Καραβόπαιδον

 

 

 

Καραβόπαιδον

 

Δὲν ἔχεις θάλασσα καρδιὰ

κι ἐσὺ στεριὰ γυναῖκα·

λιμάνια ἐγέννησες παντοῦ,

μὰ πές μου ἄν θὲς

μὴν στέριωσες ποτές

ἤ χόρτασες ξενιτεμούς,

ἀπ’ ἀνδρειωμένους νιούς;

 

Σὲ εἶδα χλωμὸν παλληκαράκι,

εἰς τοῦ Χάλιφαξ τὴν ἀγκαλιά,

νὰ προσπαθοῦν οἱ πάγοι νὰ σὲ νικήσουν,

μέσα εἰς τὰ κανάλια τοῦ Κεμπέκ…

Κι ὕστερις ἀμανίκωτος,

εἰς τὴν ἄβυσον τῆς Μπουχάνα,

ἀνάμεσα σὲ χορτάρινες καλύβες

καὶ τὶς παραχωμένες εἰς τὴν γῆς,

μπύρες τοῦ Ἰταλοῦ…

 

Σὲ εἶδα ἀνάμεσα εἰς τὸ πιστόλι τῆς πόρνης,

τῆς βρῶμας τὴν λιγοθυμιὰ

καὶ τὸν δόκιμον, τὸν Ἀποστόλην,

νὰ λαχταρᾶς ἀπανεμιά.

 

Σ’ ἄκουσα…

εἶπες ἀθρῶποι εἶναι,

σὰν εἰς τῆς Νέας Ὀρλεάνης τὰ γκέτα πατοῦσες χαμένος

καὶ μονάχα χαμογελοῦσες,

εἰς τὴν μαγείαν τῆς μουσικῆς…

σὲ σοκάκια καὶ μισοσκότεινες ἄγνωστες γειτονιές…

 

Κι ἔπειτας Βαλτιμόρη…

κι ἐσὺ φοβισμένος κυτοῦσες μιᾶς τὴν μαριχουάνα

καὶ μιᾶς τὴν πελώρια Πατρίτσια Ρόμπυ,

καὶ τὰ χρώματα ποὺ ἔγραφαν Χίος Μπάρ…

 

Κι ἦταν τὸ ταξείδι μακρύ·

σ’ ἔβλεπα ὅμως ἀνακατωμένο μὲ καπνὰ

ἡμέρες τώρα εἰς τὸ Τερναοῦζεν,

νὰ χαζεύῃς τὴν  πλώρα καὶ τ’ ὄνομα τοῦ βαποριοῦ…

καλὰ ἐνθυμοῦμαι μικρέ,

Εὐνίκη λεγόταν, ναί…

Εὐνίκη!

 

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς

Ἕλλην

20-2-2013



Συνεχίστε την ανάγνωση »

Μύρισε Ἄνοιξις

Μύρισε  Ἄνοιξις

 Μύρισε  Ἄνοιξις

μές’ τὴν ματιὰ τοῦ Φεγγαριοῦ.
Μύρισε  Ἄνοιξις,

 εἰς τὴν στράτα τοῦ Μάη.

Κι ἐγὼ τὴν λογιζόμουν, πὼς μελισσόφερνε,
ἀνάμεσα εἰς τὰ κτερίσματα τοῦ ῥημαγμένου της παλατιοῦ·
καὶ μόλις δυὸ παιδικὲς ἀνοιξιάτικες σπιθαμὲς ἀντίκρυ της.,
νὰ τὴν κορτάρῃ ὁ ἐρωτύλος γυαλός.

Μύρισε  Ἄνοιξις μεσ’ τὴν αὐλή μας
καὶ τὸ φλέρτ τῶν γιασεμιῶν,

μ’ ἔκανε νὰ δακρύσω.

Μύρισε Ἄνοιξις,
μὰ τὸ χαμόσπιτο τοῦ κύρ-κούκου στέκει ἀδειανόν·
μοναδικόν του χαμόγελον τὸ κάλεσμα τῶν κρίνων
καὶ τῆς μενεξιᾶς μπουκαμβίλιας,
ποὺ προσπαθοῦν θαρρεῖς νὰ τὸ κρύψουν στὶς ἀγκαλιές τους.

Κι ὅμως!

Μύρισε Ἄνοιξις…
τὴν βλέπω εἰς τὴν ψυχή μου,
μικρὰν παιδούλα μὲ ἄσπρην κορδελίτσα καὶ χιλιόχρωμον φουστανάκι,
σὰν τὴν ἴδιαν τὴν φύσιν λαξευμένη  εἰς τὸ κορμί της.

