Περὶ αὐδῆς καὶ γραφῆς…

Περὶ  αὐδῆς  καὶ  γραφῆς…

Τί καταδίκη…

νὰ μὴν ἔχω τὴν εὔννοιαν

 νὰ γεννηθῶ σὲ ἀγέλην ἄλλου εἴδους,

νὰ μυρίζω τὴν αὐγὴν τὴν γῆν,

νὰ γεύομαι τὴν βροχήν,

νὰ τρέφομαι μὲ τὸ βιός της,

νὰ ταξειδεύω μέσα εἰς τὴν ἀπέραντον σιωπήν,

νὰ εἶμαι ζωντανός…

Καὶ μέσα εἰς τὸ σκοτάδι μ’ ἐβάπτισες μὲ τὴν αὐδὴν

κι ἔπειτα μὲ ὄρθωσε ἡ γλῶσσα.

Μοῦ εἶπες νὰ μιλήσω, νὰ φωνάξω,

νὰ μαρτυρήσω τὸν Λόγον καὶ τὴν Ἀρχήν του·

μὰ πάλι ἐσὺ ἔκτισες τοῖχον αἱμοβόρον γύρω της.

Ἔδωσες ὄνομα εἰς τὸ χρῶμα καὶ τὴν ἰδέαν.

Ἁλυσόδεσες τὴν ἀγέλην μου

καὶ τώρα πιάς,

νὰ λέγω μονάχα ὅ,τι θές δύναμαι.

Τί καταδίκη…

νὰ ἔχω φωνὴν καὶ γραφὴν

καὶ αὐτὴ ν’ ἀποζητᾶ τὸ φῶς,

 ποὺ ζεῖ φυλακισμένον

ἀπὸ τὴν φωνὴν καὶ τὴν γραφήν…

 «Ἀφιερωμένον εἰς τὴν Ἰουλίαν Μέρμηγκα»

Ζωγραφικὸν ἔργον τῆς Ἄννας Κανατᾶ
https://www.facebook.com/photo.php?fbid=362020003886510&set=t.100002355417800&type=3&theater

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς

Ἕλλην

27 – 10 - 2014

Συνεχίστε την ανάγνωση »

Γεώργιος Λαγουδάκης

Γεώργιος Λαγουδάκης

Εἰς τὴν γῆς ἐτούτην ἐπάτησα, τῶν Καρινῶν,

κι ἐγνώρισα τὸν λέοντα τὸν Γιώργη·

τὸν Γιώργη ποὺ ἦταν κόσμημα,

ποὺ ἦταν παιδὶ Θεῶν,

τοῦ Δία ποὺ ἦταν γέννημα,

τῶν Καρινῶν λαμπρόν.

Τὸ ᾿να του χέρι ἥλιος ἐβαστοῦσε,

τὸ ἄλλον πέλαγος, τ’ ἀγριοθαλασσί·

κι ἔτσι τὸν ὁδηγοῦσε ὁ ἄνεμος τοῦ Ψηλορείτη,

νἄχῃ πρωινὸν καὶ κάθε δειλινόν, γλέντί.

Εἶχε εἰς τὰ μάτια του φωτιά,

πύρωμα τῆς καρδιᾶς του,

κορμὶ σὰν τ’ ἄγρια βουνὰ

καὶ ἡ λευκή του κεφαλή,

ὁ Ξένιος ἦταν Ζεῦς, τοῦ κόσμου ἡ ἀρχή.

Ἐμίλαε καὶ ἔτρεμε γύρω ὁ ντουνιᾶς,

καθάριος λόγος, τῶν ἀνδρῶν

κι ἐγέλαε ὕστερα σὰν γίγαντας,

τῶν Καρινῶν σοφῶν.

Πίσω ἀπ’ τ’ ἄσπρια γένια του,

τὰ χιονισμένα του μαλλιὰ

καὶ τ’ ὀρεινὸν χαμόγελόν του,

ἔκρυβε ἐτούτη ἡ  γῆς γνήσιον Κρητικάκι,

τὸν Γιώργη Λαγουδάκη.

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς

Ἔλλην

12-8-2014

Γιώργης Λαγουδάκης,
Δημήτρης Ἀνδρουλιδάκης,

Δημήτριος Δεσποτάκης.

Συνεχίστε την ανάγνωση »