Χαμένον ξόρκι ποιητὴ

Χαμένον ξόρκι ποιητὴ

Θέλεις νὰ γράψῃς,
νὰ ζητήσῃς μὲ θέλω σεμνόν,
ἀπὸ τὴν γλῶσσα της πρέπει·

νὰ πλανευτῇς εἰς τοῦ Αἰγαίου τὶς ἀκτές,
νὰ γευθῇς τὰ μπλὲ καὶ τὰ λευκά
καὶ τῶν γερασμένων ἀνύμφευτων φάρων,
τὴν ξασπρισμένην λιαστήν τους πέτρα.

Θέλεις νὰ μιλήσῃς,
μὰ πρέπει τὰ χείλη σου
ἀπὸ τὸν ἥλιον τῆς Δήλου νὰ φιληθοῦν·
νὰ θέλουν οἱ μοῦσες
νὰ σ’ ἐρωτευθοῦν.

Θέλεις νὰ ἰδῇς,
παντοῦ εἶναι Ἑλλάδα ὀ κόσμος
καὶ ἡ γλῶσσα της ἐκεῖ
κι ὁποῦ δὲν εἶναι;
εἶναι ἡ σκοτεινιά....
ὦ γραῖα,
ἀμορφωσιά..

Θέλεις ν’ ἀγγίξῃς,
τὰ χέρια σου ν’ ἀνδρωθοῦν,
μὲ ἥλιον καὶ πέλαγα·
ἀπ’ τὴν ἀνέμην τὰ δίχτυα νὰ πάρουν
κι ἐπάνω τους,
ἁρμύρα καὶ δύναμις νὰ 'ναι.

 Ἄκου...
μιλᾶ τὸ κῦμα Ἑλληνικά
καὶ ὁ Φλοῖσβος …καὶ ἡ ἄμμος·
ὦ,
ἄκου τραγούδι ὁ ἄνεμος,
μὲ πνεύματα καὶ τόνους.

Θέλεις τὸν Ἔρωτα νὰ βρῇς,
χαμένον ξόρκι τῶν θεῶν·
τὸ εἶδα νὰ γέρνῃ ἀπὸ τὸ ἔψιλον ὑψηλά
καὶ τὸ ῥὸ νὰ τὸ κρύβῃ
κι ἔπειτας,
μαγεύτρα γλῶσσα,
τὸ ὠμέγα ἐστάθη ἐμπρός
τοῦ Ἔρωτος νὰ ᾿ναι φρουρός
κι ὁποῦ δὲν εἶναι;
δὲν εἶναι μπλὲ μήτες λευκόν.

Ἐεε! Ποιητή ...
ἄκουσέ με ποιητή...
ὁ Ἔρωτας ζεῖ,
ξέσειρεν ὁ ἄνεμος σὲ ἀκτὴν μορφωμένην
τὸ μαγικὸν χαμένον ξόρκι
καὶ πρὶν τὰ χάδια του τὸ σβήσουν,
τὸ  'κλεψα.
Εἶναι δικό σου ποιητή,
ἄμε εἰς τὶς ἀμόρφωτες ἀκτὲς
καὶ σὲ ἀνέραστα πρωτοβρόχια
κι ὕστερα ἀνέβα εἰς τοῦ κλέπτη τὸ μέγαρον
καὶ φώναξε πρὸς τὸν ἥλιον κυττώντας,
Φωνὴν Ἑλληνίδαν …

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς
Ἕλλην
28-7-2011



Συνεχίστε την ανάγνωση »

Εὐχαριστήριον.

 

Καὶ ἐγέννησεν Ποίησιν.

 

Μεγάλη Τιμὴ γιὰ τὸ βιβλίον μου,

νὰ ἀναρτηθῇ ἀπὸ τὸ περιοδικὸν ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ,
http://www.e-typos.com/content/entheta_pdf/26stone.pdf

εἰς τὴν «Βιβλιοθήκην» του

καὶ εὶς τὸν χῶρον,
«Ἡ Γωνιὰ τοῦ Ψαγμένου».

Τεῦχος 103, 26-10-2012 τοῦ Ἐλευθέρου Τύπου.

Εὐχαριστῶ τὴν δημοσιογράφον Δέσποινα Δημότση

καὶ τοὺς συντελεστές του,

γιὰ τὴν ὡραίαν αὐτήν, εὐχάριστον ἐκπληξιν!

 

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς
Ἕλλην.


Συνεχίστε την ανάγνωση »

Θυμᾶσαι...; μοῦ εἶχες πεῖ...

Θυμᾶσαι...; μοῦ εἶχες πεῖ....

Σοῦ μιλοῦσα σιγὰ, ψιθυριστὰ σχεδόν,
προσπαθῶντας νὰ δώσω ἀγάπη εἰς τὰ χρώματα τῆς φωνῆς μου...
θυμᾶσαι...;

 

 

 Μοῦ εἶχες πεῖ πὼς ἡ ἀγάπη ὑπάρχει εἰς τὸ χρῶμα μου,
διότι ὅταν ὁμιλῶ γιὰ γαλάζιον, δακρύζω...
θυμᾶσαι...;

 

 Μοῦ εἶχες πεῖ πὼς ἤμουν ἀγαπημένος τοῦ Φίλου Ἡλίου Φωτός,
διότι τὸν ἀποκαλῶ Ξανθὸν καὶ δακρύζω...
θυμᾶσαι...;

 

 Μοῦ εἶχες πεῖ πὼς ὅταν ὁμιλῶ διὰ τοῦ γαλάζιου τὴν Κόρη
θεὰν Φωνὴν Ἑλληνίδαν,
σκληραίνει τὸ πρόσωπόν μου,
ἀτσαλένιον γίνεται μὲ τῆς Φωτιᾶς ἀνταύγιες γύρω του
 καὶ δακρύζω...
θυμᾶσαι...;