Μύρισε  Ἄνοιξις
καὶ τὸ βλέμμα της σκόρπια χυμένο,
εἰς τὴν γλύκα τῶν βράχων καὶ εἰς  τὰ  χάδια τοῦ νεροῦ,
ποὺ σκανδαλίζουν τὶς ἄκρες τῶν οὐρανῶν.

Μύρισε  Ἄνοιξις
καὶ ἡ  θεϊκή της ὁσμή,
τυλίγει τὸ πνεῦμα μου,

παραλύει τὶς αἰσθήσεις μου,
καὶ ἀφήνει τὸ ἐγώ μου ἀπροστάτευτον,

 εἰς τὸ  ἐρωτικόν της κάλεσμα......

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς

Ἕλλην
19-5-1998



Συνεχίστε την ανάγνωση »

Λογοφόνοι

Λογοφόνοι

Εἶμαι ὁ Δεσποτάκης τῆς Δαμητρός,
Ἕλλην.

Καὶ λέγω Ἕλλην παρὰ τὶς προσπάθειες

ποὺ τὸ σύστημα καταβάλλει,
ὥστε νὰ μὲ πείσῃ πὼς δὲν εἶμαι

ἤ ἔστω νὰ ξεχάσω πὼς εἶμαι,

καθὼς πιὰς δὲν ἔχω ὄνειρα,

παρὰ αὐτὸ τῆς ἐλπίδος.

Ζῶ πολλὰ χρόνια ἀνεβασμένος σὲ ἕνα δένδριον,

μὲ πλουμιστὰ κλαριὰ ἀπὸ φυλλώματα

 καὶ κάπου κάπου,

βλασταίνει ἐπάνω του κάποιος καρπός.

Ὅμως ἀμέσως, βρώμικος ἄνεμος τὸν πνίγει

καὶ βροχὴ μὲ χρώματα ἄσχημα,

ποὺ ὕστερις βγάνει μονόμαυρον οὐράνιον τόξον,

μολύνει τὰ ῥιζά του

καὶ μονάχος ὁ καρπός, πίπτει·

πλάι γιὰ λίγο ζεῖ εἰς τὸ χῶμα καὶ τὸν κορμόν

καὶ ἀποθνήσκει.

Ἔτσι ζῶ μονάχα ἀνάμεσα σὲ ἄσαρκους καρπούς,

ποὺ ᾿ναι ὁ λόγος-αἷμα τους, μοῦχλα κι ἀπανθρωπιά!

Τρέφομαι μονάχα μὲ λόγον καὶ πράξεις,

ποὺ σὲ αὐτὸ δὲν φύονται τὸ δένδριον.

Μονάχα κάθε ποὺ ἔρχεται ἡ ἕκτη τοῦ Ἀπρίλη ἡμέρα,

ἕνας βλαστὸς μέσα ἀπὸ ἀβίαστον κλαρί πετιέται·

κι εἶναι τότες μιὰ ἀγκαλιὰ ὁ νοῦς μου ὁλάκερος,

τροφὴ τοῦ νέου φύλλου.

Μακρυὰ στέκουν οἱ μαῦροι λογοφόνοι

καὶ εἰς τὰ γύρω κλαδιὰ

καὶ ἀνάμεσα εἰς τὰ πλουμιστά φυλλώματα,

σχεδὸν κι ἀπάνω μου, εἰς τὸ πετσί μου σχεδὸν γραπωμένες,

κάμπιες σκοτεινές, κατατρώγουν κάθε νιογένητην λεξούλα.

Μέσα μου ὅμως, χρόνους τώρα,
ἁπλώνουν ῥίζες τὰ μικρὰ φυλλαράκια

ποὺ ἐγέννησεν αὐτὸ τὸ δένδριον,

κάθε ποὺ ἔρχεται ἡ ἕκτη τ’ Ἀπρίλη·

κι ἔκαμα τὸν νοῦ μου βρεφοκρέββατόν τους,

νὰ πλαγιάζουν, νὰ λογίζονται,

νὰ γίνονται μὲ τὸν καιρὸν πανώρια,

ἴσαμε ποὺ θὰ γίνουν Φωνὴ Ἑλληνίδα

καὶ μ’ ἕνα ἅλμα ἔτσι δά,

σὲ γῆς νὰ πατήσουν ἀπάνω.

