Ὁ Στρατιώτης

 

 

 

Ὁ  Στρατιώτης

 

-- Δὲν εἶναι ὁ κόσμος πλέον λαμπερός·

ἀπ’ τὴν ἄλλην κυττῶ

καὶ ἰδοῦ ὁ Μέγας Φόβος…

ὦ, παντοῦ κακόν.

 

Ἕνας στρατιώτης μὲ ὅπλον μοναχός,

θλιμμένος εἶναι,

γιατὶ νὰ πονᾶ;

Μὴ δὲν ἔχῃ ὕπνον μὲ χρῶμα λευκόν;

Ἀκούω τὸ τραγούδι του,

ἁλύσης τριγμός…

Γιατὶ παλληκάρι εἰς τοὺς ὥμους

τουφέκι βαστᾶς;

Μὴ θὲς νὰ σκοτώσῃς ἀθρώπους;

Θὰ γράψῃ ὁ χρόνος,

νὰ ὁ Φονιᾶς.

 

-- Δὲν γεννήθηκα νὰ φέρω φονικόν,

εἶμαι Λόγος, ὁ φέρων Φῶς.

Κι ἄν τὸ χέρι μου θάνατον σκορπᾶ,

τὸτες τὸ θὲ ὁ Θεός,

νὰ ᾿μαι στρατιώτης ἀμάραντος, ἁγνός.

Νὰ ᾿μαι  πηγή,

τ’ ἀνδρειωμένον  ποὺ ᾿χει νερόν,

κελάηδημα νὰ ᾿μαι ἀηδονιοῦ,

σὲ ἀνθισμένον κλαρί.

Σὰν ἀναπνέῃ τὸ αἷμα σου,

ῥέει εἰς τὴν λησμονιά,

χύνω τὸ ἰδικόν μου,

βλασταίνει ἐλευθεριά.

 

Δῶσε μου γαλήνην Οὐρανέ,

τὴν γῆς μου μὲ ἀνέμους σ’ ἀπανεμιὲς νὰ μαγεύῃς,

μελάνι δῶσε μου καὶ χαρτί,

μήποτες φύγῃ ἡ συννεφιά.

Φῦε σκοτάδι, φῦε,

λοῦστε με ἄστρα φωτεινά,

νὰ ᾿λθῃ ξημέρωμα νὰ ματαγεννηθῶ.

Νὰ ᾿ρχονται μάγοι νὰ πάρουν Φῶς,

ὄχι ὁ λόγος τοῦ σκότους,

γιὰ τὸ ἰδικόν μου βιός.
 

 

Φῦε μαχαίρι,

ἔλα ζωή.

Φῦε βόλι βαρύ,

ἔλα ἔρωτα, ἔλα ἐσύ.

Φῦε ποδάρι βρώμικον,

βλαστὸς ν’ ἀνθίσῃ,

νὰ βγάνῃ ἐτούτη ἡ γῆς,

Λόγον νὰ πολεμήσῃ…

Φῦε ῥοῦχον ἀλλόρραπτον,

πέθανε ἐσὺ ῥάπτη.

Πέσε Κακόπετρα κάτω,

ἴσαμε τὸ πάτημά μου,

ἐκεῖ τὰ χείλη σου,

ἐκεῖ ὁ λόγος καὶ ἡ καρδιά σου.

Κι ἐκειὰ ἄξιον λευκομάρμαρον,

μελίσσι μὲ παρθένου μέθη,

βροχὴ μὲ αἷμα

κι ὕστερις δῶσ’ τους Οὐρανέ,

τέλεμα ἀπ’ τὴν ὀργήν μου,

τοῦ κάτω κόσμου τὸν μισημόν,

ταξείδεμα εἰς τὴν Λήθη.

 

 

Δεσποτάκης  τῆς  Δαμητρὸς

Ἕλλην

15-10-2012

 

 



Συνεχίστε την ανάγνωση »

Ἡ Εὐχὴ

 

 

 

 

Ἡ  Εὐχὴ

 

Κόρη μου·

νὰ ᾿ναι ἡ ζωή σου ἔρωτας,

τ’ Ἀπρίλη ἀνθοβολιὰ μικρή μου·

νὰ ᾿χῃς τὸν ἥλιον ἐραστήν,

τὰ πέλαγα προστάτην·

νὰ ᾿ναι ἡ γῆς μ’ ἀρώματα,

μὲ νάζια καὶ καμώματα

τὸ χάδι τῶν ματιῶν σου.

