Ἡ Εὐχὴ

 

 

 

 

Ἡ  Εὐχὴ

 

Κόρη μου·

νὰ ᾿ναι ἡ ζωή σου ἔρωτας,

τ’ Ἀπρίλη ἀνθοβολιὰ μικρή μου·

νὰ ᾿χῃς τὸν ἥλιον ἐραστήν,

τὰ πέλαγα προστάτην·

νὰ ᾿ναι ἡ γῆς μ’ ἀρώματα,

μὲ νάζια καὶ καμώματα

τὸ χάδι τῶν ματιῶν σου.

 

Νὰ ᾿σαι μικρή μου ὀμορφιά,

νύμφη εἰς τὰ περιγιάλια·

ἀντίκρυ νὰ ᾿ν’ τὰ κύματα

καὶ οἱ ἀφροὶ χιονάτοι·

νὰ  ᾿σαι ὀρθὴ κυπαρισσιά,

νὰ  ᾿χῃς τὴν ἀρετὴν γιὰ φορεσιά,

μὲ χρώματα τῆς ἡλιακτῆς,

τοῦ δειλινοῦ καὶ τῆς αὐγῆς·

νά  ᾿χουν τὰ στήθια σου ζωὴν

καὶ γύρω τὰ μαλλιά σου,

αὔρα θαλάσσης πρωινή.

 

Νὰ χαίρεσαι τὸν ἔρωτα

ὅπως ὁ φλοῖσβος τὴν ἀκτήν,

ὅπως ὁ ἄγριος ποθεῖ βοριᾶς

τὴν κάτασπρην τοῦ χιονιᾶ θωριά,

ὅπως ἀνέραστον τὸ χῶμα λαχταρᾶ

παρθένα τῆς βροχῆς νὰ ᾿ν’ ἡ ἀγκαλιά,

μὰ πιότερον στερνόν μου ἡλιοβασίλεμα,

νὰ ᾿ναι ἡ ψυχή σου ὁλόγιομη Πατρίδαν,

Φωνὴν νὰ ᾿χῃ Ἑλληνίδαν!

Εἴθε.

 

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς

Ἕλλην

9-2-2012



Συνεχίστε την ανάγνωση »

Ἡ βιάσις τῶν λέξεων…

Ἡ βιάσις τῶν λέξεων…

Ἀπὸ μερικὲς ἀνάκατες μέσα λέξεις,

μὲ βιάσιν εἰπωμένες,

λόγος ὀχτρὸς ὀρθώνεται.

Τότες μελαγχολῶ

κι ὁ ἔρωτας μὲ θλῖψιν μαζύ μου εἶναι,

σὰν πλαγιάζω σφικταγκαλιάζοντας,

τὸν μόνον μου φίλον πιστόν,

τὴν μοναξιά μου…

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς

Ἕλλην

13-10-2012



Συνεχίστε την ανάγνωση »

Θεσσαλονίκη

Θεσσαλονίκη

Μιᾶς Κυριακῆς τὸ χάραμα, ἔρωτας ἐτριγυρνοῦσε,

σὲ ἀσυννέφιαστον, γαλήνιον οὐρανὸν πετοῦσε

καὶ κάτωθέ του ἡ ὄμορφη Θεσαλονίκη, φωτεινή,

μὲ πλάγιον λόγον μουσικὸν χαμογελώντας,

τὸ ἀγαθὸν ἐκαλοσώριζε, τὸ ἀνδρεῖον, τὴν παιδείαν.

Ἐβάσταγ’ ἄπνοον, εἰς τὰ καθάρια χέρια της, ζωήν,

ἀπὸ θάλασσαν πλατιά, πνοὴν παρμένην,

νιότην μὲ χρῶμα ἄλυκον

κι ἀπὸ τὴν γῆς,

καρπὸν ἐβαστοῦσε πράσινον, μαγευτικόν.

Ἐθαύμασα τὸ λυγερόν, τὸ ἄρωμα, τὴν εὔμορφον πόλιν,

ὀρθὴν ἐμπρὸς σὲ διάφανα νερὰ εὐτυχισμένην,

πὼς ἐβάσταζαν τὰ χέρια της,

μὰ πόσον ἁπαλὰ τὸν κόσμον,

κόσμον ξένον, κόσμον ἀπ’ ἄλλον κόσμον.