Τότες ξωπίσω τους θὰ χυθοῦν σὲ δρόμους καὶ ἀπάνεμα μεριά,

σὲ νερὰ ἀπάνω θὰ πατήσουν μὲ περίσσιαν ἀγριὰ

καὶ τῶν σκοτωμῶν τὴν κραυγήν,

οἱ λογοφόνοι καὶ οἱ σκοτεινὲς κάμπιες.

Θὰ ᾿ναι οἱ ἀγροὶ χειμωνιασμένοι τὴν ἄνοιξιν,

φωτιὰ τὰ σπαρτὰ παντοῦ θὰ καίῃ

καὶ μήτες ἡ σελήνη θὰ γιομίζη

μήτες θ’ ἀδειάζῃ ἀπὸ φῶς.

Τὸ δένδριον μία θλῖψις θὰ καλύψῃ,

καθὼς ὁ πέλεκυς εἰς ἔδαφος θὰ φέρῃ.

Τότες μονάχα θὰ ᾿χουν ἀνδρειωθῇ,

ἕνα τοῦ κάθε καρποῦ παλληκάρι.

Κι ἄν τότες ὑπάρχει εἰς τὴν γῆς χῶμα ὁποὺ ἄφηκε ἡ φωτιά,

ἐκειὰ φωνὴ θὰ ῥιζώσῃ ἐλεύθερη,

ἐμπρὸς νὰ σταθῇ εἰς τοὺς φονιάδες.

Καὶ εἴτες θὰ κάμῃ τὸ χῶμα ἀδούλωτον,

εἴτες τότες, ἡ γῆς  θὰ πεθάνῃ…

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς

Ἕλλην

22-2-2013



Συνεχίστε την ανάγνωση »

Δίστομον

Δίστομον

Ἄκου με γερμανέ,

εἶμαι ἡ ἀπορία·

αὐτῆς ποὺ πατέρας ἔγινες,

σὰν βίασες τὸ Δίστομον.

Ἀπάντησέ μου σήμερα,

σὲ ἐτοῦτον ποὺ θὰ εἰπῶ:

πὼς μία ξιφολόγχη,

τὰ σπλάχνα ἔσκισε,

σὲ ἀβάπτιστον μωρό;

Καὶ πῶς τὸ πέος ἔκοψες ἀπὸ ἱερέα,

τὰ στήθια πῶς ἀπέκοψες ἀπὸ παρθέναν κόρη

καὶ πῶς τὴν φρίκην πέ ᾿μου ἔφερες,

σ’ ἐτοῦτον τὸ χωριό;

Δὲν σὲ καταριέμαι βάρβαρε,

ἀφήνω τὴν Ἱστορία,

ν’ ἀμαυρώσῃ τὴν φυλή σου,

τὸ δέντριο ὁποὺ ἐγεννήθηκες

καὶ τὸν φονιὰ Παιδί σου.

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς

Ἕλλην

25-10-2012



Συνεχίστε την ανάγνωση »

Ὁ μπουναμᾶς

Ὁ μπουναμᾶς

Χαῖρε παμπόνηρη μαϊμοῦ,

ἕλληνα τοῦ κώλου,

τῆς τράπεζας εἰσπράκτορα

γελοῖε σκατοκράτορα.

Ἀπ’ τὸν ἱδρῶτα τὸν ἰδικόν μου,

καὶ τ’ Ἅγιον τῆς Ἑλλάδος χῶμα,

 νὰ μὴν χαρῇς ποτὲς τ’ ἀργύρια,

καὶ ἄταφον νὰ εἶσαι πτῶμα.

Σὰν θὲς παρὰ ἤ καὶ τὸ σπίτι μου,
παίρνεις καὶ μπουναμά,

τ’ ἀριστερὸν ἀρχίδι μου,
κι ὕστερις τὸ κοφτερὸν λεπίδι μου.

Εὔχομαι νὰ πεθάνῃς,
μαζὺ μὲ τοὺς τριακόσιους·
ὦ…ἄς μ’ ἀξιώσουν οἱ θεοί,
νὰ σᾶς κρεμάσω ὅλους.

ΥΓ: «Ἀφιερωμένον σὲ ἐσένα,

ποὺ φρόντισες πρῶτα νὰ μείνω ἄνεργος

καὶ ὕστερα πρότεινες νὰ μοῦ πάρουν τὸ σπίτι…»

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς
Ἕλλην
20-10-2012



Συνεχίστε την ανάγνωση »