Ξανὰ θὰ βαδίσω

Ξανὰ θὰ βαδίσω

 

- Πιᾶσε σφικτὰ τὸ χέρι μου,

ἀκριὰ νὰ βαδίσῃς τῆς κορυφογραμμῆς,

τοῦ ἄλλου ὄρους,

μιάς καὶ τὸ ἰδικόν μας,

πάει πιᾶς, τὸ ἐδώκανε…

 

- Μὰ δὲν φοβοῦμαι τὰ ὕψη,

μονάχα τὰ σκοτάδια μὲ πονᾶνε

κι εἶμαι μονάχα ποιητὴς ἀκόμα.

Νὰ ξορκίσω μὲ στίχους ζητῶ,

τοὺς ἄλλους ἀνέμους,

τοὺς θολοὺς τῶν νερῶν ἀφρούς,,

αὐτὸν τὸν γκρίζον ἥλιον.

Μὰ πιότερον θέλω λέξεις νὰ δώκω,

τὰ χείλη νὰ μουδιάσουν τοῦ ἄλλου.

 

Κι ὅταν μέσα εἰς τὸ αἷμα του στάξουν,

τόνοι, πνεύματα καὶ ῥίμες,

σὰν κραυγάσῃ τότες, εἴθε, ἡ Εὐκτική,

σὰν προστάξῃ, Ἴτε, ἡ Προστακτική,

τότες ξανὰ θὰ βαδίσω,

ἀπὸ τὶς ἀκριανὲς τοῦ Αἰγαίου εὐχές,

ἴσαμε ὁλάκερης τῆς γῆς τ’ ἀψηλά…

 

 

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς

Ἕλλην

12-11-2012

Συνεχίστε την ανάγνωση »

Ἄλφα μου Βῆτα Ὡραῖον

 

 

 

 

 Ἄλφα μου Βῆτα Ὡραῖον

 

 

 

Ἄλφα μου Βῆτα ὀρφανόν,

Ἄλφα μου Βῆτα ὡραῖον,

ῥέει τὸ αἷμα σου γλυκύ,

εἶν' τὸ κορμί σου μιὰ πληγή.

 

Ἐσὺ ἤσουν κάποτε ὄνειρον,

θεὰ μέσα εἰς τὰ στάχυα,

νερὸν τοῦ Ἀχέρωντος σκληρόν,

μἀ σ' ἔκαμαν τσιγγάνα.

 

Ἔχεις χρῶμα τὸ Γαλάζιον,

τοῦ Ἡλίου τὴν ὁρμήν,

τοῦ πελάου τὸ ναυάγιον,

τοῦ Αἰόλου τὴν πνοήν.

 

Εἶσαι σύμβολον ζωῆς,

ἀνεμίζεις λευτεριά,

γέννημα εἶσαι τῆς Τιμῆς,

κεντημένη ζωγραφιά.

 

Ἀγλαὴν χαρὰν γεμίζεις 

τῶν ἡρώων τὶς καρδιὲς

καὶ μὲ δύναμιν ξεφεύγεις,

ἀπὸ τὶς κακοτοπιές.

 

Ὅρκον δίδω εἰς τὴν Τιμὴν μου,

νὰ  'μαι Ἕλλην καθαρός,

Ἐλευθερία ἐσὺ ἰδική μου,

εἶσαι ὁ Ἥλιος, εἶσαι Φῶς.

 

Μὲς' τοῦ Ἡλίου τὴν ἀγκάλην,

χουζουρεύεις ἁπαλά,

σὲ γυρεύω μές' τὴν ζάλην,

τῆς Πατρίδος μου χαρά.

 

Τῆς Παλλάδος δοξασμένη

κόρη εἶσαι τοῦ Φωτός,

μὲ Σοφία εἶσαι πλασμένη,

σὲ λατρεύω ὥς θνητός.

 

Κόσμε τῶν Ὕμνων τῶν Θεῶν,

δέξου τὴν προσευχήν μου,

τὴν γλῶσσαν μου προστάτευσε,

σῶσε μου τὴν Πατρίδα.

 

Ὧ, δύναμις τῶν τόνων!

Ὧ, χαρὰ πνευμάτων!

Γεῦσις τοῦ χρόνου ῥήματος,

ὦ, σχεδιαστὴ ποιήματος.

 

Χαῖρε τοῦ Ἄλφα ἄνοιξις,

χαῖρε τοῦ Βῆτα Βλέμμα,

χαῖρε τοῦ Πί, ὦ, Πυρκαϊά,

χαῖρε τοῦ Κόπα Κόσμε.

 

Χαῖρε τοῦ Ἕψιλον Ἐλιά,

χαῖρε τοῦ Ὡμέγα Ὥρα,

χαῖρε τοῦ Ῥό ὦ, Ῥοή,

χαῖρε τοῦ Σίγμα ἐσύ Σιγή.

 

Χαῖρε συμφώνων χάρισμα,

τῶν φωνηέντων αὗρα,

χαῖρε Γραμματική μου,

χαῖρε ἐσὺ μοναδική, Ἔγκλισις Εὐκτική μου.

 

Χαῖρε ἐσὺ ὦ, Ζῆτα μου,

ἀδέλφι μὲ τὸ Ἦτα μου,

ἀγκάλη μὲ τὸ Θῆτα μου,

ἐρωτευμένον Ἰῶτα μου.

 

Χρόνους πολλοὺς μᾶς μαρτυρεῖ,

Ζῆθι ἐσὺ τοῦ Ζῶ μου,

γλυκειὰ Προστακτικὴ μου,

μοῦ θύμησες νὰ Ζῶ, μετὰ τὸ Ἑ-ψιλόν.

 

Ζήτω ἡ Ἑλληνικὴ Γλῶσσα!!!

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς

Ἕλλην

25-9-2010

Συνεχίστε την ανάγνωση »

Μητέρα Ἑλλάδα

 

Μητέρα  Ἑλλάδα

 

Δὲν σοῦ ζητῶ νὰ μ’ ἀγαπᾶς,

μονάχα εἰς τὸ Αἰγαῖον βαρκάδα νὰ μὲ πᾶς.

Ἥλιον ἐλεύθερον θὲ νὰ χαρῶ,

μ’ ἀνέμους καὶ μὲ κύματα εὐωδιαστά νὰ ζῶ.

 

            Δὲν σοῦ ζητῶ ἀσήμια μήτες χρυσά,

μονάχα νὰ ὑμνήσω Ἑλληνικά,

τὴν ὥραν ποὺ χαράζει ὁ Θεός,

εἰς τοὺς Δελφοὺς ἐμπρός του, ὀρθός.

 

Ζητῶ νὰ ᾿ναι ἡ εὐχή μου ἁγνή,

χάδι θερμὸν εἰς τὰ παιδιά σου·

πὼς κάθε ποὺ τ’ ἀναζητᾶς Ἐσύ,

νὰ ᾿χουν Φωνὴν Ἑλληνικήν.

 

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς

Ἕλλην

5-9-2012

Συνεχίστε την ανάγνωση »

Ἡ κραυγὴ

Ἡ   κραυγὴ

 

 

Ἡ ζωή,

μία ἀπέραντος σιγή.

Σιωπή,

ἀλυσοδεμένη σιωπή,

χείλη σφαλιστά

κι ἡ γλῶσσα προδομένη.

Ὁ Δάσκαλος φονιάς,

τῆς ζωῆς ἄφωτος λόγος

κι ὁποὺ γνῶσις,

ντροπὴς, ψαλμοὶ  καὶ δένδρια μὲ καρποὺς,

ποὺ ἔθρεφεν ἡ ψευτιά.

 

Δυὸ λέξεις μοναχὰ ἀπὸ τὴν ἔρημον ἀκριά,

τὸ σκότος διασχίζουν,

κραυγὴν φέρουν, φέρουν φῶς.

Κραυγὴν ἡ Λέξις Παιδί,

κραυγὴν ἡ Λέξις Γιατί…!

 

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς

Ἕλλην

4-9-2012

Συνεχίστε την ανάγνωση »

Μὲ λέξεις ὄμορφες

Μὲ λέξεις ὄμορφες

Δῶσε μου Ἄνεμε τὴν φωνή σου,
τὴν γῆς νὰ ζωγραφίσω,
μὲ λέξεις ὄμορφες,

ὡς λαμπροστολισμένες κυριακάδες νὰ 'ναι
καὶ γύρω τους τόνοι καὶ πνεύματα παράνυμφοι,
μὲ τ’ ἄνθη ἀγκαλιασμένα, μὲ χρώματα λευκὰ τῶν κρίνων
καὶ ῥὸζ μοσχοβολάτα τριανταφυλλένια,
καμαρωτὰ δίπλα εἰς τὴν Ὡραίαν ἄνοιξιν νὰ 'ναι.

Δῶσε μου Ἥλιε τὰ ῥίγη τῆς δύσεώς σου,
μὲ αὐτὰ εὐγένειαν τὴν γῆς νὰ στολίσω,
μὲ λέξεις ὄμορφες,
ὡς τὰ γαλάζια τοῦ πελάγου νὰ 'ναι
καὶ γύρω τους ῥήματα, μετοχές,
παραδωμένα ἀπ’ τὰ κύματα τοῦ λόγου,
εἰς τὰ δροσερὰ ἀκρόγυαλα
καὶ μὲ τὴν ἐρωτευμένην ἁρμύρα ἐπάνω τους νὰ 'ναι.

Δῶσε μου Φεγγάρι τοῦ κόσμου τὸν ἔρωτα,
μὲ αὐτὸν τὴν Ἑλλάδα Γῆς ν’ ἀγαπήσω,
μὲ λέξεις ὄμορφες,
ὡς τὰ χάδια σου ἐρασταὶ εἰς τὰ ὅρη νὰ ναι'
καὶ γύρω, γύρω τους ἐπίθετα, συνδέσμοι,
ὡς ἡ γλῦκα τῆς ματιᾶς τῶν ῥεματιῶν,
δαρμένα ἀπὸ τὴν ἀνατριχίλα τῆς φωνῆς τοῦ ἀνέμου
καὶ πόθον ἔχουν ἔρωτα γιὰ τὶς ποταμίσιες φλέβες
καὶ τὸ καλαμένιον γύρω τους δέρμα.

Δῶσε μου Βροχὴ τὸν πόθο τῆς ζωῆς γιὰ ‘σένα,
μὲ αὐτὸν τὴν Ἑλλάδα Γῆς ν’ ἀναστήσω,
μὲ λέξεις ὄμορφες,
ὡς ἡ σπίθα τοῦ ἀτσαλιοῦ
καὶ τοῦ μπαρουτιοῦ τὸ χαμόγελον νὰ 'ναι
καὶ γύρω τους ἡ Γλῶσσα ἠ Ἑλληνική,
ἄξιος τῆς Ἐλευθερίας ποιητής,
ένδεδυμένη τὸ αἷμα τῆς ὀμορφιᾶς
καὶ τῶν πεσόντων γι’ αὐτὴν τὸν ἱδρώτα.

Δῶσε μου Χῶμα τὴν μυρωδιά σου,
τοὺς ἀνέμους μ’ αὐτὴν νὰ νικήσω,
μὲ λέξεις ὄμορφες,
ὡς τὴς μαστίχας τὴν ὑδάτινην ὅψιν
καὶ τοῦ πεύκου τὸ χουζούριασμα νὰ 'ναι
καὶ γύρω τους λεβάντες καὶ κρίνα
καὶ ῥίγανες μὲ θυμάρια σὲ θηλυκὰ βουνά.

Δῶσε μου Χρόνε ἀμείλικτε χρόνον,
μὲ αὐτὸν τὴν Γλῶσσαν Ἑλληνικὴν νὰ γευθῶ,
μὲ λέξεις ὄμορφες,
ὡς τοῦ κορμιοῦ μου τὸ πύρρωμα
καὶ τῆς καρδιᾶς μου τὰ ῥίγη νὰ 'ναι
καὶ γύρω… γύρω της τὰ χείλη μου ὑγρά,
ἀπ’ τῶν ματιῶν μου τὸ δάκρυ,
χαρούμενος γελαστὸς καβαλάρης ἐπάνω της νὰ 'μαι,
καλπάζοντας μὲ λέξεις ὄμορφες,
σαγηνεύοντας τοὺς οὐρανοὺς ν’ ἀνοίξουν,
ν’ ἀφήσω εἰς τὸν βωμὸν τῆς ἀνοίξεως,
μιὰ ἀγκαλιὰ ῥήματα, τόνους καὶ πνεύματα.

Κ’ ὕστερα,
νὰ γύρω ἐπάνω τους,
ν’ ἀποκοιμηθῶ…


Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς
Ἕλλην
30/04/2011

Συνεχίστε την ανάγνωση »