Σάββατο, 8 Ιουνίου 2013

Ἡ μελωδία τῆς αὐγῆς

 
 
 
 
 
Ἡ μελωδία τῆς αὐγῆς
 
Μὴν εἶσαι αὐγή μου ἀερικόν,
μὴν εἶσαι μελωδία,
ποὺ τραγουδοῦν σε οἱ οὐρανοί,
γιὰ νὰ ξυπνᾶ ἡ κόρη γῆ;
 
Μὴν εἶσαι αὐγή μου ὁ χορὸς ἀπὸ θαλασσοπούλια,
μὴν πάνω ἀπὸ λεμονανθοὺς μύρια μελισσοπούλια;
Ἐσένα αὐγή μου καρτεροῦν,
σ’ ὅλα τὰ χρώματα τῆς γῆς,
τὸν ἐρχομόν σου μαρτυροῦν.
 
Μὴν εἶσαι ἔρωτας ποὺ ζῶ,
μὴν αὖρα τοῦ Αἰγαίου,
μὴν τοῦ βορρᾶ εἶσαι γέννημα
ἤ λόγος τοῦ ὡραίου;
 
Πές μου λευκόστηθη αὐγή,
ποὺ ᾿χεις κορμὶ γαλάζιαν γῆν,
στολίδι ποὺ ᾿χεις στὰ μαλλιά,
τοῦ Φοίβου τὴν ἀνατολήν,
 
πές μου πῶς νὰ ᾿βρω τὴν ὁδόν,
τὶς νύκτες σὰν σὲ χάνω,
πῶς νὰ μυρίσω σε αὐγή,
ποὺ ᾿μαι μικρὸς ἀνθὸς στὴν γῆ;
 
Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς
Ἕλλην
8-6-2013
 


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου