Ἀπόσπασμα

 Ἀπόσπασμα

     Δὲν αὐτοκτονῶ, μὲ σκοτώνετε. Μὰ τὸ βόλι ποὺ μ’ ἔφαγε, ἀπὸ ὀρκισμένον εἰς τὸ Σύνταγμα ξεχύθηκε μὲ πάθος νὰ σώσῃ τὰ τομάρια σας, εὐλογημένον εἶναι. Διότι θὰ ξαναγεννηθῶ. Καὶ σὰν τότες σταθῶ κριτὴς ὀρθὸς ἐμπρός σας, τότες τὸ σπέρμα σας ἐσσαεὶ θὰ χαθῇ. Σᾶς πρέπει μονάχα ἐξαίρεσις τοῦ σύμπαντος κόσμου.

      Ποιοὶ εἶσθε ἐσεῖς ποῦ μοῦ ὁρίζετε πῶς θὰ ζήσω, ποῦ θα ζήσω, μὲ πόσα θὰ ζήσω καὶ ἐὰν θὰ ζήσω; Ξεχνᾶτε πῶς τὸ αἷμα σας ἴδιον εἶναι τοῦ ἰδικοῦ μου; Καὶ πὼς ἡ σφαῖρα μου θὰ ναυαγήσῃ τὸ ἄθλιον ὄνειρόν σας; Σᾶς πρέπει θάνατος.

      Στάθηκα τυχερὸς εἰς τὴν ζωή μου, διότι σταμάτησα ἐνωρὶς τὸ σχολεῖον καὶ σταμάτησε ἡ μόλυνσις τῆς ἐκπαιδεύσεως τοῦ μυαλοῦ μου. Ἔτσι ἄθελά μου τότε,  σᾶς ξέφυγα καὶ ἄρχισα κρυφὰ νὰ ἐρωτεύομαι τὴν Ἐλευθερία!

      Σᾶς εἶδα μέσα εἰς τοὺς αἰῶνες νὰ πολεμᾶτε τὴν γνῶσιν καὶ ἀπὸ τὰ χείλη σας μονάχα λάσπη νὰ βγαίνῃ, λάσπη νὰ μοῦ δίνετε, μὲ λάσπη νὰ ζῶ. Κι ὅταν ἀναζητῶ τὸν ἀέρα τὸν καθάριο καὶ τὸ φῶς, τότες εἶμαι φασίστας. Σὰν ζητήσω δὲ τὸ δίκαιόν μου, ἐκεῖ οἱ θεοί σας καρτέρι μοῦ στήνουν, νὰ παραλογίσουν θέλουν τὰ λίγα δράμια γαλήνης καὶ λογικῆς ποὺ μ’ ἀπέμειναν.

      Τότες πάλι ἀναρωτιέμαι γιατί…. Ἀφοῦ αὔριο εἰς τὸ χῶμα αὐτὸ θὰ πᾶμε ὅλοι. Ἡ διαφορά μας εἶναι πὼς ἐγὼ θὰ σαπίσω ἐντός του, ἐνῶ ἐσεῖς εἶσθε σάπιοι πρὶν τολμήσῃ ἡ γῆς νὰ σᾶς χωνέψῃ.

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς

Ἕλλην

22-11-2015

Συνεχίστε την ανάγνωση »

Ἀπόσπασμα ...

Ἀπόσπασμα ...

Ἀπὸ παιδιὰ πορευθήκαμε

μ’ ἕνα μολύβι καὶ τσακισμένα μπακαλόχαρτα.

Μεγαλώσαμε μὲ μύριες λέξεις ὄμορφες

νὰ ᾿χουμε εἰς τὰ χείλη

καὶ ὠριμάσαμε μὲ τοὺς φίλους ὅλους γράφοντας νὰ προχωροῦν.

