Ἡ γῆς, ἡ θάλασσα καὶ τὸ φῶς

Ἡ γῆς, ἡ θάλασσα καὶ τὸ φῶς

Θέλω νὰ βγῶ ἀπὸ τὸν κόσμο ἑτοῦτον,

νὰ γείρω εἰς τὰ μικράτα μου πίσω,

εἰς τὴν ἐξοχὴν ὁποὺ ἐμεγάλωσα

καὶ σὰν τὸ πρωὶ ἐξυπνοῦσα,

νὰ τρέξω ἔξω…

Ἐκειά,
ἡ γῆς, ἡ θάλασσα καὶ τὸ φῶς,

ὁποὺ ἐμοσχομύριζαν καλοκαίρι,

τὸ γλυκὺ τῆς παιδικῆς μου ψυχῆς καλοκαίρι…

ἐκειά, ὁποὺ ἡ μητέρα ἐβαστοῦσε λεμόνι καὶ μαχαίρι,

γιὰ τῆς θαλάσσης τὶς προσφορές,

ἐκειά, ὁποὺ τὸ θρόισμα ἀπ’ τὶς πευκοβελόνες,

μονάχα νανούρισμα θυμᾶμαι πὼς ἦταν μεσημεριανόν…

ἐκειά, ὁποὺ τὸ ψωμὶ ἦταν γλυκύ,

τὸ νερὸν καθάριον

κ’ ἡ ἐλιά, ἡ ντομάτα, τὸ τυρί,

μελωδία τῆς ἄμμου καὶ τῆς εὐτυχίας ἦταν,

τῆς παιδικῆς καλοκαιρινῆς μου ψυχῆς…

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς

Ἕλλην

15-6-2014

Συνεχίστε την ανάγνωση »

Περὶ ἐρωτικῆς «ἀρετῆς»

Περὶ ἐρωτικῆς «ἀρετῆς»

Ἄνθρωπε,

ἔρωτας εἶναι αὐτὸ τὸ καλόπαιδον,

ποὺ σὰν θελήσῃ νὰ εἶναι πλάι σου,

σὲ κάνει νὰ χαμογελᾶς.

Μονάχα μὲ ἁπλότητα καὶ προσφορὲς πορεύεται

καὶ σοῦ ἀρκεῖ μιὰ ἀγκαλιὰ εἰς τὸ δείλι,

γιὰ νὰ αἰσθανθῇς τὴν ἁπλοχεριά του.

Ἡ χρῆσις τοῦ πλούτου, τῆς χλιδῆς καθὼς καὶ τοῦ ἐγωισμοῦ,

εἶναι ἀπόδειξις ὑπεροψίας, ἀλαζονείας καὶ δεσποτισμοῦ,

«ἀρετές», ποὺ σύντομα θὰ κτυπήσουν τὴν πόρτα σου ἄνθρωπε.

Καὶ τότες μονάχα θλίψις καὶ σκοτεινιά…

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς

Ἕλλην

19-6-2014

Συνεχίστε την ανάγνωση »

Σιωπὴ

Σιωπὴ

Ἄκου με ἐσύ, σοφέ…

δὲν θέλω νὰ μὲ χαϊδέψῃ ὁ λόγος σου,

παρὰ  μόνον ἴσες νὰ μοῦ δώσῃ εὐκαιρίες.

Καὶ ἄν ἔχω εἰς τὸ χαρτὶ ἀραδιάσῃ γλυκόπιοτες λέξεις,

τότες πέ μου μονάχα πὼς θὰ γίνω ἀκόμη καλλίτερος…

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς

Ἕλλην

4 – 6 - 2014

Συνεχίστε την ανάγνωση »

Ὦ κρίνε ὁλόλευκε

Ὦ κρίνε ὁλόλευκε

Ἐὰν μυρίζουν τ’ ἄνθη ἄνοιξιν,

ἔχεις ἐσὺ τὸ μοίρασμα ζωῆς,

χρωμάτων κι ἀρωμάτων,

ὦ ὀπτασία τοῦ πρωινοῦ φωτός,

τοῦ πρωινοῦ οὐρανοῦ φιλὶ

καὶ τῆς θλιμμένης βρεγμένης γῆς,

καρδιὰ τοῦ ῥόδου ἐσύ,

κρίνε ὁλόλευκε.

Ὦ μικρή μου δρύινη νεράιδα,

μὴν θαρρῇς τῶν ἀνέμων κόρη,

πὼς μὲ νικᾶ ἡ νύκτα ἤ μιὰ βροχή.

Ὀρθὸς νὰ σὲ διεκδικῶ στέκω ἐμπρός τους,

κρίνε ὁλόλευκε.

Ὦ πανανθρώπινη γῆς,

ἔρωτα ἀπὸ μίσχον γιασεμιοῦ γεννημένε,

ἀπ’ τὶς πηγὲς τοῦ Θεοῦ Στρυμώνα ποτισμένε,

δέξου γοργόφτερη, μυριανθοστολισμένη,

στέφανον ἀπ’ ἄγριους ἀνθούς,

οἱ ἀφροὶ ὁποὺ γεννοῦν εἰς τὸ δείλι τοῦ Αἰγαίου

καὶ μονάχα εἰς τὸ βύθισμα ζοῦν τῶν λευκῶν δελφινιῶν

καὶ πέρα ἀπ΄τὴν ἀγκάλην τῆς πρώτης τῶν θνητῶν δροσιᾶς,

εἰς τὸ χρῶμα τῶν ματιῶν σου ἐμπρός,

δέξου

ὦ κρίνε ὁλόλευκε.

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς

Ἕλλην

8 – 5 - 2014

Συνεχίστε την ανάγνωση »