 

 Μοῦ εἶχες πεῖ πὼς ζήλεψες τ' ἀτσάλι τῶν ματιῶν μου
 καὶ πὼς αὐτὸ θὰ μὲ ὁδηγοῦσε νὰ γίνω τὸ χάδι τῆς σιωπῆς,
ποὺ κρύβει μέσα εἰς τὴν παγερήν του κάμαρα.
 Κι  ἐγὼ ἀδέλφι μὲ τὸ δάκρυ μου τὸ 'κανα...
θυμᾶσαι...;

 

 Μοῦ εἶχες πεῖ πὼς ἡ τόλμη τοῦ Λόγου μου,
ἐρωμένη τῆς μοναξιᾶς θὰ γίνῃ,
γεμάτη Φεγγάρια μοναχικά καὶ παραβάτες τοῦ σύμπαντος πλανῆτες...
θυμᾶσαι...;

 

 Πάντα, μοῦ εἶχες πεῖ,

νὰ προσέχω τὴν κόψιν,
τῶν ματιῶν τὴν ἀστερόσκονην,

τῆς Φωτιᾶς τὸ φλερτάρισμα,
τοῦ χαδιοῦ τὸν πόνο,
 μὰ πιότερο μοῦ ΄πες...

θυμᾶσαι...;
σὰν τὰ φτερὰ μου ἀνοίξω καὶ πετάξω,

δὲν θὰ 'χω ταῖρι...
 Διότι ἡ Ἁρμονία κινεῖται ἐλεύθερα,
 ἐκεῖ ὁποὺ μονάχα τὸ Λέχος τοῦ Λόγου θὰ εἶναι,
 διὰ νὰ ξαποστάσουν οἱ Ἐλευθερες σκέψεις μου...
 διότι ὀ Ἐλεύθερος δὲν ἐπιστρέφει ποτέ...

 Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς
Ἕλλην
5-11-2010

Συνεχίστε την ανάγνωση »

Ἐσύ, ἡ Εὐλογημένη

Ἐσύ, ἡ Εὐλογημένη

 

Τοῦ εἰκοστοῦ τοῦ πρώτου Ἐσύ,

ἡ Εὐλογημένη εἶσαι, τοῦ Αἰῶνος.

 

 

Ὁ Διόνυσος τὰ χείλη σου,

σὲ ζύμωνε ἡ φωτιὰ ἐψές,

εἰς τὰ χέρια πηλὸν ἐβαστοῦσες,

πηλὸν ἐφιλοῦσες,

Ἐσύ,

ἡ Εὐλογημένη εἶσαι, τοῦ Αἰῶνος.

 

 

Μὲ πράσινον ἡ παγγαία καὶ πορτοκαλόχρουν

καὶ ῥίγανης ἄρωμα λευκόν,

ἀπὸ τὶς κορφὰδες τῆς Οἴτης φερμένη,

ὕμνησε τῆς φλογὸς τὸν χορόν,

εἰς τὸ μισάνοιγμα σὰν ἔκαμε,

τὸ γέλιον ἀπ’ τὶς χάντρες τῶν ματιῶν σου…

Ἐσύ,

ἡ Εὐλογημένη εἶσαι, τοῦ Αἰῶνος.

 

 

Σὲ χρόνους,

ἀνέραστα τὰ πέλαγα ζοῦν

κι εἶναι ἡ βοή τους μονάχα κλαυθμός.

Τὶ κι ἄν τὸν ἥλιον παρθένον γεννοῦν;

Σὲ χρόνους καὶ κόσμους οἱ ἀφροί τους Έσένα ζητοῦν,

Ἐσένα ὑμνοῦν,

Ἐσύ,

ἡ Εὐλογημένη εἶσαι, τοῦ Αἰῶνος.

 

Ἐκειὰ ἄκουσα τὴν φωνὴν μιᾶς ζωῆς,

πρώτη εἰς τὴν γέννησιν καὶ τοῦ θανάτου πρώτη.

Πρῶτον ξημέρωμα μιᾶς πνοῆς,

μαγευτικοῦ δειλινοῦ βύθισμα τὸ πρῶτον.
Πρῶτον ὁ ἔρωτας φῶς,

φιλὶ σὲ φιλὶ τὸ πρῶτον

Ἐκειὰ ἐστάθη ἡ γῆς,

ἀντίκρυ ὀρθὴ τοῦ ὀνείρου ἡλίου

κι ὁλάκερον τὸν ὕμνον ἄκουε τὸ Πᾶν…

Ἐσύ, εἶπε,

Ἐσύ,
ἡ Εὐλογημένη εἶσαι, τοῦ Αἰῶνος.

 

 

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς

Ἕλλην

24-11-2012

Συνεχίστε την ανάγνωση »

Ἔρως

Ἔρως

 

Μέσα σὲ ἕνα σύνολον κατασκευασμένων ἀνθρώπων,

ξεχωρίζεις,

συναντᾶς κάποιον

καὶ ἡ μυρουδιά του ζευγαρώνει μὲ τὴν ἰδικήν σου…

Ξυπνᾶς ἕνα πρωινὸν

καὶ συνειδητοποιεῖς πὼς οἱ μυρουδιὲς

ἔγιναν ἀνοιξιάτικες

καὶ μαζύ,

ἑνωμένες προχωροῦν,

ἕως ὅτου ἡ ζωὴ ἀποφασίσῃ νὰ ἀπορροφήσῃ,

τὸ ἄρωμα – χάρισμά τους…

 

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς

Ἕλλην

23-2-2006

Συνεχίστε την ανάγνωση »