Μὰ μονάχα ἐμεῖς οἴδαμε

πὼς ὅσον ἐμπρὸς βαδίζουν,

τόσον πίσω μένουν…

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς

Ἕλλην

19-9-2015

Συνεχίστε την ανάγνωση »

Πετράλωνα

Πετράλωνα

Εἰς τὰ λιασμένα τῶν Πετραλώνων πλακόστρωτα,

ποὺ εἰς τὰ σκιερά τους πλαϊνὰ φυτρώνει τὴν ἄνοιξιν ἀγριάδα,

ἀκοῦς καμμιὰν φορὰ ἀπόηχον, φωνὴ τοῦ παρελθόντος,

ἀπ΄τὰ ξασπριασμένα μαρμαρένια πεζόδρομα·

τάκ, τάκ, τάκ, τάκ…

Θαρρεῖς πὼς μέσα τους ἀκόμη ζεῖ φυλακισμένον,

ἐκείνης τῆς ὄμορφης κυρᾶς τὸ ῥόζ τὸ τακουνάκι

καὶ τώρα ποὺ αὐτὴ ἡ πρωινὴ δροσιὰ τοῦ Μάη τὸ μαγεύει,

ὁ νοῦς μου πάει εἰς τὸ κατάλευκόν της μεσάτον φουστανάκι·

τάκ, τάκ, τάκ, τάκ…

Ἐβαστοῦσε εἰς τὸ χέρι ὀμπρελίνον τοῦ ἡλίου,

διότι ἦταν αὐτὸς  μαζύ της θαρρεμένος,

ζητοῦσε νὰ ἀγγίξῃ τὸ κραγιὸν τῶν χειλιῶν της,

ὁ θρασὺς ἐραστής, ὁ ἀλήτης ὁ καημένος·

τάκ, τάκ, τάκ, τάκ…

Ἦταν γύρω πλανεμένη μυρωδιὰ ἀπ’ τὸ χῶμα,

ποὺ ἀπ’τὰ πεῦκα τὰ βελόνια καὶ τὴν χλόη εἶχε στρῶμα

καὶ σὲ γούρνα μὲ νερὸ  τ’ αὔριον τραγουδούσαν τὰ πουλιά,

καὶ ὁ ἥλιος ἐζητοῦσε τῆς ὡραίας τὴν ἀγκαλιά·

τάκ, τάκ, τάκ, τάκ…

Νὰ κι ὁ Ἔρωτας ἀντίκρυ, ἐμιλοῦσε μὲ νεανία

κι ἦταν ὅλον ὁρμὴν αὐτὸς νὰ τῆς μιλήσῃ,

μ’ ἕνα μικράκι ἐστάθη γέλιο, ἴσιωσε τὸ καπελίνι,

κι ἀπ’ τὸ λουστράκι ἐζήτησε γυάλισμα εἰς τὸ σκαρπίνι·

τάκ, τάκ, τάκ, τάκ…

Ἐβάδιζε πρὸν τὸν ναόν, ἐκεῖνα τὰ ἐρείπια,

ποὺ κλέβαν πέτρες οἱ κύρηδες νὰ στήσουν ἐκκλησία,

 γοργὰ πλησιάζει ὁ νεαρὸς νὰ πῇ τὰ ἰδικά του,

μὰ τρέχει καὶ ὁ χρόνος πλάι του, ποὔχει τὰ μυστικά του·

τάκ, τάκ, τάκ, τάκ…

Τί κρίμα, τί κρίμα,

πᾶνε ἐκεῖνα τὰ παλαιὰ τὰ μαρμαρένια τῶν πεζοδρόμων ἀκριανά,

ἀνθρώπου χέρι τὰ ἐξερίζωσε μαζὺ μὲ τοῦ ἀπόηχου τὴν καρδιά,

λίγα...λίγα ἄν εἶχε ἀφήσῃ μονάχα μέτρα,

ἴσως προλάβαινε ὁ νεαρός, ἐκείνην τὴν ὡραία…

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς

Ἕλλην

20-6-2015

Συνεχίστε την ανάγνωση »