Ζερβά της ἔριχνε ἡ ἀστροφεγγιά, πέπλον ὑφαντὸν λευκὸν

καὶ εἰς τοῦ μαρμάρου τὸ ζευγιό μὲ σκόρπιον νέκυον χῶμα,

ἥλιος τὴν ἔπαιζε ὑπέρλαμπρος

κι ὁλοῦθε γύρω φῶς·

μήτες ἀνέμοι, μήτες ἀνθρῶποι.

Μονάχη ἐτούτη, ἡ κόρη Θεσσαλονίκη,

τοῦ βορρᾶ ἡ χάρις ἐτούτη, ἐσιγοτραγούδαε…

κι ὕστερις, ἄχ…μιὰ θάλασσα εἰς τὰ χέρια της,

ὕμνον ἐναπόθησε τὴν νιότην της.

Νὰ καὶ μιὰ γῆς, ἀπὸ θρῆνον καὶ κραυγές,

βάλσαμον ἔφερεν, ἔφερεν μῦρον

καὶ πιοτὶ ἔφερεν ἀπὸ παλαιὸν ξημέρωμα

κι ἐλεύθερον λόγον ζυμωμένον.

Ἀργὰ ἀργὰ ἔκλεισα τὰ μάτια μου τότες

κι ἤθελα νὰ μιλήσω,

μὰ λέξις καμμιά…

Κλαυθμὸς εἰς τὰ χείλη μου κι ἀλαλιά·

μονάχη ἡ Θεσαλονίκη,

πλουτόλουστος, ἀέρινη κι ὡραία,

ἔστρωνεν γῆς καὶ ἅπλωνε θάλασσαν,

μαζύ της νὰ εὐφρανθῶ…

καὶ ἔκλαψα…

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς

Ἕλλην

7-10-2012



Συνεχίστε την ανάγνωση »

Ἀνεμώνη

 

 

Ἀνεμώνη

Γλυκειὰ μου Ἀνεμώνα,

σὲ νοσταλγῶ τόσο πολύ,

μοῦ λείπεις μέσα εἰς τὸν χειμώνα,

μὰ θαρρῶ θὰ ξαναλθῇς.
 

Καλὴ μου Ἀνεμώνη,

σοῦ γράφω πίσω ἀπὸ τὸ στοιχειωμένον μου παραθύρι,

εἶμαι τόσον μόνη…
 

Ἔχω φυλάξει τὰ μαβιά σου χρώματα,

παραχωμένα καλά,

εἰς τὸν κόρφον τῆς σκέψης μου,

μὰ θαρρῶ πὼς ἐσὺ καλὴ μου μὲ πρόδωσες.
 

Λυγοῦσες τὸ κορμὶ σου ἀπατηλά

καὶ τ’ ἄρωμά σου χάϊδευε τὴν ἀνατριχίλα μου,

τότε θαρρῶ πὼς γέλασες σὰν ἔσκυψα ἐπάνω σου,

δακρύζοντας,

γιὰ τὴν ζηλευτήν σου ἀνεμελιά.
 

Τότε θαρρῶ πρόσεξα πὼς ἤμουν μόνη ἐκεῖ.

Ἡ δική σου  σκέψις, ἦταν φευγάτη γιὰ πάντα.
 

Ἐσὺ καλή  μου Ἀνεμώνη,

κυττοῦσες ψηλά, τὸν Θεόν

κι ἐγὼ θαρροῦσα,

πὼς μποροῦσα νὰ ζήσω μαζύ σου ξέγνοιαστα.
 

Προσπέρασες ὅμως καλή μου Ἀνεμώνη

καὶ τὸ στοιχειωμένον μου χειμωνιάτικον παραθύρι,

ἔχει σκοτεινιάσει

καὶ πιὰ δὲν σὲ βλέπω καλά.
 

