντροφος τῆς Ἐλευθερίας.

τοῦ ἡλίου ἀδελφός,
μὲ σκέψεις χαμένες εἰς τὰ βάθη τοῦ ἀπεράντου νοός.
 Χαζεύω τὸ γκρέμισμα τῆς Πατρίδος,
κι ἐμᾶς τσιγγάνους,
νὰ ξεπουλάμε τὰ συντρίμια της.

 Φωτιὰ ἔρχεται,
διότι ἔρχομαι.
Ἔρχομαι δύναμιν φέρων.
Ἔρχομαι τὴν ὁρμὴν ἐναγκαλισμένος.
Ἔρχομαι σύγκοιτος τῆς φωτιᾶς
καὶ πέλεκυν ἁγνὸν ἀπὸ ἀτσάλι κραττῶ.
Ἔρχομαι νιότην ὡς κόσμημα ἔχων,
γενναῖος ἀνέρας ἐλθών.
Ἔρχομαι Ἕλλην ἁγνός,
ἀπόγονος τῆς φωτιὰς δυνατός.
Ἔρχομαι πέλαγος ἄγριον,
εἰς τὰ βάθη μου τάφος ὑγρός.
Ἔρχομαι ἀγέρας τρελός,
θάνατος ὅλων αὐτῶν,
ποὺ πάτησαν χῶμα Ἑλληνικόν,
ἀντίκρυσαν ἥλιον Θεὸν
καὶ πρόδωσαν οἱ βάρβαροι Αὐτόν.

Ἔρχομαι,
τὸ θέλω μου κι ἐγώ,
μονάχος τῆς Ἑλλάδος φρουρός.
Εἶμαι ὁ Ἕλλην ἐγώ,
τοῦ παγκοσμίου Τίποτα ἐχθρός.

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς
Ἕλλην
6-10-2010



Συνεχίστε την ανάγνωση »

Ἱερὰ Ἑλλὰς

 

 

 

Ἱερὰ Ἑλλὰς

Τέκος Θεοῦ εἶ ὦ Ἑλλάς,
σοφίας θυγάτηρ,
ἀνδρείαν μεδέουσα,

φρονεῖν καὶ λέγειν ἄρειον
διδοίης μοι.

Δίδωμι ἐμαυτὸν
σὸς καρτερόχειρ·
μάκαρ γὰρ γίγνωμαι
περισθενέα γὰρ εἶ.

Ἀνέρας Ἕλλην εἰμί,
ὑπερήδομαι ὁδοιπορῶν
τὴν ἱεράν σου χθόνα,
ἀναπνέω σὸς ὀσμάς,
ἐρωτεύομαι σε κυανόχρους.

Ἐγεννησάμην Ἕλλην Ἐλεύθερος,
σὺ γὰρ ἐπιμέλλει·
ὁρκομοτῶ τὲ ἀποθνήσκειν Ἐλεύθερος,
ἐσθῆταν φέρων,
πέπλον σὸς γνῶμας ὁσίῃσι.

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς
Ἕλλην
26-5-2006



Συνεχίστε την ανάγνωση »

Ὁ Στρατιώτης

 

 

 

Ὁ  Στρατιώτης

 

-- Δὲν εἶναι ὁ κόσμος πλέον λαμπερός·

ἀπ’ τὴν ἄλλην κυττῶ

καὶ ἰδοῦ ὁ Μέγας Φόβος…

ὦ, παντοῦ κακόν.

 

Ἕνας στρατιώτης μὲ ὅπλον μοναχός,

θλιμμένος εἶναι,

γιατὶ νὰ πονᾶ;

Μὴ δὲν ἔχῃ ὕπνον μὲ χρῶμα λευκόν;

Ἀκούω τὸ τραγούδι του,

ἁλύσης τριγμός…

Γιατὶ παλληκάρι εἰς τοὺς ὥμους

τουφέκι βαστᾶς;

Μὴ θὲς νὰ σκοτώσῃς ἀθρώπους;

Θὰ γράψῃ ὁ χρόνος,

νὰ ὁ Φονιᾶς.

 

-- Δὲν γεννήθηκα νὰ φέρω φονικόν,

εἶμαι Λόγος, ὁ φέρων Φῶς.

Κι ἄν τὸ χέρι μου θάνατον σκορπᾶ,

τὸτες τὸ θὲ ὁ Θεός,

νὰ ᾿μαι στρατιώτης ἀμάραντος, ἁγνός.

Νὰ ᾿μαι  πηγή,

τ’ ἀνδρειωμένον  ποὺ ᾿χει νερόν,

κελάηδημα νὰ ᾿μαι ἀηδονιοῦ,

σὲ ἀνθισμένον κλαρί.

Σὰν ἀναπνέῃ τὸ αἷμα σου,

ῥέει εἰς τὴν λησμονιά,

χύνω τὸ ἰδικόν μου,

βλασταίνει ἐλευθεριά.

 

Δῶσε μου γαλήνην Οὐρανέ,

τὴν γῆς μου μὲ ἀνέμους σ’ ἀπανεμιὲς νὰ μαγεύῃς,

μελάνι δῶσε μου καὶ χαρτί,

μήποτες φύγῃ ἡ συννεφιά.

Φῦε σκοτάδι, φῦε,

λοῦστε με ἄστρα φωτεινά,

νὰ ᾿λθῃ ξημέρωμα νὰ ματαγεννηθῶ.

Νὰ ᾿ρχονται μάγοι νὰ πάρουν Φῶς,

ὄχι ὁ λόγος τοῦ σκότους,

γιὰ τὸ ἰδικόν μου βιός.
 

 

Φῦε μαχαίρι,

ἔλα ζωή.

Φῦε βόλι βαρύ,

ἔλα ἔρωτα, ἔλα ἐσύ.

Φῦε ποδάρι βρώμικον,

βλαστὸς ν’ ἀνθίσῃ,

νὰ βγάνῃ ἐτούτη ἡ γῆς,

Λόγον νὰ πολεμήσῃ…

Φῦε ῥοῦχον ἀλλόρραπτον,

πέθανε ἐσὺ ῥάπτη.

Πέσε Κακόπετρα κάτω,

ἴσαμε τὸ πάτημά μου,

ἐκεῖ τὰ χείλη σου,

ἐκεῖ ὁ λόγος καὶ ἡ καρδιά σου.

Κι ἐκειὰ ἄξιον λευκομάρμαρον,

μελίσσι μὲ παρθένου μέθη,

βροχὴ μὲ αἷμα

κι ὕστερις δῶσ’ τους Οὐρανέ,

τέλεμα ἀπ’ τὴν ὀργήν μου,

τοῦ κάτω κόσμου τὸν μισημόν,

ταξείδεμα εἰς τὴν Λήθη.

 

 

Δεσποτάκης  τῆς  Δαμητρὸς

Ἕλλην

15-10-2012

 

 



Συνεχίστε την ανάγνωση »