Πετράλωνα

Πετράλωνα

Εἰς τὰ λιασμένα τῶν Πετραλώνων πλακόστρωτα,

ποὺ εἰς τὰ σκιερά τους πλαϊνὰ φυτρώνει τὴν ἄνοιξιν ἀγριάδα,

ἀκοῦς καμμιὰν φορὰ ἀπόηχον, φωνὴ τοῦ παρελθόντος,

ἀπ΄τὰ ξασπριασμένα μαρμαρένια πεζόδρομα·

τάκ, τάκ, τάκ, τάκ…

Θαρρεῖς πὼς μέσα τους ἀκόμη ζεῖ φυλακισμένον,

ἐκείνης τῆς ὄμορφης κυρᾶς τὸ ῥόζ τὸ τακουνάκι

καὶ τώρα ποὺ αὐτὴ ἡ πρωινὴ δροσιὰ τοῦ Μάη τὸ μαγεύει,

ὁ νοῦς μου πάει εἰς τὸ κατάλευκόν της μεσάτον φουστανάκι·

τάκ, τάκ, τάκ, τάκ…

Ἐβαστοῦσε εἰς τὸ χέρι ὀμπρελίνον τοῦ ἡλίου,

διότι ἦταν αὐτὸς  μαζύ της θαρρεμένος,

ζητοῦσε νὰ ἀγγίξῃ τὸ κραγιὸν τῶν χειλιῶν της,

ὁ θρασὺς ἐραστής, ὁ ἀλήτης ὁ καημένος·

τάκ, τάκ, τάκ, τάκ…

Ἦταν γύρω πλανεμένη μυρωδιὰ ἀπ’ τὸ χῶμα,

ποὺ ἀπ’τὰ πεῦκα τὰ βελόνια καὶ τὴν χλόη εἶχε στρῶμα

καὶ σὲ γούρνα μὲ νερὸ  τ’ αὔριον τραγουδούσαν τὰ πουλιά,

καὶ ὁ ἥλιος ἐζητοῦσε τῆς ὡραίας τὴν ἀγκαλιά·

τάκ, τάκ, τάκ, τάκ…

Νὰ κι ὁ Ἔρωτας ἀντίκρυ, ἐμιλοῦσε μὲ νεανία

κι ἦταν ὅλον ὁρμὴν αὐτὸς νὰ τῆς μιλήσῃ,

μ’ ἕνα μικράκι ἐστάθη γέλιο, ἴσιωσε τὸ καπελίνι,

κι ἀπ’ τὸ λουστράκι ἐζήτησε γυάλισμα εἰς τὸ σκαρπίνι·

τάκ, τάκ, τάκ, τάκ…

Ἐβάδιζε πρὸν τὸν ναόν, ἐκεῖνα τὰ ἐρείπια,

ποὺ κλέβαν πέτρες οἱ κύρηδες νὰ στήσουν ἐκκλησία,

 γοργὰ πλησιάζει ὁ νεαρὸς νὰ πῇ τὰ ἰδικά του,

μὰ τρέχει καὶ ὁ χρόνος πλάι του, ποὔχει τὰ μυστικά του·

τάκ, τάκ, τάκ, τάκ…

Τί κρίμα, τί κρίμα,

πᾶνε ἐκεῖνα τὰ παλαιὰ τὰ μαρμαρένια τῶν πεζοδρόμων ἀκριανά,

ἀνθρώπου χέρι τὰ ἐξερίζωσε μαζὺ μὲ τοῦ ἀπόηχου τὴν καρδιά,

λίγα...λίγα ἄν εἶχε ἀφήσῃ μονάχα μέτρα,

ἴσως προλάβαινε ὁ νεαρός, ἐκείνην τὴν ὡραία…

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς

Ἕλλην

20-6-2015

Συνεχίστε την ανάγνωση »

Ἀπόρθητα ὄνειρα

Ἀπόρθητα  ὄνειρα

Χαῖρε Ἀνδριοπούλα Ἑλένη,

τῆς μονοξαστεριᾶς τοῦ Αἰγαίου εὐχή,

ποὺ ᾿ναι τὰ μάτια σου μυριάρμενη τρικάταρτη γαλέρα,

ποὺ ᾿ναι τὰ μάτια σου τοῦ ἔρωτος γενέθλιος ψυχή.