Ξέρω ὅμως,

πὼς εἶσαι ἐκεῖ ἔξω,

καμαρώνωντας τὴν συντροφιά

τοῦ παγωμένου ἀγέρα…
 

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς

Ἕλλην

19-12-1997



Συνεχίστε την ανάγνωση »

Ἄλφα μου Βῆτα Ὡραῖον

 

 

 

 

 Ἄλφα μου Βῆτα Ὡραῖον

 

 

 

Ἄλφα μου Βῆτα ὀρφανόν,

Ἄλφα μου Βῆτα ὡραῖον,

ῥέει τὸ αἷμα σου γλυκύ,

εἶν' τὸ κορμί σου μιὰ πληγή.

 

Ἐσὺ ἤσουν κάποτε ὄνειρον,

θεὰ μέσα εἰς τὰ στάχυα,

νερὸν τοῦ Ἀχέρωντος σκληρόν,

μἀ σ' ἔκαμαν τσιγγάνα.

 

Ἔχεις χρῶμα τὸ Γαλάζιον,

τοῦ Ἡλίου τὴν ὁρμήν,

τοῦ πελάου τὸ ναυάγιον,

τοῦ Αἰόλου τὴν πνοήν.

 

Εἶσαι σύμβολον ζωῆς,

ἀνεμίζεις λευτεριά,

γέννημα εἶσαι τῆς Τιμῆς,

κεντημένη ζωγραφιά.

 

Ἀγλαὴν χαρὰν γεμίζεις 

τῶν ἡρώων τὶς καρδιὲς

καὶ μὲ δύναμιν ξεφεύγεις,

ἀπὸ τὶς κακοτοπιές.

 

Ὅρκον δίδω εἰς τὴν Τιμὴν μου,

νὰ  'μαι Ἕλλην καθαρός,

Ἐλευθερία ἐσὺ ἰδική μου,

εἶσαι ὁ Ἥλιος, εἶσαι Φῶς.

 

Μὲς' τοῦ Ἡλίου τὴν ἀγκάλην,

χουζουρεύεις ἁπαλά,

σὲ γυρεύω μές' τὴν ζάλην,

τῆς Πατρίδος μου χαρά.

 

Τῆς Παλλάδος δοξασμένη

κόρη εἶσαι τοῦ Φωτός,

μὲ Σοφία εἶσαι πλασμένη,

σὲ λατρεύω ὥς θνητός.

 

Κόσμε τῶν Ὕμνων τῶν Θεῶν,

δέξου τὴν προσευχήν μου,

τὴν γλῶσσαν μου προστάτευσε,

σῶσε μου τὴν Πατρίδα.

 

Ὧ, δύναμις τῶν τόνων!

Ὧ, χαρὰ πνευμάτων!

Γεῦσις τοῦ χρόνου ῥήματος,

ὦ, σχεδιαστὴ ποιήματος.

 

Χαῖρε τοῦ Ἄλφα ἄνοιξις,

χαῖρε τοῦ Βῆτα Βλέμμα,

χαῖρε τοῦ Πί, ὦ, Πυρκαϊά,

χαῖρε τοῦ Κόπα Κόσμε.

 

Χαῖρε τοῦ Ἕψιλον Ἐλιά,

χαῖρε τοῦ Ὡμέγα Ὥρα,

χαῖρε τοῦ Ῥό ὦ, Ῥοή,

χαῖρε τοῦ Σίγμα ἐσύ Σιγή.

 

Χαῖρε συμφώνων χάρισμα,

τῶν φωνηέντων αὗρα,

χαῖρε Γραμματική μου,

χαῖρε ἐσὺ μοναδική, Ἔγκλισις Εὐκτική μου.

 

Χαῖρε ἐσὺ ὦ, Ζῆτα μου,

ἀδέλφι μὲ τὸ Ἦτα μου,

ἀγκάλη μὲ τὸ Θῆτα μου,

ἐρωτευμένον Ἰῶτα μου.

 

Χρόνους πολλοὺς μᾶς μαρτυρεῖ,

Ζῆθι ἐσὺ τοῦ Ζῶ μου,

γλυκειὰ Προστακτικὴ μου,

μοῦ θύμησες νὰ Ζῶ, μετὰ τὸ Ἑ-ψιλόν.

 

Ζήτω ἡ Ἑλληνικὴ Γλῶσσα!!!

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς

Ἕλλην

25-9-2010

Συνεχίστε την ανάγνωση »