 

Νὰ ᾿σαι μικρή μου ὀμορφιά,

νύμφη εἰς τὰ περιγιάλια·

ἀντίκρυ νὰ ᾿ν’ τὰ κύματα

καὶ οἱ ἀφροὶ χιονάτοι·

νὰ  ᾿σαι ὀρθὴ κυπαρισσιά,

νὰ  ᾿χῃς τὴν ἀρετὴν γιὰ φορεσιά,

μὲ χρώματα τῆς ἡλιακτῆς,

τοῦ δειλινοῦ καὶ τῆς αὐγῆς·

νά  ᾿χουν τὰ στήθια σου ζωὴν

καὶ γύρω τὰ μαλλιά σου,

αὔρα θαλάσσης πρωινή.

 

Νὰ χαίρεσαι τὸν ἔρωτα

ὅπως ὁ φλοῖσβος τὴν ἀκτήν,

ὅπως ὁ ἄγριος ποθεῖ βοριᾶς

τὴν κάτασπρην τοῦ χιονιᾶ θωριά,

ὅπως ἀνέραστον τὸ χῶμα λαχταρᾶ

παρθένα τῆς βροχῆς νὰ ᾿ν’ ἡ ἀγκαλιά,

μὰ πιότερον στερνόν μου ἡλιοβασίλεμα,

νὰ ᾿ναι ἡ ψυχή σου ὁλόγιομη Πατρίδαν,

Φωνὴν νὰ ᾿χῃ Ἑλληνίδαν!

Εἴθε.

 

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς

Ἕλλην

9-2-2012



Συνεχίστε την ανάγνωση »

Ἡ βιάσις τῶν λέξεων…

Ἡ βιάσις τῶν λέξεων…

Ἀπὸ μερικὲς ἀνάκατες μέσα λέξεις,

μὲ βιάσιν εἰπωμένες,

λόγος ὀχτρὸς ὀρθώνεται.

Τότες μελαγχολῶ

κι ὁ ἔρωτας μὲ θλῖψιν μαζύ μου εἶναι,

σὰν πλαγιάζω σφικταγκαλιάζοντας,

τὸν μόνον μου φίλον πιστόν,

τὴν μοναξιά μου…

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς

Ἕλλην

13-10-2012



Συνεχίστε την ανάγνωση »

Θεσσαλονίκη

Θεσσαλονίκη

Μιᾶς Κυριακῆς τὸ χάραμα, ἔρωτας ἐτριγυρνοῦσε,

σὲ ἀσυννέφιαστον, γαλήνιον οὐρανὸν πετοῦσε

καὶ κάτωθέ του ἡ ὄμορφη Θεσαλονίκη, φωτεινή,

μὲ πλάγιον λόγον μουσικὸν χαμογελώντας,

τὸ ἀγαθὸν ἐκαλοσώριζε, τὸ ἀνδρεῖον, τὴν παιδείαν.

Ἐβάσταγ’ ἄπνοον, εἰς τὰ καθάρια χέρια της, ζωήν,

ἀπὸ θάλασσαν πλατιά, πνοὴν παρμένην,

νιότην μὲ χρῶμα ἄλυκον

κι ἀπὸ τὴν γῆς,

καρπὸν ἐβαστοῦσε πράσινον, μαγευτικόν.

Ἐθαύμασα τὸ λυγερόν, τὸ ἄρωμα, τὴν εὔμορφον πόλιν,

ὀρθὴν ἐμπρὸς σὲ διάφανα νερὰ εὐτυχισμένην,

πὼς ἐβάσταζαν τὰ χέρια της,

μὰ πόσον ἁπαλὰ τὸν κόσμον,

κόσμον ξένον, κόσμον ἀπ’ ἄλλον κόσμον.