Ὧ, ὡραῖα ἐσὺ τῆς ἀκριοπελαγιᾶς χρυσαφένιας πανσελήνου,

ποὺ ᾿χει χρῶμα τὸ κορμί σου τὴν σταρένιαν ἀμμουδιά,

ποὺ ᾿χει χρῶμα τὸ κορμί σου, τοῦ Μπατσιοῦ τὴν ἀγριά.

Χαῖρε διάδημα ἀπὸ γιασεμὶ ποὺ εὐωδιάζει τὴν αὐγήν,

ποὺ τὸ πλέκουν χελιδόνια σὲ μιὰ παιδικὴν αὐλήν,

ποὺ ᾿ναι ἀπὸ πέτρα σπιτικὸν καὶ τὰ κρῖνα ἀπὸ λευκόν,

τ’ ἀηδόνια μιὰ λαλιὰ

καὶ τ’ ἀγέρι μαγεμένον ἀπ’ τὴν ἀνθισμένην λεμονιά.

Ὧ, ὡραῖον πύρωμα ἐσὺ τῶν καθάριων ποταμῶν,

ποὺ δροσίζεις ὄνειρα ἀπόρθητα τῆς γῆς,

ἀνθοὺς ποὺ θρέφεις σ’ ἀπόκρημνες τῆς Ἄνδρου ὀμορφοπλαγιές,

λεβάντα στέλει ὁ Φοῖβος νὰ σὲ ῥαίνῃ κάθε δείλι,

νὰ σοῦ κλέψῃ θέλει τὸ φιλί, ἀπ’ τὰ ῥοδαλά σου χείλη…

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς

Ἕλλην

27-11-2004

Συνεχίστε την ανάγνωση »

Βάρβαρος

Βάρβαρος

Βοὴ καὶ ὄχλος

καὶ γύρω τους σκόνη,

φθόγγοι ἐρημῖτες

σὲ ἄπλυτα χείλη,

σύμφωνα ἀνέραστα

ἄχρωμοι νόες σὲ κορμιὰ βαλτωμένα·

ὕδατα γύρω τους,  ἀπελπισμένα.

Ἀνάμεσά τους  Πέτρα  Λαμπρή,

κομψὰ κορμιὰ γυναικεῖα,

τοῦ Φειδίου παιδιὰ σερνικά,
λόγος ὡραῖος,

φωνήεντα εὔηχα,

πολιτισμός·

ὕδατα γύρω τους, εὐτυχισμένα.

Ῥαγισμένοι κίονες,

παλάτια δυστυχισμένα,

χορταριασμένα θέατρα,

ποιήματα ἀπὸ τὸ σκότος φθαρμένα,

ὕδατα γύρω τους, βουρκωμένα.

Βιασμένες ψυχές,

ἱερὰ πληγωμένα,

εἰς τὰ χέρια σου σῦκα ἀφημένα,

θεοὶ προδομένοι,

θεὲς ξεχασμένες,

βωμοὶ μὲ λέξεις βεβηλωμένοι·

ὕδατα γύρω τους, πληγωμένα.

Ἀρεταὶ ἀλλοῦ,

καὶ νά,

ἀνδρεία καὶ γέλως,

φίλοι σοφίας καὶ ἔρως,

γῆ ἀνθισμένη

γλῶσσα ἀπ’ αὐτὴν γεννημένη·

ὕδατα γύρω τους, πεπαιδευμένα.

Ὄλεθρος,

παντοῦ εἶναι φωτιά,

τὸ χάος σὲ θρόνον,

ἡ γῆ κολασμένη

μὲ χάλκινους υἱοὺς νυμφευμένη,

οὐρανὸς θλιμμένος·

ὕδατα γύρω τους, ἀλυσοδεμένα.

Σύ,

εἶσαι τὸ σκότος,

εἰς τῆς γνώσεως τὴν καρδιὰ μαχαιριά,

κτίζεις παλάτια μὲ μάρμαρα μαῦρα,

ἐχθὲς ἤσουν βάρβαρος,

καὶ σήμερα σέρ – βάρβαρος·

σκοτώνεις τὸ δέλτα,

κλέβεις τὸ ἰῶτα,

δὲν φθάνεις τὸ θῆτα,

ἔχεις γῆν χωρὶς εὐκτικήν,

χάζεψες εἰς τὸ ἄλφα τὸ μέγα

καὶ γλύτωσε ἀπὸ ἐσένα

τὸ στεῖρον γέννημα ὠμέγα…

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς

Ἕλλην

5-10-2011

Συνεχίστε την ανάγνωση »