Τὸ
Κορίτσι, ὁ Λόγος κι ἡ Ἁμμουδιὰ
-- Ἐσὺ κορίτσι μὲ τῶν
ἀνέμων τὰ χρώματα
καὶ τῶν λευκῶν ἀφρῶν
τὴν ἀνεμελιάν,
τῶν καθάριων πελάγων,
ἐσὺ ποὺ τοὺς γιαλοὺς ὀρμηνεύεις,
ποὺ ᾿χεις τὸ σπάνιον
τοῦ γελαστοῦ κοριτσιοῦ,
ἦλθες σὲ Λόγον φρόνιμον
τῆς νυκτὸς
κι ἤσουν ἁρματωμένη
χαμόγελον ἡλιακόν,
πρὶν τὸ πρῶτον τῶν γλάρων
πέταγμα,
τὴν νηνεμιὰν χαράξῃ τῶν
οὐρανῶν.
Ἄκου κορίτσι, δὲν εἶμαι
πλημύρα,
ἀνάλαφρος εἶμαι
κυματισμός…
πὼς μόνον οἱ λευκὲς ἀμμουδιές,
τὸν ἥρεμον ἀκοῦνε
κυματισμόν μου.
Ἐσὺ κορίτσι τοῦ Λόγου,
τὶς λέξεις ὁποὺ καλεῖς
νὰ σ’ ἀγγίξουν ἀποζητᾶς…
καθάριον θηλυκόν…
μιᾶς γελαστὰ τὰ πέλαγα
σὲ κυνηγοῦν τὰ ἡλιακὰ
καὶ μιᾶς τῆς σκοτεινιᾶς·
τὸ λευκόν σου τότες
τοῦ νοῦ ἐρώτημα,
βλέπει τὶς σκέψεις…
τὸ ἴδιον ποὺ ἔχουν χρῶμα.
Ἦλθες κι ἁπλόχερα ἀπόψε,
τὸν χρόνον ἐμπρός μου
λευτέρωσες,
γιὰ ἐμένα.
Μὰ ἐγὼ κορίτσι,
εἶμαι ἀγκαλιὰ ἀπὸ ἀσυνάρτητες
λέξεις,
σκόρπια φωνήεντα, ἀτίθασα
σύμφωνα
κι ἀπάνω τους ἀλῆτες
τόνοι καὶ κύκλοι κομμένοι τὰ πνεύματα…
κάπου κάπου, συναντῶ
ξάσπριες ἀμμουδιές,
ὁποὺ μ’ ἀλαφρώνουν.
Ξεδιπλώνουν τὰ
γραμματάκια, ἀνάκατα ποὺ μέσα μου ζοῦν
καὶ ἰδοῦ, νὰ ὁ Λόγος…
κάτι ποὺ σὲ βράχους ἀρνοῦμαι
ν’ ἁπλώσω.
Πέ μου κορίτσι τῆς ἀμμουδιᾶς,
τῆς μουσικῆς ἀκρογιαλιᾶς,
σὰν τὰ μάτια σου κλείνεις,
τί;
-- Ὁ ἦχος μ’ ἀρέσει τὴς
θαλάσσης σὰν ἔρχεται…
-- Κλεῖσε κορίτσι τὰ
μάτια,
νὰ σὲ πάῃ ἄστο καὶ νὰ
σοῦ πῇ.
-- Ἦχοι εἶναι μαγικοί,
ἀπὸ βιολὶ θαρρῶ πὼς εἶναι,
ἀπὸ δοξάρι…
τὴν ἀκριὰν καλεῖ,
τῆς πορφυρένιας
θάλασσας νὰ ὑμνήσῃ,
νὰ κοινωνήσῃ μαζύ της
τὴν γῆν,
τὴν ὥραν ὁποὺ μέσα της
εἶναι,
βασιλεμένος Θεὸς Ἥλιος…
-- Ὑπέροχα λόγια Ποιητή!
-- Τ’ ἀντέγραψα Κορίτσι,
Λόγε, Ἀμμουδιά,
ἀπ’ αὐτὰ ποὺ κυττοῦσες
σὰν τὰ μάτια σου ἔκλεινες
κι ἦταν γύρω τους μόνον,
μελωδία τοῦ φεγγαριοῦ
κι ἐρωτικὸς κυματισμός…
Εὔχομαι κορίτσι,
νὰ ζῇς σὲ ταξίδεμα τῶν
ἀνθῶν τῆς ἄνοιξης
καὶ νά ἔρχεσαι μαζύ της
κάθε πρωινόν…
τοῦ θαλασσίου ἡλίου ἡ
νιότης νὰ ᾿σαι.
Δεσποτάκης
τῆς Δαμητρὸς
Ἕλλην
7-9-2012