Ζερβά της ἔριχνε ἡ ἀστροφεγγιά, πέπλον ὑφαντὸν λευκὸν

καὶ εἰς τοῦ μαρμάρου τὸ ζευγιό μὲ σκόρπιον νέκυον χῶμα,

ἥλιος τὴν ἔπαιζε ὑπέρλαμπρος

κι ὁλοῦθε γύρω φῶς·

μήτες ἀνέμοι, μήτες ἀνθρῶποι.

Μονάχη ἐτούτη, ἡ κόρη Θεσσαλονίκη,

τοῦ βορρᾶ ἡ χάρις ἐτούτη, ἐσιγοτραγούδαε…

κι ὕστερις, ἄχ…μιὰ θάλασσα εἰς τὰ χέρια της,

ὕμνον ἐναπόθησε τὴν νιότην της.

Νὰ καὶ μιὰ γῆς, ἀπὸ θρῆνον καὶ κραυγές,

βάλσαμον ἔφερεν, ἔφερεν μῦρον

καὶ πιοτὶ ἔφερεν ἀπὸ παλαιὸν ξημέρωμα

κι ἐλεύθερον λόγον ζυμωμένον.

Ἀργὰ ἀργὰ ἔκλεισα τὰ μάτια μου τότες

κι ἤθελα νὰ μιλήσω,

μὰ λέξις καμμιά…

Κλαυθμὸς εἰς τὰ χείλη μου κι ἀλαλιά·

μονάχη ἡ Θεσαλονίκη,

πλουτόλουστος, ἀέρινη κι ὡραία,

ἔστρωνεν γῆς καὶ ἅπλωνε θάλασσαν,

μαζύ της νὰ εὐφρανθῶ…

καὶ ἔκλαψα…

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς

Ἕλλην

7-10-2012



Συνεχίστε την ανάγνωση »

Ἀνεμώνη

 

 

Ἀνεμώνη

Γλυκειὰ μου Ἀνεμώνα,

σὲ νοσταλγῶ τόσο πολύ,

μοῦ λείπεις μέσα εἰς τὸν χειμώνα,

μὰ θαρρῶ θὰ ξαναλθῇς.
 

Καλὴ μου Ἀνεμώνη,

σοῦ γράφω πίσω ἀπὸ τὸ στοιχειωμένον μου παραθύρι,

εἶμαι τόσον μόνη…
 

Ἔχω φυλάξει τὰ μαβιά σου χρώματα,

παραχωμένα καλά,

εἰς τὸν κόρφον τῆς σκέψης μου,

μὰ θαρρῶ πὼς ἐσὺ καλὴ μου μὲ πρόδωσες.
 

Λυγοῦσες τὸ κορμὶ σου ἀπατηλά

καὶ τ’ ἄρωμά σου χάϊδευε τὴν ἀνατριχίλα μου,

τότε θαρρῶ πὼς γέλασες σὰν ἔσκυψα ἐπάνω σου,

δακρύζοντας,

γιὰ τὴν ζηλευτήν σου ἀνεμελιά.
 

Τότε θαρρῶ πρόσεξα πὼς ἤμουν μόνη ἐκεῖ.

Ἡ δική σου  σκέψις, ἦταν φευγάτη γιὰ πάντα.
 

Ἐσὺ καλή  μου Ἀνεμώνη,

κυττοῦσες ψηλά, τὸν Θεόν

κι ἐγὼ θαρροῦσα,

πὼς μποροῦσα νὰ ζήσω μαζύ σου ξέγνοιαστα.
 

Προσπέρασες ὅμως καλή μου Ἀνεμώνη

καὶ τὸ στοιχειωμένον μου χειμωνιάτικον παραθύρι,

ἔχει σκοτεινιάσει

καὶ πιὰ δὲν σὲ βλέπω καλά.
 

Ξέρω ὅμως,

πὼς εἶσαι ἐκεῖ ἔξω,

καμαρώνωντας τὴν συντροφιά

τοῦ παγωμένου ἀγέρα…
 

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς

Ἕλλην

19-12-1997



Συνεχίστε την ανάγνωση »