Κυριακή, 22 Φεβρουαρίου 2015

Ὁ διωγμὸς τῆς Χλόης




  διωγμς  τς  Χλης


Ες το ποταμο τν ξεγνοιασι
μ τ κελαριστ νερ,
μ τν ρααν τν δροσι,
κα τος φρουρος του τ πουλι,


πλεμος γινε κακς·
ες το ποταμο τν εματιν
λθεν γρια τ’ νμου ματι,
ν διξ τν ρααν μικρολαν χλην.


- Φγε π’τν δρμο μου μικρ,
δν θλω ν σ λισω,
οτε νθος π’ τ κορμ
μ βι ν σ διαλσω.


-Καλς τν νεμον τν νδρειωμνον,
καλς τ στμα τ πολ·
δν σ φοβμαι νεμοδορα,
το λιμανιο εσαι μπουκαδορα.


ρε τ στμα σου κουτ
κα βλε τ δυνατ σου,
ο ῥίζες μου εναι ρωϊκς
κα π λγους μαθημνες.


μαι χλη νεμε πρασινομτα,
μ τ κορμ τ λυγερν,
το ραστο μου συντροφι,
το ποταμο μου θηλυκι.


ρασε ξρεις, νεμε, βροχ
κα τρα εμαι νθισμνη,
διλλεξα ατν τν εματι,
ν ζσω ετυχισμνη.


-Θαρθον κουτ γι ν μ δον
το λου ο χτδες
κι ατς τ ξρεις πς μπορον,
γι μνα νναι σπδες.


μαι νεμος τρελλ,
τρμος, ξεριζστης,
μο φρνεις γλωταν πολ,
δν χεις φς διασστην.


μαι κλπτης τς χαρς
πο ες τ νθη σου πνω μνει,
το ποταμο εμαι χαλαστς
τς εματις βιαστς.


-νεμε χαζ, νειροπαρμνε,
πρασαν μελισσπουλα γι σνανε ωτντας·
τ φλεψα μ μορφι
κα φγανε πετντας.


-Ταξεδεψαν ες τν εματι
πο ζ ετυχισμνη,
μο φσαν χρμα τς βροχς
κα τρα εμαι πλισμνη.


ν εμαι βλπεις μνη μου,
εμαι ρωτευμνη,
τ’ γρι μου εναι ποταμς,
ατς το λου εν’δελφς.


ν τν ργν μου προκαλες
μυαλη χορταρνια,
οτε δελφς του οτε ατς,
μπρς μου θναι αἰώνια.


ξεριζσω γρω σου
νθος λλ κα γρους,
θ σ φσω μοναχν,
μ ρωμνην τν αγν.


σαι χορτρι λυγερν
ες τς εματις τν ζσην
κι στερα θλθη ποταμς,
τ μτια σου ν κλεσ.


-Τ’ γρι σου εναι φονις,
τς εματις δρκος
κα θσαι σ τς γειτονις,
φιλτης της μαρος.


-νεμε σσαε, ποταμς θὰ εἶναι δ
κι γ λο νθισμνη·
ξεριζως με τιμε,
γ εμαι ετυχισμνη.


-Κα τ νερ του ἐὰν δηγς,
τ φρς ν μ πνξουν,
τ’στρια διξε ἐὰν μπορς,
θρθουν ν μ ξυπνσουν.


θε φορ πο ζλια σου
θ μ καταστρφ,
θ στλλ ρων τν αγν,
ν μ νασταν.


εμαι πντα φθνος σου
κα τς ργς σου πνος,
φγε τρα νεμε,
φγε καταραμνε.


ν χω χρνον πρασινομτα χλη
κα τρα θ πεθνς,
θ γν νθς σου πρασμα
κα ποταμς σου φιλτης.


ν θ κυττξω χλη πσω μου,
θ’ φσω λο συντρμια,
θ γν χαλασμς ες τν εματι,
δν θχς νθη γκαλι.


-νεμε θμαι πντα λεθερη
γεμτη περηφνεια,
γι τοτη δ τν εματι,
πρε μου κα τ νιτα.


ν ζ γ γονατιστ
μπρς ες τν ρμν σου
κα μσα π τ νθη μου
θ ζσ ψυχ μου.


ρω μου θναι τ πουλι
ν τραγουδον τν λευτερι,
κα τ’ ηδνια νεμε, πολλ,
τς νοιξης κτζουν φωλι.


Δεσποτκης τς Δαμητρς
λλην
6-5-2011

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου