Οἱ λέξεις εἶσαι.

Οἱ λέξεις εἶσαι.

Τοῦ χρόνου εἶμαι τὰ σημάδια,

τοῦ πόνου καὶ τοῦ ἄχθου ἡ τριβή·

ἡ σιγὴ τῆς χαρᾶς, τῆς αὐγῆς ἡ φυγή,

τῆς πληγῆς τὸ χάραγμα εἶμαι,

ἡ τιμὴ ποὺ ἐπάνω μου ἀφῆκαν

τὸ βίαιον πέρασμα καὶ ἡ ἀνήθικος ὀργή,

τῆς νυκτὸς ἀμίλητον δάκρυ,

τοῦ μόχθου ἡ κόπωσις ποὺ στέκει σὲ ἄκρη,

τὸ στήλωμα εἶμαι,

ἀπὸ τῆς ψυχῆς καὶ τῆς ζωῆς τ’ ἀπομεινάρια…

Τῆς Πεύκης εἶσαι καὶ τῆς Ἐλάτης μυρωδιά,

τῆς βροχῆς ἡδονὴ εἰς τὸ χῶμα ποὺ σκορπᾶ,

τῆς γοητείας ἀνάγκη, νὰ ἐλευθερωθῇ ποὺ ζητᾶ·

οἱ λέξεις εἶσαι,

δειλὰ δειλὰ ποὺ ξεστομίζουν,

ἑνὸς Ποιητοῦ τὰ σφραγισμένα χείλη,

ἡ μουσικὴ ποὺ ἐγέννησαν τὰ  χνάρια μου,

ἑτούτης τῆς μοναχικῆς ὁδοῦ καὶ πάλι,

ἡ ἄδεια θέσις πλάι μου

κάποιου ἀπομεσήμερου ἤ κάποιου δειλινοῦ,

σὲ  κάποιο τοῦ νοῦ μου περιγιάλι…

οἱ λέξεις εἶσαι…

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς

Ἕλλην

13-11-2019.

Φωτογραφία διὰ χειρός: Βιολέτας μελέτη.

https://www.facebook.com/photo.php?fbid=1119167408165114&set=a.270341159714414&type=3&theater 

Συνεχίστε την ανάγνωση »

Περὶ «ἀξιῶν».

Περὶ «ἀξιῶν».

Ἡ εἰρήνη,

εἶναι ἡ ἐφεύρεσις τῶν ἀπανθρώπων,

ὥστε μέσῳ αὐτῆς νὰ διαιωνίζεται ὁ πόλεμος.

Ὁ πόλεμος,

εἶναι ἡ ἐφευρετικὴ κατάντια τῆς ἀπανθρώπου φυλῆς.

Ὑπάρχει,

διότι ὑπάρχουν ἀπάνθρωπα κατασκευάσματα,

 θρησκευτικὲς καὶ πολιτικὲς «ἀξίες»,

τὰ ὁποῖα τρέφονται ἀπὸ αὐτόν…

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρός,

Ἕλλην

23-10-2019.

Συνεχίστε την ανάγνωση »

Ἔκθεσις.

Φωτογραφία: Moukas Art
Mond: Anna Luka

https://www.facebook.com/photo.php?fbid=2695944063757891&set=a.338938892791765&type=3&theater

Ἔκθεσις.

Ἡ ὥρα ποὺ ἒζητοῦσες ἀπὸ τὸν χορόν

εἰς τοῦ κόσμου νὰ σταθῇς τὸ μέσον

κι εὐθὺς μὲ λίκνισμα νὰ χαιρετήσῃς,

ἡ ὥρα ποὺ ἐζητοῦσες τὸ χάδι ἀπ’ τ’ ἀγέρι,

νὰ κρατηθῇς ἀπὸ ἀνθρώπου τὸ χέρι

κι εὐθὺς μὲ βῆμα ὀρθὸν νὰ πατήσῃς,

ἡ ὥρα ποὺ ἐζητοῦσες νὰ λατρέψῃς δυὸ μάτια,

ν’ἀντικρύσῃς μαζί τους τὰ ῥηχὰ καὶ τ’ἀγνάντια

κι εὐθὺς στὴν καρδιά τους νὰ θὲς νὰ μιλήσῃς,

ἡ ὥρα αὐτὴ ποὺ προσμένεις,

δὲν καρτερᾶ σε

εἰς τὴν ἄκριαν κάποιου δρόμου μακρυνοῦ·

εἶναι γερὰ γαντζωμένη

ἀπὸ χρόνους εἰς τοὺς ὤμους σου

καὶ ἀρνεῖσαι θαρρῶ νὰ τὴν ἐκθέσῃς ἐμπρός σου….

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς

Ἕλλην

21-10-2019.

Συνεχίστε την ανάγνωση »

Ἐσύ, ξέρεις ποιὸς εἶμαι;

Ἐσύ, ξέρεις ποιὸς εἶμαι;

Έσὺ ποὺ ὁδηγεῖς τὸ ξημέρωμα,

ποὺ φέρεις τὴν νιότην τοῦ νοῦ εἰς τὸ ἐξημέρωμα,

Ἐσύ, τὸν ἄνθρωπον γνωρίζεις.

Γνωρίζεις πὼς ὅλα, τοῦ χθές,

τοῦ τώρα καὶ τοὺ αὔριο, βήματα,

ἔχουν στὸν χρόνο τῆς ζωῆς, παραπατήματα·

τὸν ἄνθρωπον, Ἐσύ, γνωρίζεις.

Καλῶ σε,

ἐγὼ τὸ χῶμα, ἐγὼ ὁ βράχος,

ἐγὼ τὸ νερό,

ὁ ἄνεμος καὶ ἡ φωτιὰ ἐγώ,

τὶς  λέξεις ἀπελευθέρωσε·

κάθε τους νόημα

 στὴν ἀγκάλην σου κράτησε καὶ νοιῶσε.

Κι ὕστερα Ἐσύ,

τῆς Παγγαῖας Ἐσὺ φωτισμένη Γεωργέ,

ἀπὸ τὸ ὄργωμα καὶ τὴν σπορά,

τὸ πότισμα καὶ τ’ ἀλώνισμα

καὶ ἀπ’ τοῦ μονάκριβου ἀνθοῦ τὸ σπάνιον ἀντίκρυσμα,

πές μου ποιὸς εἶμαι…

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς

Ἕλλην

10-9-2019.

Συνεχίστε την ανάγνωση »

Τὸ τραγούδι τῆς λίμνης

Τὸ τραγούδι τῆς λίμνης

Ἦλθες χάραμα ἀπὸ τὴν λίμνη γύρω

κι ὅλα μαζύ σου ἐτραγουδοῦσαν τὰ πουλιά·

ἀνάλαφρον τῆς γῆς τὸ χῶμα τ’ ἀνήμερο

κι’ ἦταν τὰ χρώματα ὅλα σιωπηλά.

Νωρὶς νωρίς, τὴν αὐγή, ξεθαρρεμένη,

μέσα ἀπὸ φυλλωσιὲς ὀρθομένες ἐμπρός σου,

ἀπὸ τὸ βρεγμένον χῶμα μαγεμένη,

στολίδι ἔρριξες ἀπάνω του τὸ φῶς σου.

Ἦταν παντοῦ ἡ δροσιά σου ἁπλωμένη,

ἁρματωμένη ἀπ’ ἀνθούς σου ἡ  καλημέρα,

κι οἱ ἀχτῖδες σου, φωτιὰ ἐρωμένη·

ζωή, ζωὴ ἦλθες, ζωὴ φεύγεις, ζωή…

Μικρὰ γύρω ἀπὸ τὴν λίμνη βοτάνια,

ἔστεκαν ἐκεῖ νἆναι φρουροί,

καὶ τοῦ νεροῦ της τ’ ἀφρούδιασμα,

τὰ ἐλάτρευε, ἦταν οἱ δικοί της θεοί.

Σταλιὲς ἀπ’ τὸ κορμί της τὸ ὑγρόν,

ἡρωϊκοὶ τῆς ἀμμουδιᾶς καβαλαραῖοι,

τοῦ εὐωδιαστοῦ τοῦ ἔρωτα εἶναι πειρατές,

τῆς λίμνης ἐρασταί ὡραῖοι.

Ἴσως κάποτε εἰς τὴν λίμνην κι ἐγώ,

νὰ βρεθῶ ἕνα τραγουδισμένον πρωϊνό,

καὶ κλέβοντας  τὰ χρώματα, νὰ προσπαθήσω,

τὸν ἔρωτά της νὰ κατακτήσω.

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς

Ἕλλην

1-11-2011

Συνεχίστε την ανάγνωση »